กลัวจะเป็นโรคซึมเศร้า เพราะปัญหาชีวิต....

ขอเล่าก่อนเลยว่า ผมโตมากับครอบครัวที่ พ่อแม่ทะเลาะกันให้เห็น ถึงจะขั้นลงไม้ลงมือ ผมเห็นภาพแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่จำความได้ จนถึงปัจจุบันก็ยังมีภาพแบบนั้นอยู่ ตอนนี้ผมอายุ 18-19 ปีครับ พ่อผมเป็นคนอารมณ์ร้อน พูดขัดใจนิดก็มีปัญหา แม่ผมโดนทำร้ายบ่อยมากครับ ทั้งทุกครั้งที่ผมทำผิด ทั้งที่แม่ผิดเอง ทั้งคนอื่นผิด(คนนอกบ้าน) ตอนเด็กๆ แม่มารับแทนผมทุกอย่าง พอโตขึ้นมาแม่ก็ยังรับอีก ผมเป็นคนพูดตรงๆ ซึ่งพ่อไม่ชอบ เพราะมันจะขัดกับความคิดเขา ผมเคยโดนชกหน้า ตบหน้า ตบหัว เตะที่หน้า แต่แม่ก็คอยห้ามไว้ ผมเกือบโดนมีดฟันคอตายแล้วครับ ตอนนั้นก็คิดว่ายอมนะ อยากหลุดพ้นสักที แต่แม่ก็มาขอไว้ ผมเคยคิดอยากฆ่าตัวตายครับ แต่คิดถึงหน้าแม่แล้ว สงสาร ผมอยู่ผมยังช่วยงานได้บ้าง ถ้าผมไม่อยู่ แม่คงต้องทำคนเดียวหมด

ผมไม่เคยได้ออกไปเที่ยวเล่นไหนเลย นอกจากงานกิจกรรมโรงเรียน ผมกลายเป็นคนไม่กล้าคิด ไม่กล้าทำ เพราะกลัวทำผิด ผมกลายเป็นคนที่ขังตัวเองไว้ในบ้าน ตอนไปเรียนผมก็ปกติครับ คุย เล่นกับเพื่อนปกติ แต่มันจะมีบางครั้ง ที่ตัวเองจะนิ่ง ซึม มีโลกส่วนตัว ปลีกหนีออกจากเพื่อน พอกลับมาบ้าน ผมจะเป็นคนที่นิ่งมากครับ เงียบ คุยกับพ่อแม่นับคำได้ ผมไม่กล้าที่จะคุยเล่นด้วย เพราะถ้าคำไหนไม่ถูกหูเข้า คนซวยคือผมกับแม่ ผมเลยกลายเป็นคนที่เก็บทุกเรื่องไว้คนเดียว คุยกับใครไม่ได้ เพราะทุกคนก็ต้องมีเรื่องเครียด มีเรื่องให้คิด

ผมกลัวว่านานๆไปผมจะเป็นโรคซึมเศร้า แต่มันคงไม่เป็นง่ายขนาดนั้นหรอกใช่ไหมครับ

ถ้าถามว่าพวกท่านรักผมไหม รักครับ มากด้วยซ้ำ ผมแค่รับอารมณ์เขาไม่ได้  

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ....

ฝากถึงคุณพ่อคุณแม่ท่านอื่นนะครับ
     ใส่ใจความรู้สึกคนอื่น ให้น้อยกว่าความรู้สึกลูกนิดนึง