พ่อไม่เคยเติมเต็มช่องว่าง แม่ที่ทิ้งผม ความฝันที่ถูกขัดขวาง แล้วผมควรทำอย่างไร

สวัสดีครับ ตอนนี้ผมอายุ 19 ปีแล้ว ผมถูกเลี้ยงมาในแบบการให้สายน้ำเกลือ ผมยังอยู่ในยุคของการทำผิดแล้วถูกตีแล้วตีอีก ทุกวันนี้ผมเหมือนทหารที่ถูกฝึกมาให้ทำตามคำสั่ง พ่อผมเขาเป็นบุคคลล้มเหลวในชีวิต เขาไม่ยอมรับความคิดของผม ไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ  ทุกวันนี้ ผมจะปวดหัวทุกครั้งที่พ่อคุยกับผม  พ่อไม่ให้สิทธิ์อนาคตกับพ่อ ทุกครั้งบอกจะใส่ร้ายแม่ผมที่ทิ้งผมไป ใช่ครับ ความรู้สึกจะเป็นยังไงที่ต้องถูกให้เกลียดแม่ตัวเอง ผมไม่อยากนึกถึงมัน เเต่พ่อผมกีดกั้นทุกทางที่จะเยียวยาให้ ผมไม่ได้บ้าถึงขั้นไปติดยา เพื่อระบายความเครียด คุณเชื่อไหม แค่ผมเอาเรื่องที่พ่อชอบคิดมากไปบอกพี่เลี้ยงที่เป็นคริสเตียนแล้วเขาไปช่วยคุย  ผมกลับโดนตีเพราะเอาเรื่องครอบครัวไปบอกคนอื่น  คือแบบจะบ้าตาย  ในชีวิตต้องสละอะไรไปบ้างความฝันเหตุการณ์เล็กที่ทำให้ผมมีความสุข แล้วทุกครั้งที่ผมเศร้าผมจะนึกถึงแม่ แม่ผู้ที่ทิ้งผมไป ไม่รู้โดยเหตุผลใด ผมเหมือนสิ้นหวัง ผมอย่าออกจากบ้าน แต่ผมก็สงสารพ่อ แต่พ่อไม่สงสารผมเลย ตอนเรียนอยู่มัธยยมพ่อจะดูถูกผม เหยียบผม เพราะไม่เคยให้กำลังใจ พ่อบอกตลอดว่าผมมันลูกอกตัญญู เพื่อนคนหนึ่ง เขาบอกว่าผมไม่กล้าที่จะเปลี่ยนตัวเอง     ผมอยากรู้ว่า การที่ผมทำตามใจตัวเอง มันจะผิดมากไหม  ความฝันของผมคือ การได้เจอแม่และทำเพลง