สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นบอกเลยว่าพึ่งตั้งกระทู้ครั้งแรก ลงทุนสมัครเพราะมันไม่รู้จะปรึกษาใครดี อยากฟังจากหลายๆความเห็น ว่าใครเคยเจออะไรแบบนี้แล้วจัดการกับมันยังไงค่ะ ถ้าผิดพลาดยังไงต้องขออภัยด้วยนะคะ
เรื่องก็คือเรารู้จักผู้ชายคนนึงค่ะ เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันเลยรู้จักกันตอนไปทำกิจกรรม และเราก็คุยๆกันมาค่ะ ตอนแรกคือเขาก็มาจีบก่อนมาชวนคุย เราก็ชอบเขานะก็เลยคุยด้วยทุกอย่างคือไปได้ดีมากๆ เพื่อนๆยังอิจฉา เพราะตอนนั้นแบบพึ่งเปิดเทอมค่ะ เพื่อนก็จะแซวแบบ โหเร็วนะ อะไรทำนองนี้ ตอนนั้นเราก็ไม่คิดไรนะ เราไม่รีบที่จะมีแฟน เราก็ขอคุยไปเรื่อยๆจนเราว่าโอเค จนกระทั่งมันผ่านมาประมาณ3เดือน เราก็เริ่มแบบเห้ยโอเคแล้วนะเราชัดเจนแล้วอ่ะ แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะขอคบเลย แล้วยังประจวบเหมาะกับอยู่ๆมาบอกว่าอยากซิ่ว ตอนนั้นก็แบบ อ้าว จะเทถูกไหม จะหนีกันไปหรอ แต่เขาก็พูดว่ามันไม่เกี่ยวกันก็พูดจนเราเชื่อ นานเหมือนกันกว่าจะทำใจได้ว่าเขาต้องไป แต่เราก็เข้าใจอ่ะ มันก็ชีวิตเขา เราก็โอเคต้องจำยอม แต่ขอเขาว่าถ้ามีเวลาก็มาหากันบ้าง จนมาถึงวันนึงโคตรพีค คือก็นางก็กลับมาจริงๆแหละ แต่เขาไม่มาหาฉันค่ะคุณ มันน่าโกรธป่ะ คือหาเพื่อนได้นะแต่แวะมาหาเราไม่ได้อ่ะ ตอนนั้นก็แบบเออเข้าใจละ เลิกคุยแม่ม ไม่จริงใจ เราก็ตัดเลยค่ะ ลบทุกอย่างไม่ตอบไม่ทักเลิกคุย เป็นเดือนเลยที่หายไป ตอนนั้นโคตรทรมาน ร้องไห้เหมือนญาติเสีย การจะเดินออกมาทั้งๆที่ยังรู้สึกอยู่มันยากจริงๆอ่ะ จำได้เลยว่าช่วงนั้นชีวิตพังมาก ดื่มละก็ร้องไห้แล้วก็เผลอหลับตื่นมาก็ร้องต่อ เป็นเอามากสุดๆ... แต่พอผ่านไปสักพักเราก็เริ่มดีขึ้นนะ ทำใจได้ระดับหนึ่ง เราพยายามไม่ดูเฟส ไอจี ทวิตเขา แบบunfollowไปเลย จะได้ไม่ต้องเห็น แต่มันก็เหมือนตามหลอนอ่ะ เวลาเราโพสต์อะไรงี้ก็จะชอบมาlike คือแบบพอจะลืมละหน้ามันก็เด้งมาทุกที =_= แต่ก็ใจแข็งค่ะ ไม่ๆๆๆๆๆ จนวันนึงเขาเป็นอะไรไม่รู้ตั้งรูปเฟสแบบเศร้ามาก ในใจลึกๆก็เป็นห่วงเขาอยู่อ่ะ แต่ก็ไม่อยากกลับไปเป็นแบบเดิม แต่อีกใจก็เถียงว่าแค่เป็นห่วงแบบเพื่อน ไปดูแลมันสักหน่อย พอมันดีแล้วค่อยปล่อยมันไปก็ได้นี่ เราก็เลยโอเคทักไปถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า บอกได้นะ ตอนแรกนางทำหยิ่งค่ะ ไม่ตอบ จนต้องมีการใช้สายโหด555 นางก็ยอมตอบค่ะ จนคุยไปคุยมาก็เหมือนมาปรับความเข้าใจกัน ว่าที่ผ่านมามันคือยังไง