สวัสดีครับเพื่อนๆ ชาวพันทิป กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผมเลย จะมาถามเพื่อนๆ ว่ามีความคิดเห็นอย่างไร
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมได้ชอบ ผญ. คนนึงสมัยเรียนมัธยม แต่ด้วยความที่ว่า ผมเองก็ไม่ใช่คนหน้าตาดีโดดเด่นนอะไร ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวยแค่พอมีพอใช้ไม่ขัดสน แต่ดันไปชอบ ผญ. คนนึงเธอก็เป็น ผญ. ธรรมดาแต่เธอดูมีเสน่ห์ บางอย่างผมเลยพยายามจีบเธอ ใช้เวลาร่วมเกือบปี แต่เธอก็จากไปช่วงที่ผมเรียนจบ ม.6 และต้องไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย เธอก็หายไปเลย โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ ผมเลยหมดหวัง ตอนนั้นเลยคิดว่าทำไมว่ะ หน้าตาไม่ดีหรอว่ะในใจก็แบบเสียเวลาว่ะ ยอมรับเลยตอนนั้นคิดแบบนั้น สู้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า ดีกว่ามาเหนื่อยตาม ผญ. ผมเลยพยายามอัพเกรดตัวเอง ช่วงนั้นเลยคิดว่าอย่างน้อยต้องเปลี่ยนจากผีเป็นคนให้ได้เลยเริ่มดูแลตัวเองมากขึ้น กลับกลายเป็นว่าเพื่อนๆในคณะมองผมว่าผมจะเป็นเกย์ แต่ผมก็ไม่สนใจหรอกนั่นคือเรื่องที่เค้าจะคิด ผมแค่รู้ตัวว่าผมเป็นอะไรก็พอ มีแค่เพื่อนที่สนิทๆอยู่ 5 6 คนที่เข้าใจ พอเรียนมหาวิทยาลัยจนปี 2 ก็ได้ทำกิจกรรม พร้อมทั้งตั้งใจเรียนอย่างหนัก ดูแลตัวเองทุกอย่างจนได้พบกับ ผญ. อีก 1 คนเป็นรุ่นน้อง น้องคนนี้มาขอให้ผมเป็นพี่เทค ผมก็ยินดี น้องน่ารักมาก ด้วยความที่ผมต้องกลายเป็นพี่เทคน้องเค้าผมเลยต้องดูแลน้องเค้าทุกอย่าง ตั้งแต่พาน้องไปกินข้าวช่วงรับน้อง จนถึงติวหนังสือให้ (ด้วยความที่ผมพยายามอย่างหนัก เกรดเฉลี่ยอยู่ที่ 3.8+) น้องเค้าก็ทำดีกับผมมากจนผมเริ่มรู้สึกดีกับน้อง และก็เหมือนน้องเค้าจะรู้สึกดีกับผม ผมเลยขอน้องเค้าเป็นแฟน แต่คำตอบที่ได้คือ "หนูก็ชอบพี่นะ แต่หนูไม่อยากเป็นแฟนพี่ เพราะกลัวจะเสียพี่ไป" ผมก็อึ้งแบบ โอเค ถ้าน้องไม่พร้อมพี่ก็ไม่ว่าอะไร พี่เข้าใจรอน้องตัดสินใจได้ น้องเค้าก็ทำดีมาโดยตลอดจนผ่านไปได้ ไม่ถึง 3 เดือนน้องเค้าก็ไปคบกับรุ่นพี่อีกคนที่อยู่หอเดียวกันกับผม ผมนี้ถึงขั้นสติแทบแตก แต่ก็คิดในใจว่า เออ ช่างเหอะน้องเค้าคงไม่โอเคกับผม ผมก็ยังคงรับน้องเค้าเป็นน้องเทคผมต่อโดยที่พยายามตัดใจและ คิดว่าเราคือพี่น้องมาโดยตลอด ถึงแม้น้องเค้าจะมีแฟนแล้ว แต่ก็มาทำดีดูแลเหมือนเดิม แต่ผมก็จะเว้นระยะห่างไว้เพื่อไม่อยากให้น้องกับแฟนน้องเค้า มีปัญหากัน.......