คือเราอยากรู้ว่าทำไมพ่อแม่ของเรานี้ถึงไม่ยอมให้เราทำอะไรด้วยตนเองเลยพอทำนอกเหนือจากคำสั่งนิดเดียวก็ถูกต่อว่ายกใหญ่ ทั้งๆที่มันเป็นการฝึกตัวเราให้เอาตัวรอดได้เป็นการฝึกควมลำบากของเราเอง ขอยกตัวอย่างเลยนะคะ เพราะเราอยากรู้น่ะค่ะว่าทั้งๆที่พ่อแม่คนอื่นอยากให้ลูกพึ่งตนเองได้แต่พ่อแม่เราไม่ยอม ---->เย็นวันนี้เราเดินกลับบ้านเองซึ่งก็ไม่ได้อยู่ไกลจากโรงเรียนมากนัก ปกติวันพฤหัสเราจะเดินกลับบ้านกับป้าแต่วันนี้ป้าเราไม่ได้มา พี่ที่บ้าน(คนที่เลี้ยงเราตอนเด็กๆ)เลยให้กลับบ้านกับแม่ซึ่งแม่ของเราทำงานอยู่ที่โรงเรียนที่เราเรียนอยู่ เราก็เลยบอกพี่ไปว่าเราจะคุยกับแม่เอง(ในใจคิดว่าแม่ไม่ให้เดินกลับเองแน่นอนเลยตัดสินใจเดินกลับเองไม่บอกใคร อันนี้เรารู้ว่าเราผิดที่ไม่บอกใคร)พอทางใกล้จะถึงบ้าน แม่เราขับมอไซด์ผ่านเราถามว่าทำไมกลับเอง เราเลยบอกว่าวันนี้ป้าไม่มา(คิดอยู่แล้วว่าต้องได้คุยเรื่องนี้ที่บ้านแน่ แต่วันนี้แม่กลับต่างจังหวัดเลยยังไม่ได้คุยกัน)แล้วพอคุยกันแค่นั้นเราก็แวะกินข้าวก่อนเข้าบ้าน ตอนเรากำลังนั่งกินข้าวอยู่พี่ที่บ้านเดินมาหาเราที่ร้านซึ่งร้านอยู่เยื้องสะพานข้ามเข้าบ้านแต่มันต้องข้ามถนนแต่ถนนก็ไม่ได้ใหญ่มากอะไร ยังไงเด็กม.ต้นอายุ 13-15 ข้ามได้อยู่เเล้วมันมีแค่ 2 เลนเท่านั้น พี่เค้าว่าเราว่าทำอะไรทำไมไม่นึกถึงพี่บ้าง ป้า...บ้างแล้วเค้าก็บอกป้าขายข้าวที่สนิทกันว่าแม่เราเค้าไม่ไว้ใจเราให้เดินกลับเอง เราเลยบอกว่าก็แค่อยากลองเดินเองบ้าง พี่เลยบอกว่าทำไมไม่ไปพูดกับแม่แต่เราเคยถามแล้วไงคำตอบคือไม่ได้ แล้วคือปกติแม่ไม่ค่อยสนใจอะไรเราเท่าไหร่มีแต่เรื่องเรียนซึ่งเรื่องเรียนเราทำได้ดีพอสมควรไม่มีปัญหาอะไร แต่กับเรื่องนี้เราอยากรู้ทั้งๆที่1.บ้านไม่ได้อยู่ไกล 2.ช่วงเย็นแถวบ้านรถไม่เยอะ 3.น้องในหมู่บ้านเราเดินกลับบ้านเองอยู่ป.6 เค้าอายุน้อยกว่าเราเค้ายังทำได้เราอายุเยอะกว่าเราก็ต้องทำได้สิ เราคิดว่ามันเป็นการฝึกตนเองนะแต่เราคิดว่าแม่เราไม่ปล่อยให้เราทำอะไรเองเลย
       เรายังเด็กอายุยังน้อยขอความเห็นด้วยนะคะ มีอะไรผิดติหรือเตือนกันได้เลยนะคะ เราอยากเห็นทัศนคติในหลายๆมุมค่ะ ฝากกระทู้นี้ด้วยนะคะ
   ขอบคุณคอมเม้นท์ล่วงหน้านะคะ ขอบคุณค่าาาาา