จนเรากลับมาคุยกันอีกครั้ง มันทำให้เราสนิทกันขึ้นนะ ส่วนตัวคิดแบบนั้น เหมือนเพราะเราหายๆไปนานกลับมาคุยอีกทีนี่คุยกันเยอะมากๆ แล้วเขาก็ทำตัวดีกับเราขึ้น ห่วงใยมากขึ้นเทคแคร์มากขึ้น ดูแบบเหมือนจะรักเราจริงๆ ช่วงนั้นก็ใกล้ปีใหม่ค่ะ เราเห็นเขามีความสุขขึ้นเราก็เบาใจว่าเออหมดหน้าที่ของเราแล้วแหละ คงไม่จำเป็นต้องมีเราแล้วเขาน่าจะโอเคอ่ะ แล้วเราก็ควรจะเปิดโอกาสให้ตัวเอง ไม่อยากยึดติดกับคนคนเดียวงี้ ตั้งเป้าไว้เลยปีใหม่แล้วฉันจะเป็นคนใหม่ เย้!555 เราก็โอเคปีใหม่เขาบอกเขาก็ฉลองกับเพื่อนตามประสาผู้ชายอ่ะ สุรากันทั้งคืน เราก็ไม่HPYเขาเพราะกะจะหายไปเลย แต่ดั้นนนน นางโทรมาจ้าา งงเลย มาHPYเรา แบบตอนนั้นงงจริงนะ งงเด้ๆ มากๆ5555 คือทุกคนอาจคิดว่ามันก็ปกติมะ แต่เอาจริงถ้าไม่ใช่คนพิเศษอะไรจะโทรมาหาหรอ ใช่ป่ะ ขนาดเพื่อนสนิทเรายังส่งไลน์เลย5555 อ่ะต่อ เราก็ดีใจนะที่เขายังคิดถึงเรา เห็นว่าเรายังสำคัญอยู่ เลยยังไม่หายไปเลย ก็คุยๆไปสักพักละก็หาช่องเฟดตัวเองออกมา คราวนี้ไม่เฮิร์ทหนักเท่าไหร่ มีภูมิต้านทาน55555 แต่ก็มีคิดถึงอ่ะ ตอนนั้นมันก็ร่วม6เดือนได้แล้วมั้ง คิดดูคุยกันเป็นคนแรกๆ จนตอนนี้เพื่อนในกลุ่มมีแฟน จนเลิกกับแฟนละจะมีแฟนใหม่แล้วนี่ยังไม่ได้คบเลยจ้า 5555555 เข้าใจฟิลป่ะว่าแบบเวลามีคนถามว่าเลิกกันยังมันจะหน้าชานิดนึง ฉันยังไม่ได้คบเลย... โถ แล้วพอเราเฟดมาสักพักก็พยายามจะลองคุยกับคนอื่นดู มีคนมาชอบเราหมือนกันก็ลองคุยดู แต่แบบไม่ชอบใครเลย ไม่รู้ทำไมคือมันไม่สนใจใครเลยจริงๆนะ คุนก็คุยธรรมดาไปอ่ะ เหมือนเราคงยังลืมเขาไม่ได้อ่ะ😭 จนผ่านไปเกือบจะเดือนเขาก็ทักเรามาค่ะ ว่าทำไมไม่ตอบเขาซึ่งก็ทักมาพอดีจังหวะเหมาะมาก เพราะตอนนั้นก็เศร้าๆอยู่มีปัญหาชีวิตนิดหน่อย เหมือนเข้ามาถูกจังหวะ เราเลยคุยกับเขา เขาก็ดีนะมารับฟังเรา ปลอบใจเรา เหมือนเราต่างก็ช่วยกันและกันอ่ะ จนสุดท้ายก็กลับมาคุยอีกละ-___- แต่ครั้งนี้มันก็ต่างออกไป เขาก็ทำตัวดีขึ้นนะ หลังเรามาคุยมาปรับความเข้าใจกัน เขาก็เริ่มมาหาเราบ้าง นัดไปเที่ยวกันบ้าง จนเราแบบโอเค ยอม เราคิดว่าจะรอเขาพูดเอง คิดเข้าข้างตัวเองว่าถ้าเราดีสักวันเวลาจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าเราดีกับเขาจริงๆเราจะคอยอยู่ข้างเขาจริงๆ ก็คิดไปแบบนี้พยายามจะไม่คาดหวัง ไม่อยากคิดมากไปคนเดียว แต่ก็คิดอยู่ดีนะ555 เพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน เขาซิ่วไปอยู่ไกลมากๆ คือต้องเชื่อใจจริงๆอ่ะถึงจะคบกันรอด