จนเริ่มปลงได้ให้ทุกอย่างเป็นปกติ พอเริ่มปี 3 ผมก็ได้เป็น นายกสโมสรนิสิต ก็ได้มีน้อง ปี1 มาขอให้ผมเป็นพี่เทคอีกแล้ว น้องคนนี้บอกตรงๆเลยว่า เด็กมาอ่อย มาทั้งขอมานอนที่ห้องผม ให้ผมพาไปกินข้าวบลาๆ ผมก็แล้วแต่ยังไงก็ได้ มานอนที่ห้องก็ได้พี่ไม่ว่าอะไร แถมไม่ทำไรน้องเค้าด้วย(ให้เกียรติน้องสุดๆ) ให้น้องมานอนได้เล่นคอมผม ใช้โทรศัพท์ผม แต่ด้วยที่พอเข้า ปี3 แล้วผมเรียนหนักมากต้องมีทั้งวิชาสัมนา และโปรเจค1 ในเทอมเดียวกันก็ไม่มีเวลาให้น้อง และที่พีคสุดคือ น้องรถล้มกับเพื่อน ผช. พอผมรู้ข่าวเลยตามไปดูที่ รพ.ว่าเป็นอะไรมากหรือป่าว พบว่ารพ.ที่น้องไปนั่นทำแผลไม่ดีเลย ผมเลยขับรถ พาน้องๆ 2 คนไปทำแผลอีก รพ.นึง ให้ ด้วยความเป็นห่วงและผมก็พาน้องทั้ง 2 คนกลับหอพักผ่อน ถัดจากนั้นอีก ไม่ถึงเดือนน้อง 2 คนนั้นก็ประกาศคบกัน ผมนี้อึ้งสุดๆ เพราะน้อง ผช.ที่ไปรถล้ม นั้นก็รู้ว่า ผมกับน้องผญ.คนนี้ คุยกันอยู่ ชนิดแบบดูก็รู้เป็นนัยๆว่าคบกัน แต่แค่ผมเองไม่มีเวลาให้น้องเค้า ทำไมถึงได้ทำแบบนี้ และน้องผญ. ก็ไม่มีการบอกอะไรผมเลยจู่ๆก็ไปคบกับเค้าแล้วผมละ.......จนผมคิดว่า ช่างเหอะถ้ากูจะ อาภัพรัก ขนาดนี้อยู่เป็นโสดก็ได้ ซึ่งในแต่ละครั้งหลังจากโดยสาวทิ้งไปแบบ งงๆ ผมก็ไม่ได้ซีเรียสกับความรักใช้ชีวิตหนุ่มโสดแบบสบายๆไม่เดือดร้อน จนกระทั้งสามารถไปนั่งกินหมูกระทะ ดูหนัง ซื้อของ เที่ยวทะเล เดินป่า คนเดียวได้แบบสบายๆ อัพเกรดฐานชีวิตให้ดี จนเรียนจบ ป.ตรี ด้วยเกรดเฉลี่ยที่สวยงามผมจึงสมัตรทุนเรียนต่อ ทันที่และได้ทุนของ คปก.(หลักสูตร pass ป.โท ไปจบ ป.เอก ทันที) มาเรียนต่อจนได้พักนึงก็เล่น facebook ไปเจอน้องคนนึงที่เคยเป็นเด็กค่ายที่คณะตอนเรียน ป.ตรี ตอนนั้นผมไปเป็นพี่สตาฟให้ น้องเป็นเด็กน่ารัก อัธยาศัยดี เราคุยกันได้ 4 เดือนกว่า จนผมว่าจะขอคบน้องเค้า แต่จู่ๆ น้องเค้าก็เงียบหายไป จากที่ไลน์ไปก็ตอบตลอด ตอนแรกบอกว่าหนูมีสอบ ผมก็เข้าใจโอเค ไม่เปนไรจนจะ 3 อาทิตย์แล้ว น้องเงียบไปมากอย่างเห็นได้ชัด ผมแทบเป็นบ้า ทำไมชีวิตรักได้พัง อะไรขนาดนี้ เรียนก็เครียดมากพออยู่แล้ว กำลังใจที่เคยให้มาทุกวันก็หายไป นี่ผมซวยที่เจอคนไม่ดี หรือว่าผมคิดผิดที่จะให้ใจใครง่ายเกินไปหรือป่าว?????? เพื่อนคิดว่าผมควรเลิกหารักสะที ก้มหน้าก้มตาเรียนให้จบ ป.เอก ปรนเปรอชีวิตแล้วตายจากไปดี
ขอบคุณที่ อ่านกันมาจนจบนะครับ คิดเห็นยังไงก็คอมเม้นท์นะครับแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันได้ ^^
