เคยแอบรักเพื่อนสนิทไหม??(ความรักตอนเด็กๆ)

เรามีเพื่อนสนิทอยู่คนนึ่งเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆคือเราเรียนด้วยกันตั้งแต่ป.1-ป.6จนตอนนี้เพื่อนเราก็กำลังจะขึ้นเรียนปี4แต่เราเรียนจบแล้วเพราะเราเรียนสายอาชีพตอนเด็กๆเราก็ไม่ค่อยสนิทกันมากเท่าไรแต่พอโตขึ้นมานิดนึงเราก็สนิทกันมากมากแบบไปไหนไปด้วยกันตลอดแล้วแถวบ้านเราจะมีถนนคนเดินทุกวันเสาร์แล้วทุกๆวันเสาร์เราก็จะไปหาเพื่อนเราเพราะบ้านเราอยู่ใกล้กันแต่เราไม่ได้มีเพื่อนอยู่แค่คนเดียวนะในกลุ่มเพื่อนสนิทเราจะมีประมาณ5-6คนแต่เอาจริงพอโตมาก็เหลือกันแค่3คนแต่เราก็ยังไปไหนด้วยกันอยู่เราเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มที่เหลือสามคนนอกนั้นก็เป็นผู้ชายอีกสองคนเราจะแยกกันอยู่ก็ตอนเราเรียนมัธยมต้นเพราะต่างคนก็ต่างหาที่เรียนใหม่ตอนแรกเราก็อยากจะเรียนโรงเรียนเดียวกับเพื่อนแต่แม่เราไม่ยอมถึงตอนเรียนมัธยมจะไม่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกันแต่พอเลิกเรียนเราก็จะเจอกันบ่อยๆเพราะเพื่อนเราต้องมาหาพ่อที่โรงเรียนเดิมแล้วโรงเรียนเดิมก็อยู่ใกล้บ้านเราพอเลิกเรียนเราก็เดินไปหาเพื่อนเราแล้วเราก็ได้เจอกันอยู่บ่อยๆแต่พอไม่นานแม่เราก็ต้องย้ายที่ทำงานใหม่เราเลยต้องย้ายโรงเรียนเราเลยไม่ได้เจอกันบ่อยแล้วตอนนั้นเราอยู่ในยุคที่ยังไม่มีพวกfacebookหรือlineอะไรต่างๆมีแค่msnกับhi5เท่านั้นคือสมัยนั้นเราจะได้คุยกันก็แค่เวลาเราเรียนคอมแต่ที่ยังดีคือตอนนั้นยังมีตู้โทรศัพท์สาธารนะอยู่เราต้องโทรตู้ไปหาเพื่อนเราเพราะตอนนั้นเรายังไม่มีโทรศัพท์เราจะโทรเพื่อนเราอาทิตย์ละครั้งถึงสองครั้งแค่นั้นพอเราย้ายมาเรียนได้แค่เทอมเดียวแม่เราก็ได้ย้ายกลับไปที่เดิมตอนนั้นเราดีใจมากที่จะได้กลับไปพอเรากลับไปตอนนั้นมันก็เริ่มมีfacebookแล้วแต่เราก็นัดเพื่อนมาเจอกันอยู่ดีตอนนั้นเราก็ยังเหลือกันสามคนเหมือนตอนนี้พอเราโตขึ้นมาอีกนิดตอนนั้นเราก็เรียนสายอาชีพแล้วส่วนเพื่อนเรามันก็เรียนอยู่ม.5ที่ๆเพื่อนเราเรียนกับที่เราเรียนมันอยู่ใกล้กันเราเรียนอาหารเวลาเราทำขนมหรืออะไรเราก็ชอบเอาให้เพื่อนเรากินตลอดเพราะที่บ้านกินจนเบื่อแล้ว55เราเคยคิดว่าเราแอบรักเพื่อนสนิทของเราเองเพราะเพื่อนคนนี้เป็นทุกอย่างให้เรามาตลอดเวลาเราไม่สบายก็จะมีเราอยู่ข้างๆเพื่อนเรารับฟังเราตลอดแต่เพื่อนเรามันก็มีแฟนแล้วส่วนเราก็มีคนที่เราชอบอยู่แล้วเราคิดว่าความรู้สึกของเราที่มีให้เพื่อนมันมากกว่าคำว่ารักเพื่อนแต่แบบไม่ใช่รักแบบแฟนเราเคยคิดว่าเราอยากจะเป็นแฟนกับเพื่อนเราแต่สุดท้ายมันก็ได้แค่คิดเพราะการเป็นเพื่อนกันคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราแล้วจนถึงทุกวันนี้มันก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้วที่เป็นเพื่อนกันมาเราก็มีไม่เข้าใจบ้างแต่เราก็ไม่เคยจะเลิกเป็นเพื่อนกันเลยเพราะตอนนั้นมันอาจจะเป็นเรื่องตลกอยู่หน่อยๆแต่เราดันคิดจริงจังคืออยู่ดีๆเพื่อนเราก็โทรมาบอกเราว่าเราเลิกเป็นเพื่อนกันเถอะเราไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอแล้วตอนนั้นเราตกใจมากคิดว่าเพื่อนเราพูดเล่นหลังจากนั้นเพื่อนเราก็โทรกลับมาหาเราอีกทีเพื่อนเราบอกว่าเพื่อนเราล้อเล่นตอนที่เพื่อนเราโทรมาเราก็พูดด้วยไม่รู้เรื่องแล้วเพราะตอนนั้นเราร้องไห้หนักมากไม่รู้เพราะอะไรหลังจากวันนั้นที่เพื่อนโทรมาบอกว่าไม่อยากเป็นเพื่อนด้วยแล้วเราก็ทำให้นะตอนนั้นเราเลิกเป็นเพื่อนกันหนึ่งปีเต็มๆเวลาเจอกันเราก็เป็นมองไม่เห็นจนถึงวันเกิดของเพื่อนในกลุ่มอีกคนที่เคยอยู่ด้วยกัน5-6คนวันนั้นเป็นวันที่รวมเพื่อนมากันแล้ววันนั้นเพื่อนเรามันก็ง้อเราตอนแรกเราก็ไม่ยอมให้มันง้อเราหรอกแต่เราเสียดายเวลาหนึ่งปีที่เราเสียมันไปเรายอมดีกับเพื่อนเราแล้วเราก็บอกับเพื่อนเราว่าเวลาที่เสียไปเป็นปีๆมันไม่ได้ทำให้เราไม่อยากเป็นเพื่อนกับมันเลยหลังจากวันนั้นเราก็จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วจนถึงทุกวันนั้นนี้เราก็รักกันมากแต่เรากันในสถานะเพื่อนสนิทที่สนิทกันมากๆๆๆๆ