สวัสดี🖑🖑 เรามีเรื่องความฝันที่อยากทำเป็นอาชีพจะมาเล่าให้ฟัง ตอนเด็กมักจะโดนครูถามเสมอว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร พอโดนถามก็ตอบว่า อยากเป็น หมอ👷 บ้าง ตำรวจ👮 บ้าง ทหาร💂 บ้าง แต่เราก็ไม่ได้อยากเป็นมันหรอก เพราะจริงๆแล้วเรามีความฝันอยากจะเป็นนักแสดงมากๆแต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะกลัวโดนคนอื่นล้อ😢 ก็เลยหยุดความคิดไป พอตอนประถมต้น เราก็ตั้งใจเรียนนะ แต่พอประถมปลายเราก็เรียนบ้างน่ะ แต่เล่นส่ะมากกว่า เราก็ไม่สนใจการเรียนสักเท่าไหร่ จนเริ่มเกรดตกเรื่อยๆ
พอขึ้นชั้นม.1 เทอมเเรกก็ตั้งใจเรียนน่ะ เพราะค่อนข้างกลัวรุ่นพี่ในโรงเรียน เราก็ได้เกรดดี ติดท็อป10ในห้องเรียนด้วย พอเทอม2เราก็เป็นเด็กที่ขี้เกียจมากๆ โดดเรียนบ้าง นอนในคาบเรียนบ้าง แกล้งอาจารย์บ้าง เล่นโทรศัพท์ในคาบเรียนบ้าง จากเกรดที่ดี ติดท็อป10 แต่ก็กลายได้ที่20กว่าๆ แถมติด0 จนโดนแม่ด่า🖓👎 ก็ต้องตามไปแก้งาน พอขึ้นม.2ชีวิตก็ค่อยๆเปลี่ยนไป เพราะตอนม.1เกเรมาก แต่ม.2 กลับได้ไปเรียนห้องสายวิทย์-คณิต ซึ่งไม่ใช่ทางของเราเลย ถึงจะได้อยู่สายวิทย์คณิต เราก็ยังขี้เกียจ ไม่ตั้งใจเรียน โดดบ้างบางครั้ง แต่เทอมเเรก เราก็ไม่มีอะไรมากมาย เกือบจะติด0คณิต แต่วิทยาศาสตร์ได้ติดท็อป10ของห้องอีกด้วย😰 แถมได้ที่สุดท้ายของห้องด้วย อีกอย่างเราเป็นนักกีฬาตะกร้อ ฟุตบอล นักกีฬาวิ่งอีกด้วย
พอเทอม2เราก็เหมือนเทอมแรก เรียนๆ เล่นๆ โดดๆ
จนมาถึงช่วงสอบปลายภาคก็ชิวๆไป แล้วก็ได้ที่สุดท้ายของห้องเหมือนเดิม เพราะเราสนใจในกีฬามากกว่าการเรียน จึงมีความคิดที่อยากจะเป็นครูสอนพละ แต่ก็คิดเล่นๆไปแบบนั้นแหละ พอช่วงปิดเทอมเราได้ดูซีรีย์เรื่องหนึ่ง เราติดนักแสดงในซีรีย์มากๆจนเราหาข้อมูลเขา แล้วก็ไปเจอมหาลัยของเขากับคณะที่เขาเรียน จนเรามีความคิดที่อยากจะเรียนคณะนั้น คณะที่เขาเรียนคือคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกการแสดงและกำกับการแสดง แล้วเราก็ไปนึกถึงตอนเด็กๆว่า ความฝันของเราที่อยากจะเป็นนักแสดง
จนเราเริ่มศึกษาหาข้อมูลของมหาลัยนั้นและหาข้อมูลของคณะนั้น จนมาพบว่า เราต้องมีความสามารถด้านการแสดง ซึ่งปกติเราก็เป็นคนที่ค่อนข้างขี้อาย และไม่ค่อยมีงานด้านการแสดงอะไรเลย
ท้อเลย😥😥 แต่เราก็มีความคิดหนึ่งเขามาในหัวว่า เราอยากจะทำละครเวทีที่สะท้อนชีวิตเด็กในโรงเรียน เราก็ไปปรึกษากับอาจารย์ แต่เราก็ได้ทำน่ะ แต่เราไม่มั่นใจเลย ที่อาจารย์จะให้เราทำงานละคนนั้น ตอนปิดเทอมเราก็หาข้อมูลของการจัดละครไปเรื่อยๆ แต่งบทไปเรื่อยๆเราจริงจังกับเรื่องการเป็นนักแสดงของเรามากๆ แต่เราก็รู้น่ะว่าเราคงไม่ได้เป็นหรอก ถึงเราจะซ้อมการเป็นนักแสดง คิดบท จนบ้างครั้งเราอยู่กับมันเยอะเกินไป แล้วเราก็ได้รู้ว่า ถ้าเราพยายามที่จะทำอะไรสักอย่าง ถึงจะขี้เกียจแค่ไหน เราก็สามารถเอาชนะมันได้
จนเปิดเทอมม.3 ตอนนี้เราก็ค่อนข้างที่จะตั้งใจเรียนมากขึ้น และคิดที่จะทำอะไรจริงจังมากขึ้น เราคิดที่จะแข่งขันกับตัวเอง เอาชนะความขี้อายของตนเอง แต่ตอนนี้เราก็ยังไม่ได้จัดละครเวทีเลย แต่ก็จะพยายามต่อไป✌😀😀😀#สู้ต่อไปเพื่อความฝันของตัวเอง
ความฝันที่อาจจะไม่เป็นจริง
พอขึ้นชั้นม.1 เทอมเเรกก็ตั้งใจเรียนน่ะ เพราะค่อนข้างกลัวรุ่นพี่ในโรงเรียน เราก็ได้เกรดดี ติดท็อป10ในห้องเรียนด้วย พอเทอม2เราก็เป็นเด็กที่ขี้เกียจมากๆ โดดเรียนบ้าง นอนในคาบเรียนบ้าง แกล้งอาจารย์บ้าง เล่นโทรศัพท์ในคาบเรียนบ้าง จากเกรดที่ดี ติดท็อป10 แต่ก็กลายได้ที่20กว่าๆ แถมติด0 จนโดนแม่ด่า🖓👎 ก็ต้องตามไปแก้งาน พอขึ้นม.2ชีวิตก็ค่อยๆเปลี่ยนไป เพราะตอนม.1เกเรมาก แต่ม.2 กลับได้ไปเรียนห้องสายวิทย์-คณิต ซึ่งไม่ใช่ทางของเราเลย ถึงจะได้อยู่สายวิทย์คณิต เราก็ยังขี้เกียจ ไม่ตั้งใจเรียน โดดบ้างบางครั้ง แต่เทอมเเรก เราก็ไม่มีอะไรมากมาย เกือบจะติด0คณิต แต่วิทยาศาสตร์ได้ติดท็อป10ของห้องอีกด้วย😰 แถมได้ที่สุดท้ายของห้องด้วย อีกอย่างเราเป็นนักกีฬาตะกร้อ ฟุตบอล นักกีฬาวิ่งอีกด้วย
พอเทอม2เราก็เหมือนเทอมแรก เรียนๆ เล่นๆ โดดๆ
จนมาถึงช่วงสอบปลายภาคก็ชิวๆไป แล้วก็ได้ที่สุดท้ายของห้องเหมือนเดิม เพราะเราสนใจในกีฬามากกว่าการเรียน จึงมีความคิดที่อยากจะเป็นครูสอนพละ แต่ก็คิดเล่นๆไปแบบนั้นแหละ พอช่วงปิดเทอมเราได้ดูซีรีย์เรื่องหนึ่ง เราติดนักแสดงในซีรีย์มากๆจนเราหาข้อมูลเขา แล้วก็ไปเจอมหาลัยของเขากับคณะที่เขาเรียน จนเรามีความคิดที่อยากจะเรียนคณะนั้น คณะที่เขาเรียนคือคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกการแสดงและกำกับการแสดง แล้วเราก็ไปนึกถึงตอนเด็กๆว่า ความฝันของเราที่อยากจะเป็นนักแสดง
จนเราเริ่มศึกษาหาข้อมูลของมหาลัยนั้นและหาข้อมูลของคณะนั้น จนมาพบว่า เราต้องมีความสามารถด้านการแสดง ซึ่งปกติเราก็เป็นคนที่ค่อนข้างขี้อาย และไม่ค่อยมีงานด้านการแสดงอะไรเลย
ท้อเลย😥😥 แต่เราก็มีความคิดหนึ่งเขามาในหัวว่า เราอยากจะทำละครเวทีที่สะท้อนชีวิตเด็กในโรงเรียน เราก็ไปปรึกษากับอาจารย์ แต่เราก็ได้ทำน่ะ แต่เราไม่มั่นใจเลย ที่อาจารย์จะให้เราทำงานละคนนั้น ตอนปิดเทอมเราก็หาข้อมูลของการจัดละครไปเรื่อยๆ แต่งบทไปเรื่อยๆเราจริงจังกับเรื่องการเป็นนักแสดงของเรามากๆ แต่เราก็รู้น่ะว่าเราคงไม่ได้เป็นหรอก ถึงเราจะซ้อมการเป็นนักแสดง คิดบท จนบ้างครั้งเราอยู่กับมันเยอะเกินไป แล้วเราก็ได้รู้ว่า ถ้าเราพยายามที่จะทำอะไรสักอย่าง ถึงจะขี้เกียจแค่ไหน เราก็สามารถเอาชนะมันได้
จนเปิดเทอมม.3 ตอนนี้เราก็ค่อนข้างที่จะตั้งใจเรียนมากขึ้น และคิดที่จะทำอะไรจริงจังมากขึ้น เราคิดที่จะแข่งขันกับตัวเอง เอาชนะความขี้อายของตนเอง แต่ตอนนี้เราก็ยังไม่ได้จัดละครเวทีเลย แต่ก็จะพยายามต่อไป✌😀😀😀#สู้ต่อไปเพื่อความฝันของตัวเอง