ปล. แทบไม่เคยเล่นพันทิปเลยไม่รู้จะติด tag อะไรดี
ด้วยความพัง
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมได้ชอบ ผญ. คนนึงสมัยเรียนมัธยม แต่ด้วยความที่ว่า ผมเองก็ไม่ใช่คนหน้าตาดีโดดเด่นนอะไร ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวยแค่พอมีพอใช้ไม่ขัดสน แต่ดันไปชอบ ผญ. คนนึงเธอก็เป็น ผญ. ธรรมดาแต่เธอดูมีเสน่ห์ บางอย่างผมเลยพยายามจีบเธอ ใช้เวลาร่วมเกือบปี แต่เธอก็จากไปช่วงที่ผมเรียนจบ ม.6 และต้องไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย เธอก็หายไปเลย โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ ผมเลยหมดหวัง ตอนนั้นเลยคิดว่าทำไมว่ะ หน้าตาไม่ดีหรอว่ะในใจก็แบบเสียเวลาว่ะ ยอมรับเลยตอนนั้นคิดแบบนั้น สู้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า ดีกว่ามาเหนื่อยตาม ผญ. ผมเลยพยายามอัพเกรดตัวเอง ช่วงนั้นเลยคิดว่าอย่างน้อยต้องเปลี่ยนจากผีเป็นคนให้ได้เลยเริ่มดูแลตัวเองมากขึ้น กลับกลายเป็นว่าเพื่อนๆในคณะมองผมว่าผมจะเป็นเกย์ แต่ผมก็ไม่สนใจหรอกนั่นคือเรื่องที่เค้าจะคิด ผมแค่รู้ตัวว่าผมเป็นอะไรก็พอ มีแค่เพื่อนที่สนิทๆอยู่ 5 6 คนที่เข้าใจ พอเรียนมหาวิทยาลัยจนปี 2 ก็ได้ทำกิจกรรม พร้อมทั้งตั้งใจเรียนอย่างหนัก ดูแลตัวเองทุกอย่างจนได้พบกับ ผญ. อีก 1 คนเป็นรุ่นน้อง น้องคนนี้มาขอให้ผมเป็นพี่เทค ผมก็ยินดี น้องน่ารักมาก ด้วยความที่ผมต้องกลายเป็นพี่เทคน้องเค้าผมเลยต้องดูแลน้องเค้าทุกอย่าง ตั้งแต่พาน้องไปกินข้าวช่วงรับน้อง จนถึงติวหนังสือให้ (ด้วยความที่ผมพยายามอย่างหนัก เกรดเฉลี่ยอยู่ที่ 3.8+) น้องเค้าก็ทำดีกับผมมากจนผมเริ่มรู้สึกดีกับน้อง และก็เหมือนน้องเค้าจะรู้สึกดีกับผม ผมเลยขอน้องเค้าเป็นแฟน แต่คำตอบที่ได้คือ "หนูก็ชอบพี่นะ แต่หนูไม่อยากเป็นแฟนพี่ เพราะกลัวจะเสียพี่ไป" ผมก็อึ้งแบบ โอเค ถ้าน้องไม่พร้อมพี่ก็ไม่ว่าอะไร พี่เข้าใจรอน้องตัดสินใจได้ น้องเค้าก็ทำดีมาโดยตลอดจนผ่านไปได้ ไม่ถึง 3 เดือนน้องเค้าก็ไปคบกับรุ่นพี่อีกคนที่อยู่หอเดียวกันกับผม ผมนี้ถึงขั้นสติแทบแตก แต่ก็คิดในใจว่า เออ ช่างเหอะน้องเค้าคงไม่โอเคกับผม ผมก็ยังคงรับน้องเค้าเป็นน้องเทคผมต่อโดยที่พยายามตัดใจและ คิดว่าเราคือพี่น้องมาโดยตลอด ถึงแม้น้องเค้าจะมีแฟนแล้ว แต่ก็มาทำดีดูแลเหมือนเดิม แต่ผมก็จะเว้นระยะห่างไว้เพื่อไม่อยากให้น้องกับแฟนน้องเค้า มีปัญหากัน.......