เรากับพี่สาว(ญาติ)อายุห่างกันสองปีค่ะ ถูกเลี้ยงมาเ้วยกันตั้งแต่เด็กค่ะ แต่พอโตช่วงเป็นวัยรุ่นก็แยกกัน เรามีไปอยู่บ้านเค้าช่วงหนึ่งแต่สถานการณ์ตอนนั้นทำให้เราไม่ค่อยได้คุยกับเขา และเขาก็ใช้ชีวิตวัยรุ่นเต็มที่จนไม่ค่อยได้คุยกัน พอเข้ามหาลัย จนเรียนจบก็คุยกันตลอดค่ะแต่ไม่ได้คลุกคลี มากินข้าวกันบ้าง ช่วงเราเข้ามาอยู่ กทม. แรกๆเค้าก็เป็นคนพาเราไปสัมภาษณ์ มอบตัวเข้ามหาลัย คือสนิทกันแต่ไม่ได้คลุกคลีอะค่ะ บอกไม่ถูก คือมันไม่เหมือนตอนเด็กที่พูดกันได้ทุกเรื่อง

ทีนี้ตอนนี้เราเรียนจบ ทีแรกเราอยู่กับเพื่อน แต่พี่เราอยู่คนเดียว ก็ขอร้อง บังคับ เกลี้ยกล่อมให้เรามาอยู่ด้วย เราก็บอกแต่แรกแล้วว่าไม่อยากอยู่ด้วย เพราะเราเป็นคนชอบอยู่คนเดียว แต่ที่เราอยู่กับเพื่อนได้เพราะเพื่อนเรามันสนิทและรู้ใจเรามากว่าต้องทำยังไง คือมีขอบเขตกันชัดเจน แต่สุดท้ายเราก็ได้มาอยู่กับพี่ค่ะ ช่วงแรกๆก็ไม่มีอะไร เราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากแต่ยังไม่แสดงออกอะไรมากมาย แต่ก็เริ่มไม่โอเคกับพี่ที่เริ่มหยิบเสื้อผ้าเราไปใส่เหมือนของตัวเองโดยไม่บอก เราก็ไม่ใช่ว่าหวงอะไรขนาดนั้นนะคะ แต่บางตัวเราพึ่งซื้อยังไม่แกะออกจากถุง ข่วงแรกๆพี่เราไม่มีงานทำค่ะ เค้าก็จะอยู่ห้อง มีของใหม่ๆเราซื้อมายังไม่แกะจากกล่องเค้าก็ไปแกะออกมาใช้ ถ่ายรูปลงโซเชียลโชว์คนอื่นด้วยแคปชั่นที่ดูเหมือนเป็นของตัวเอง เราบอกตามตรงว่าไม่โอเค แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็คิดว่าเค้ายังไม่มีงานทำ แต่สักพักเค้าได้งานทำแล้ว ก็ยังเหมือนเดิม เริ่มเอาไปใช้ทุกอย่าง เสื้อผ้าเราซื้อมาใหม่เค้าก็ขนไปเที่ยว ตจว. แป้งเรามีอยู่ตลับเดียวก็เอาไปใช้ พอเราถามก็บอกแค่ยืม ไม่ได้จะเอาสักหน่อย เราก็ต้องใช้แป้งเด็กทาไปทำงานค่ะ เราเลยให้เค้าไปเลยแล้วซื้อใหม่ พอเราซื้อใหม่ก็อยากจะได้อันนี้อีก นี่ไม่รวมเสื้อผ้าที่เอาไปใส่แล้วทำซิปแตก พัง แล้วเนียนเฉย เราต้องคอยเอาไปซ่อมเอง

มีครั้งนึงเราโกรธมาก คือเราชอบวาดสีน้ำ เราก็เก็บเงินซื้อสีน้ำอย่างดี แล้วก็แบ่งใช้แบบถาดอะค่ะ คือเรารักมากของชิ้นนี้ ทีนี้วันนั้นลูกพี่สาวเรามา เราก็วาดรูปอยู่พอดี พอหลานเห็นก็ธรรมดาเด็กห้าขวบ ก็อยากเล่น เราก็ให้เล่นแต่นั่งคอยกำกับ แต่ก็เด็กอ่ะค่ะ เค้าใช้ไม่เป็นหรอก คือมันก็เริ่มเละ มีเอาน้ำมาเทใส่สีถาด เราก็ไม่กล้าดุหลาน เลยบอกพี่ว่าช่วยบอกให้หน่อย คือเรากลัวพี่ว่าว่าหวงของด้วยแหละ. พี่เราก็ ก็ให้หลานเล่นแค่นี้มันจะเป็นไรไป เราก็แบบ เดี๋ยวลงไปซื้อสีน้ำที่เซเว่นให้มั้ย พี่เราก็ไม่พอใจ บอกไม่ต้อง เดี๋ยวมันก็หยุดเล่นแล้ว เราทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ดูหลานเล่นเ้วยความช้ำใจ แม่เค้าก็นอนเล่นโทสับไม่สนใจลูก สรุปสีเรา เละเทะ ใช้ไม่ได้อีกเลย

จนทุกวันนี้ งานก็มีทำแล้ว แถมมีอดีตสามีส่งเงินให้ใช้ แม่เค้าก็ให้ใช้ทุกเดือน ก็ยังมีพฤติกรรมเดิม คือหยิบเสื้อผ้าเราไปใช้เป็นของตัวเองตลอด ไม่รวมของหลายๆอย่างที่ให้เรารูดบัตรให้เพราะเค้าไม่มีบัตรเครดิต เราไม่รูดให้ก็โกรธ ตัดพ้อ

คือจริงๆมันมีรายละเอียดและมีเรื่องใหญ่อีกเยอะ แต่อาจเป็นเพราะเรากำลังหงุดหงิดเลยมองแต่แง่ร้าย ทำยังไงดีคะ เราไม่อยากรู้สึกแบบนี้กับพี่ ปกติเวลาเราทำงานเหนื่อยพอกลับห้องเราจะเงียบ ยิ่งมาเจอแบบนี้ยิ่งเงียบไปใหญ่ เราไม่อยากคุยกับพี่เลยค่ะ รู้สึกหวงของ หงุดหงิด แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเยอะไปหรือเปล่า มีวิธีทำใจหรือปรับปรุงมั้ยคะ นับวันความสัมพันธ์เรากับพี่เรายิ่งแย่ เรานึกถึงเมื่อก่อน เค้าก็ดีกับเรานะ เรารู้เค้าก็รักเราด้วย แม้จะเผลอทำร้ายจิตใจเราหลายครั้ง และแค่ห้ามใจตัวเองไม่ได้ เรารู้สึกผิด เราอยากเลิกหงุดหงิด