สวัสดีค่ะเราเป็นเด็กต่างจังหวัด มาเรียนกรุงเทพตั้งแต่ ม.ปลาย ตอนนี้เรากำลังเรียนปริญญาตรีอยู่ค่ะ ตั้งแต่ประถมเราไม่เคยมีเพื่อนสนิท เวลาทำงานกลุ่มที่ รร. เราได้แต่อยู่กลุ่มผู้ชาย เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนมาคบเราหรอกค่ะ ไม่ใช่ว่าเราเป็นคนเข้าถึงยากนะ พยายามปรับตัวเข้าหา แต่ก็โดนมองว่าเป็นตัวประหลาด เรื่องโดนแกล้งชินสำหรับเราแล้วล่ะค่ะ ตั้งแต่เข้าแถวหน้าเสาธงตอนประถม  หนักสุดเพื่อนก็ใช้ให้ไปถังนม สมัยประถมมีให้ดื่มนมโรงเรียนทุกเช้าค่ะ เราไปเอานมคนเดียว ถามว่าหนักไหม หนักค่ะ555 สำหรับเด็กตัวเล็กๆ ตอนนั้น เราก็ไม่รู้นะ ว่าทำไมถึงไม่มีใครอยากสนิทกับเรา

         แต่ถ้าถามเรื่องผู้ชาย นี่ห่างไกลเลยค่ะ เราไม่เคยมีแฟนเลยค่ะ เคยมีแต่โมเมนต์แอบชอบคนโน้นคนนี้ไปทั่ว ก็คงจะเป็นเพราะหน้าตารูปร่างเราอะมั้ง ที่ไม่ถูกสเปคผู้ชาย ทุกวันนี้โทรศัพท์เรา ไม่มีแม้แต่ไลน์เพื่อน หรือ ใครซักคนเลยค่ะ แม่เราก็ไม่เล่นโทรศัพท์ เราใช้โหมดโทรออก กับรับสาย ซึ่งมีสายเดียวค่ะ คือแม่ เวลาเรามีปัญหาอะไรก็มีแม่นี่แหละค่ะ ที่คุย เรานอนกับแม่ทุกคืนค่ะ ส่วนเฟซบุคเราก็ไม่ได้เล่นอีกเช่นกันค่ะ  เรียกได้ว่าตัดสังคมจากโซเชี่ยลไปเลย เพื่อนที่มหาวิทยาลัยเราก็ไม่มีค่ะ เพราะเราเรียนมหาวิทยาลัยเปิด เราจะไปเฉพาะสอบค่ะ ไปฟังบรรยายก็ไปบ้าง เราเข้าไปทำความรู้จักกับเพื่อนที่เรียนด้วยกัน ก็เหมือนเดิมค่ะ เฉยๆกับเรา พยายามยิ้มทักทาย เหมือนเขาไม่อยากมาสุงสิงหรือมาสนิทกับเรา เราก็ชินละค่ะ

       ไปเรียนคนเดียว ดูหนังคนเดียว ทานข้าวคนเดียว แต่ก็ไม่บ่อยนะคะ บางทีแม่ก็ไปด้วย เราอยู่กับแม่คนเดียวค่ะ พ่อแยกทางไปแล้ว  ชีวิตเราตอนนี้ไม่ได้คุยกับใครเลยค่ะ มีแม่ เราแค่อยากมีเพื่อนสักคนค่ะ ได้เป็นเพื่อนคุยก็ยังดี หรือถ้าไม่มีใครรังเกียจจะมาเจอมาทำความรู้จักเรามากกว่านี้ก็ได้ค่ะ  เรายินดีได้รู้จักเพื่อนใหม่นะ