จนเริ่มปลงได้ให้ทุกอย่างเป็นปกติ พอเริ่มปี 3 ผมก็ได้เป็น นายกสโมสรนิสิต ก็ได้มีน้อง ปี1 มาขอให้ผมเป็นพี่เทคอีกแล้ว น้องคนนี้บอกตรงๆเลยว่า เด็กมาอ่อย มาทั้งขอมานอนที่ห้องผม ให้ผมพาไปกินข้าวบลาๆ ผมก็แล้วแต่ยังไงก็ได้ มานอนที่ห้องก็ได้พี่ไม่ว่าอะไร แถมไม่ทำไรน้องเค้าด้วย(ให้เกียรติน้องสุดๆ) ให้น้องมานอนได้เล่นคอมผม ใช้โทรศัพท์ผม แต่ด้วยที่พอเข้า ปี3 แล้วผมเรียนหนักมากต้องมีทั้งวิชาสัมนา และโปรเจค1 ในเทอมเดียวกันก็ไม่มีเวลาให้น้อง และที่พีคสุดคือ น้องรถล้มกับเพื่อน ผช. พอผมรู้ข่าวเลยตามไปดูที่ รพ.ว่าเป็นอะไรมากหรือป่าว พบว่ารพ.ที่น้องไปนั่นทำแผลไม่ดีเลย ผมเลยขับรถ พาน้องๆ 2 คนไปทำแผลอีก รพ.นึง ให้ ด้วยความเป็นห่วงและผมก็พาน้องทั้ง 2 คนกลับหอพักผ่อน ถัดจากนั้นอีก ไม่ถึงเดือนน้อง 2 คนนั้นก็ประกาศคบกัน ผมนี้อึ้งสุดๆ เพราะน้อง ผช.ที่ไปรถล้ม นั้นก็รู้ว่า ผมกับน้องผญ.คนนี้ คุยกันอยู่ ชนิดแบบดูก็รู้เป็นนัยๆว่าคบกัน แต่แค่ผมเองไม่มีเวลาให้น้องเค้า ทำไมถึงได้ทำแบบนี้ และน้องผญ. ก็ไม่มีการบอกอะไรผมเลยจู่ๆก็ไปคบกับเค้าแล้วผมละ.......จนผมคิดว่า ช่างเหอะถ้ากูจะ อาภัพรัก ขนาดนี้อยู่เป็นโสดก็ได้ ซึ่งในแต่ละครั้งหลังจากโดยสาวทิ้งไปแบบ งงๆ ผมก็ไม่ได้ซีเรียสกับความรักใช้ชีวิตหนุ่มโสดแบบสบายๆไม่เดือดร้อน จนกระทั้งสามารถไปนั่งกินหมูกระทะ ดูหนัง ซื้อของ เที่ยวทะเล เดินป่า คนเดียวได้แบบสบายๆ อัพเกรดฐานชีวิตให้ดี จนเรียนจบ ป.ตรี ด้วยเกรดเฉลี่ยที่สวยงามผมจึงสมัตรทุนเรียนต่อ ทันที่และได้ทุนของ คปก.(หลักสูตร pass ป.โท ไปจบ ป.เอก ทันที) มาเรียนต่อจนได้พักนึงก็เล่น facebook ไปเจอน้องคนนึงที่เคยเป็นเด็กค่ายที่คณะตอนเรียน ป.ตรี ตอนนั้นผมไปเป็นพี่สตาฟให้ น้องเป็นเด็กน่ารัก อัธยาศัยดี เราคุยกันได้ 4 เดือนกว่า จนผมว่าจะขอคบน้องเค้า แต่จู่ๆ น้องเค้าก็เงียบหายไป จากที่ไลน์ไปก็ตอบตลอด ตอนแรกบอกว่าหนูมีสอบ ผมก็เข้าใจโอเค ไม่เปนไรจนจะ 3 อาทิตย์แล้ว น้องเงียบไปมากอย่างเห็นได้ชัด ผมแทบเป็นบ้า ทำไมชีวิตรักได้พัง อะไรขนาดนี้ เรียนก็เครียดมากพออยู่แล้ว กำลังใจที่เคยให้มาทุกวันก็หายไป นี่ผมซวยที่เจอคนไม่ดี หรือว่าผมคิดผิดที่จะให้ใจใครง่ายเกินไปหรือป่าว?????? เพื่อนคิดว่าผมควรเลิกหารักสะที ก้มหน้าก้มตาเรียนให้จบ ป.เอก ปรนเปรอชีวิตแล้วตายจากไปดี
ขอบคุณที่ อ่านกันมาจนจบนะครับ คิดเห็นยังไงก็คอมเม้นท์นะครับแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันได้ ^^
ปล. แทบไม่เคยเล่นพันทิปเลยไม่รู้จะติด tag อะไรดี