จนเราคุยกันมาได้ตอนนี้จะปีนึงแล้ว เราว่ามันมากเกินจะทนรอนะ คือไม่ใช่ว่าเราทนรอไม่ได้ แต่มันไม่มีอะไรให้เราเชื่ออ่ะว่า ถ้าคุยกันต่อไปแล้วมันจะเป็นไง จะเทเรามั้ยถ้าเขาไปเจอใครคนอื่นที่ดีกว่า แล้วที่ผ่านมาเราจะลืมมันได้ยังไงเราคือคนที่อยู่ที่เดิม ความทรงจำอะไรที่ผ่านมามันอยู่ที่นี่อ่ะ ทุกครั้งที่ผ่านมาทางเดิมๆมันก็จะทำให้นึกถึง โหห คิดละยังเศร้าเลย😭 เขาไม่เคยทำให้เราเชื่อใจเลยอ่ะหรือเราไม่เชื่อเองไม่รู้ งงสับสน อะไรที่มันไม่ชัดเจนมันอึดอัดมากๆอ่ะ เราก็ลองคิดในแง่ดีนะว่า หรือที่เขายังไม่อยากคบเพราะอยากจะลองดูก่อนว่าถ้าเขาต้องไปไกลจริงๆแล้วเราจะโอเคมั้ยจะทนได้หรือเปล่า แต่ปัจจุบันเราก็แทบไม่เจอเขามะ มันก็ต้องทนได้อ่ะก็อาจมีงอแงบ้าง แต่เราขอแค่ไปไหนทำไรให้บอกกันหน่อยคุยกันบ้างสันละนิดก็ยังดี ไม่ใช่อยู่ๆก็หาย มันก็เป็นเรื่องที่คนแคร์กันควรทำให้กัน ใส่ใจดูแลความรู้สึกกันไหมอ่ะ
นี่ก็เป็นเรื่องราวคร่าวๆนะพยายามรวบรัดแล้ว555 อยากถามคนที่เคยเจออะไรทำนองนี้ มีวิธีจัดการกับความคิดฟุ้งซ่าน(สุดๆ) ของตัวเองยังไงบ้างคะ ผู้หญิงเราจะเข้าใจเนอะว่าการห้ามให้ผู้หญิงไม่คิดเล็กคิดน้อยนี่ยากมากๆ5555 แล้วผ่านมันไปได้ยัง ช่วยมาแชร์ความคิดเห็นก่อนหน่อยน้า 🙏
ป.ล. มีแอบบ่นแอบเพ้อเยอะไปบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะ
คุยมาเป็นปีแต่ก็ยังไม่ชัดเจนไม่รู้ว่าเล่นหรือจริง
เรื่องก็คือเรารู้จักผู้ชายคนนึงค่ะ เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันเลยรู้จักกันตอนไปทำกิจกรรม และเราก็คุยๆกันมาค่ะ ตอนแรกคือเขาก็มาจีบก่อนมาชวนคุย เราก็ชอบเขานะก็เลยคุยด้วยทุกอย่างคือไปได้ดีมากๆ เพื่อนๆยังอิจฉา เพราะตอนนั้นแบบพึ่งเปิดเทอมค่ะ เพื่อนก็จะแซวแบบ โหเร็วนะ อะไรทำนองนี้ ตอนนั้นเราก็ไม่คิดไรนะ เราไม่รีบที่จะมีแฟน เราก็ขอคุยไปเรื่อยๆจนเราว่าโอเค จนกระทั่งมันผ่านมาประมาณ3เดือน เราก็เริ่มแบบเห้ยโอเคแล้วนะเราชัดเจนแล้วอ่ะ แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะขอคบเลย แล้วยังประจวบเหมาะกับอยู่ๆมาบอกว่าอยากซิ่ว ตอนนั้นก็แบบ อ้าว จะเทถูกไหม จะหนีกันไปหรอ แต่เขาก็พูดว่ามันไม่เกี่ยวกันก็พูดจนเราเชื่อ นานเหมือนกันกว่าจะทำใจได้ว่าเขาต้องไป แต่เราก็เข้าใจอ่ะ มันก็ชีวิตเขา เราก็โอเคต้องจำยอม แต่ขอเขาว่าถ้ามีเวลาก็มาหากันบ้าง จนมาถึงวันนึงโคตรพีค คือก็นางก็กลับมาจริงๆแหละ แต่เขาไม่มาหาฉันค่ะคุณ มันน่าโกรธป่ะ คือหาเพื่อนได้นะแต่แวะมาหาเราไม่ได้อ่ะ ตอนนั้นก็แบบเออเข้าใจละ เลิกคุยแม่ม ไม่จริงใจ เราก็ตัดเลยค่ะ ลบทุกอย่างไม่ตอบไม่ทักเลิกคุย เป็นเดือนเลยที่หายไป ตอนนั้นโคตรทรมาน ร้องไห้เหมือนญาติเสีย การจะเดินออกมาทั้งๆที่ยังรู้สึกอยู่มันยากจริงๆอ่ะ จำได้เลยว่าช่วงนั้นชีวิตพังมาก ดื่มละก็ร้องไห้แล้วก็เผลอหลับตื่นมาก็ร้องต่อ เป็นเอามากสุดๆ... แต่พอผ่านไปสักพักเราก็เริ่มดีขึ้นนะ ทำใจได้ระดับหนึ่ง เราพยายามไม่ดูเฟส ไอจี ทวิตเขา แบบunfollowไปเลย จะได้ไม่ต้องเห็น แต่มันก็เหมือนตามหลอนอ่ะ เวลาเราโพสต์อะไรงี้ก็จะชอบมาlike คือแบบพอจะลืมละหน้ามันก็เด้งมาทุกที =_= แต่ก็ใจแข็งค่ะ ไม่ๆๆๆๆๆ จนวันนึงเขาเป็นอะไรไม่รู้ตั้งรูปเฟสแบบเศร้ามาก ในใจลึกๆก็เป็นห่วงเขาอยู่อ่ะ แต่ก็ไม่อยากกลับไปเป็นแบบเดิม แต่อีกใจก็เถียงว่าแค่เป็นห่วงแบบเพื่อน ไปดูแลมันสักหน่อย พอมันดีแล้วค่อยปล่อยมันไปก็ได้นี่ เราก็เลยโอเคทักไปถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า บอกได้นะ ตอนแรกนางทำหยิ่งค่ะ ไม่ตอบ จนต้องมีการใช้สายโหด555 นางก็ยอมตอบค่ะ จนคุยไปคุยมาก็เหมือนมาปรับความเข้าใจกัน ว่าที่ผ่านมามันคือยังไง จนเรากลับมาคุยกันอีกครั้ง มันทำให้เราสนิทกันขึ้นนะ ส่วนตัวคิดแบบนั้น เหมือนเพราะเราหายๆไปนานกลับมาคุยอีกทีนี่คุยกันเยอะมากๆ แล้วเขาก็ทำตัวดีกับเราขึ้น ห่วงใยมากขึ้นเทคแคร์มากขึ้น ดูแบบเหมือนจะรักเราจริงๆ ช่วงนั้นก็ใกล้ปีใหม่ค่ะ เราเห็นเขามีความสุขขึ้นเราก็เบาใจว่าเออหมดหน้าที่ของเราแล้วแหละ คงไม่จำเป็นต้องมีเราแล้วเขาน่าจะโอเคอ่ะ แล้วเราก็ควรจะเปิดโอกาสให้ตัวเอง ไม่อยากยึดติดกับคนคนเดียวงี้ ตั้งเป้าไว้เลยปีใหม่แล้วฉันจะเป็นคนใหม่ เย้!555 เราก็โอเคปีใหม่เขาบอกเขาก็ฉลองกับเพื่อนตามประสาผู้ชายอ่ะ สุรากันทั้งคืน เราก็ไม่HPYเขาเพราะกะจะหายไปเลย แต่ดั้นนนน นางโทรมาจ้าา งงเลย มาHPYเรา แบบตอนนั้นงงจริงนะ งงเด้ๆ มากๆ5555 คือทุกคนอาจคิดว่ามันก็ปกติมะ แต่เอาจริงถ้าไม่ใช่คนพิเศษอะไรจะโทรมาหาหรอ ใช่ป่ะ ขนาดเพื่อนสนิทเรายังส่งไลน์เลย5555 อ่ะต่อ เราก็ดีใจนะที่เขายังคิดถึงเรา เห็นว่าเรายังสำคัญอยู่ เลยยังไม่หายไปเลย ก็คุยๆไปสักพักละก็หาช่องเฟดตัวเองออกมา คราวนี้ไม่เฮิร์ทหนักเท่าไหร่ มีภูมิต้านทาน55555 แต่ก็มีคิดถึงอ่ะ ตอนนั้นมันก็ร่วม6เดือนได้แล้วมั้ง คิดดูคุยกันเป็นคนแรกๆ จนตอนนี้เพื่อนในกลุ่มมีแฟน จนเลิกกับแฟนละจะมีแฟนใหม่แล้วนี่ยังไม่ได้คบเลยจ้า 5555555 เข้าใจฟิลป่ะว่าแบบเวลามีคนถามว่าเลิกกันยังมันจะหน้าชานิดนึง