[CR] ตะลุยญี่ปุ่น 10 วัน 9 คืน ไม่ง้อทัวร์กับก๊วนกระบือบ๊องซ์ : ตอน 1 กว่าจะถึงเซนได...

       เริ่มต้นการเดินทาง....วันที่1 เริ่มต้นที่กรุงเทพฯ สนามบินสุวรรณภูมิ และจะไปยังจุดหมายนั่นก็คือเมืองเซนได!!! อันที่จริงทริปนี้ไปกันทั้งหมด9ชีวิต ผมกับพีทเรียกได้ว่าตกขบวนตั้งแต่ทำการจองตั๋วแล้วหล่ะ .... คนอื่นๆมันบินไฟล์ทก่อนหน้าเราตั้งสองชม. อิจฉาเพื่อนๆ วุ๊ย ได้เห็นญี่ปุ่นก่อนเรา เอาเถอะ! จะยังไง ส่วนพวกที่เหลือก็ต้องรอผมกับพีทอยู่ดีก่อนที่จะจับรถไฟจากนาริตะแล้วหาทางไปเซนไดให้ได้ ฮ่าๆ....ผมกกับพีทเมื่อได้ขึ้นเครื่องก็ปาไป5ทุ่มเที่ยงคืนแล้ว พวกเราที่นัดแนะจะจิบเหล้าบ๊วยพอได้นั่งเครื่องปุ๊บก็หลับปั๊บเลย แต่หลับแค่ตื่นเดียวก็ถึงที่หมายแรกแล้ว นั่นคือสนามบินนาริตะ

       จากตรงนี้ เราได้เจอเพื่อนๆที่มารออยุ่แล้วกันครบทีมไอ้เบิร์ด เพื่อนในกลุ่มที่มีประสบการ์ณในญี่ปุ่นมากที่สุดพาแก๊งของเราไปขึ้นตั๋ว JR pass บัตรนี้ทำให้พวกเราเดินทางในย่านโทโฮคุด้วยชินคันเซน แบบบุฟเฟต์ กี่รอบก็ได้ภายใน 5 วันครับ ซึ่งก็คุ้มนะ 6-7 พันบาทเท่านั้นเอง (ชินคันเซนเที่ยวเดียวก็ 3พันกว่าบาทแล้วครับ)  หลังจากที่ขึ้นตั๋วเสร็จแล้วพวกเราก็ต้องขึ้นรถไฟเข้าเมืองโตเกียวเสียก่อนด้วย NEX (ชื่อย่อของ Narita Express รถไฟด่วนที่เดินทางระหว่าง นาริตะ ไปยังสถานีต่างๆ เช่น สถานีโตเกียว ชินจูกุ โยโกฮาม่า ซึ่งถ้าถือบัตร JR pass ก็สามารถนั่งได้ฟรีครับ)  มาถึงตรงนี้ทุกอย่างดูดีและไปได้สวย พวกเราทำเวลาได้ดีตามตารางเวลา...... แต่ทว่า สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง.. ไอ้เบิร์ด ซึ่งไม่เคยนำทีมเพื่อนๆเยอะขนาดนี้มาก่อนในต่างแดน ไม่สามารถคุมเพื่อนๆที่ตาลุกว่ากับข้าวกล่องนับร้อยชนิดที่วางขายเรียงรายอยู่ในสถานีรถไฟ โตเกียวนั่น ถึงไอ้เบิดจะวิ่งตามเพื่อนได้จนครบทันเวลารถไฟไปเซนได แต่มันกลับพาพวกเราขึ้นบันไดผิดฝั่ง!!  ไอ้บ้าเอ้ย!!!  ญี่ปุ่นมันสตริ๊กเรื่องเวลาสุดๆ รถไฟออกตรงเป๊ะตามเวลาที่แจ้งไว้ พวกเรา 8-9 คนยืนมองชินคันเซนค่อยๆเคลื่อนผ่านหน้าไปอย่างงงงวย พร้อมกับรอยยิ้มของ ไอ้เบิร์ด แบบเจื่อนๆ....

       เอาหล่ะ ไม่ยากหรอก วิธีแก้ไข ไอ้เบิร์ดเพื่อนรักพาพวกเราไปเปลี่ยนตั๋วได้สำเร็จแต่ก็ยังต้องรอรถไฟขบวนใหม่ร่วมๆ ชม.อยู่ดี เวลาว่างทำอะไร ก็หาซื้อของกินและงวดนี้พวกเรารีบไปยืนจ่อหน้าประตูเลยไฟเลยจ้า แบบว่า เปิดปุ๊ปกุเข้าคนแรกแน่นอน 55+ ยืนรอออออไปสักหน่อย เราก็ได้เข้าไปด้านในชินคันเซนเสียที เอาตามจริง รถมันหรูและดูดีมากตลอดเส้นทางมี พนักงานเอาอาหารและน้ำดื่มมายั่วพวกเราอยู่ตลอด แต่ด้วยความเหนื่อยเพลีย ก็มีบางคนที่นอนหลับพักผ่อนแต่ผมนี่คึกครับ ก็จัดเบียร์ไปกระป๋องสองกระป๋อง กับเพื่อนนักดื่มอีกคน เจ้านักดื่มคนนี้มันชื่อ ไอ้คริส จริงๆเจ้านี่นับเป็นตัวปัญหาของทริปเลยแหละ ประสบการ์ณเที่ยวเมืองนอกของมันช่างน้อยนิดจะไปไหนมาไหน มันไม่เคยรู้เส้นทาง ถ้าหลงที พวกเราตายแน่ๆ เอาหล่ะ 2 ชม. นิดๆก็ถึงแล้ว เซนได บรรยากาศมันสุดยอดมาก หิมะเบาๆ แสงยามเย็น รอบตัวมีแต่ภาษาที่เราไม่รู้จักดังจอแจไปทั่ว มันรู้สึกถึงอิสระไม่ผูกมัดดีจริงๆ  

       จากสถานีเซนไดเราก็ไปยังที่พักซึ่งไม่ไกลมากนะจากคำแนะนำของคนญี่ปุ่น เดินเท้าแค่10นาทีก็ถึงแล้วโรงแรมของเราชื่อว่า Green mark hotel จากสภาพห้องและที่ตั้งผมให้ 8/10 เลยแหละ พวกเราทั้งหมดหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จก็มุ่งหน้าไปที่เทศการประดับไฟที่เรียกว่าเป้นนไฮไลท์ของเมืองนี้เลยทีเดียว ระหว่างทางเดินก็โดนล่อลวงด้วยร้านอาหาร ทั้งหรูทั้งติดดิน แต่น่ากินไปทุกเมนู...55 ที่ว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง คำนี้ใช้ได้ดีและบ่อยมากสำหรับพวกเรา กินกันอิ่มพวกเราก็ไปต่อที่จุดไฮไลท์ของเมือง ผู้คนล้นหลามนับร้อยพัน แสงไฟประดับงดงามวิจิตร อากาศแปลกแยกแตกต่างจากเมืองไทย พวกเรารับรู้กันได้ในทันทีโดยไม่ต้อง มองหน้ากัน "ในที่สุด พวกเราก็มาเที่ยวด้วยกันได้จริงๆ แล้วสินะ"