ผมคงเป็นแฟนที่ไม่ดีและเป็นแฟนที่รักไม่จริงหรอก เพราะผมไม่เคยให้ความสำคัญกับลูก ดูและใส่ใจ คนรอบข้าง คนในครอบครัวเขาเลย ผมแค่คุยกับเขาคบกับเขาโดยไม่ได้สร้างความสัมพันธ์กับลูกและคนในครอบครัวเขาเลย ไม่เคยจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อคนที่เรารัก ไม่เคยจะทำ ไม่เคยจะพูดคุย ไม่เคยเข้าหา และทำความคุ้นเคยคนรอบข้างและคนในครอบครัวเขาเลย มันคงผิดมาก ทุกสิ่งทุกอย่างผมไม่เคยทำให้เขาเลย ผมได้แต่ทำกับเขา รักเขาคนเดียว เขาอยากให้เราเข้าถึงทางเขาอย่างลึกซึ้งและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในครอบครัวของเขา แต่เราไม่เคยคิดจะทำเลย เพราะอะไร ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมเราไม่ทำ มันอึดอัดใจ มันเหมือนมีอะไรมากั้นความรู้สึกของผมที่มันทำให้ผมต้องไม่เคยคิดจะทำเพื่อเขาและลูกของเขาเลย ผมรู้สึกผิด ผมยอมรับผิด ผมขอโทษที่เป็นแฟนไม่ดี ไม่ได้เรื่อง ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง เขาบอกให้ผมเปลี่ยนตัวเองใหม่ ปรับตัวเข้ากับคนรอบข้างและลูกของเขาแต่ผมไม่ทำ ผมไม่รู้ว่าทำไม ผมคงให้อภัยตัวเองไม่ได้ ทำให้เขาเก็บความรู้สึกนั้นมาตลอด ผมเป็นคนเข้าไปคุยเขาเอง ไปรักเขาเอง และรักเกินเผื่อใจ ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้ว เข้าในมันเหมือนหมดแรงเมื่อเขาบอกว่าถ้าเปลี่ยนไม่ได้เขาก็จะเป็นคนเปลี่ยนเอง หมายถึงเขาคงอยากจะให้เราพอแค่นี้ ไม่อยากเก็บความรู้สึกแบบนี้ไว้ มันคงไม่ไหว
ไว้แค่นี้ก่อนคับเดี๋ยวมาพิมใหม่ ปวดนิ้วมือ
ผิดมั๊ยกับการที่ไม่เปลี่ยนตัวเองเพื่อคนที่เรารัก
ไว้แค่นี้ก่อนคับเดี๋ยวมาพิมใหม่ ปวดนิ้วมือ