ฉันยังไม่ได้คบเลย... โถ แล้วพอเราเฟดมาสักพักก็พยายามจะลองคุยกับคนอื่นดู มีคนมาชอบเราหมือนกันก็ลองคุยดู แต่แบบไม่ชอบใครเลย ไม่รู้ทำไมคือมันไม่สนใจใครเลยจริงๆนะ คุนก็คุยธรรมดาไปอ่ะ เหมือนเราคงยังลืมเขาไม่ได้อ่ะ😭 จนผ่านไปเกือบจะเดือนเขาก็ทักเรามาค่ะ ว่าทำไมไม่ตอบเขาซึ่งก็ทักมาพอดีจังหวะเหมาะมาก เพราะตอนนั้นก็เศร้าๆอยู่มีปัญหาชีวิตนิดหน่อย เหมือนเข้ามาถูกจังหวะ เราเลยคุยกับเขา เขาก็ดีนะมารับฟังเรา ปลอบใจเรา เหมือนเราต่างก็ช่วยกันและกันอ่ะ จนสุดท้ายก็กลับมาคุยอีกละ-___- แต่ครั้งนี้มันก็ต่างออกไป เขาก็ทำตัวดีขึ้นนะ หลังเรามาคุยมาปรับความเข้าใจกัน เขาก็เริ่มมาหาเราบ้าง นัดไปเที่ยวกันบ้าง จนเราแบบโอเค ยอม เราคิดว่าจะรอเขาพูดเอง คิดเข้าข้างตัวเองว่าถ้าเราดีสักวันเวลาจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าเราดีกับเขาจริงๆเราจะคอยอยู่ข้างเขาจริงๆ ก็คิดไปแบบนี้พยายามจะไม่คาดหวัง ไม่อยากคิดมากไปคนเดียว แต่ก็คิดอยู่ดีนะ555 เพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน เขาซิ่วไปอยู่ไกลมากๆ คือต้องเชื่อใจจริงๆอ่ะถึงจะคบกันรอด จนเราคุยกันมาได้ตอนนี้จะปีนึงแล้ว เราว่ามันมากเกินจะทนรอนะ คือไม่ใช่ว่าเราทนรอไม่ได้ แต่มันไม่มีอะไรให้เราเชื่ออ่ะว่า ถ้าคุยกันต่อไปแล้วมันจะเป็นไง จะเทเรามั้ยถ้าเขาไปเจอใครคนอื่นที่ดีกว่า แล้วที่ผ่านมาเราจะลืมมันได้ยังไงเราคือคนที่อยู่ที่เดิม ความทรงจำอะไรที่ผ่านมามันอยู่ที่นี่อ่ะ ทุกครั้งที่ผ่านมาทางเดิมๆมันก็จะทำให้นึกถึง โหห คิดละยังเศร้าเลย😭 เขาไม่เคยทำให้เราเชื่อใจเลยอ่ะหรือเราไม่เชื่อเองไม่รู้ งงสับสน อะไรที่มันไม่ชัดเจนมันอึดอัดมากๆอ่ะ เราก็ลองคิดในแง่ดีนะว่า หรือที่เขายังไม่อยากคบเพราะอยากจะลองดูก่อนว่าถ้าเขาต้องไปไกลจริงๆแล้วเราจะโอเคมั้ยจะทนได้หรือเปล่า แต่ปัจจุบันเราก็แทบไม่เจอเขามะ มันก็ต้องทนได้อ่ะก็อาจมีงอแงบ้าง แต่เราขอแค่ไปไหนทำไรให้บอกกันหน่อยคุยกันบ้างสันละนิดก็ยังดี ไม่ใช่อยู่ๆก็หาย มันก็เป็นเรื่องที่คนแคร์กันควรทำให้กัน ใส่ใจดูแลความรู้สึกกันไหมอ่ะ
นี่ก็เป็นเรื่องราวคร่าวๆนะพยายามรวบรัดแล้ว555 อยากถามคนที่เคยเจออะไรทำนองนี้ มีวิธีจัดการกับความคิดฟุ้งซ่าน(สุดๆ) ของตัวเองยังไงบ้างคะ ผู้หญิงเราจะเข้าใจเนอะว่าการห้ามให้ผู้หญิงไม่คิดเล็กคิดน้อยนี่ยากมากๆ5555 แล้วผ่านมันไปได้ยัง ช่วยมาแชร์ความคิดเห็นก่อนหน่อยน้า 🙏
ป.ล. มีแอบบ่นแอบเพ้อเยอะไปบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะ