เราเจอผู้หญิงสองคนที่ห้องสมุด ซึ่งตามมารยาทไม่ควรจะพูดคุยกันเสียงดังอยู่แล้ว
ตอนนั้นเรากำลังติดลมบนของหนังสืออยู่ เพราะใกล้จะสอบ
ก็มีผู้หญิงสองคน ที่รู้จักกัน เดินมาทัก hey แล้วตามด้วยชื่อเรา
เราก็โบกมือตอบ แล้วก็ยิ้มๆ ผู้หญิงสองคนนั้นก็หัวเราะแล้วเดินออกไป แต่เราไม่ได้สนใจอะไร
พออีก1เดือนถัดมา เราเจอผู้หญิงคนนั้นอีก เจอบนรถโดยสาร
เธอพูดว่า วันนั้นทำไมเราเงียบมากเลยอะ เราตอบว่า ปกติห้องนั้นไม่ควรเสียงดังอยู่แล้ว เราเลยไม่กล้าพูดคุยเท่าไรอะ
เธอตอบว่า อ่อ เค้าไปไม่เป็นเลย เค้ากับเพื่อนงงมาก ทำไมแกพูดน้อยมาก (🙄)
เธอถามอีกว่า แล้วเป็นไงบ้าง การเรียน เรื่องชีวิต บลาๆ
เราก็ตอบไปว่า ก็ดีนะ (ถามบนรถที่เงียบมากๆ )
เธอบอกต่อว่า ไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะ
เรา : เห้ย ตอบได้ๆ แต่เอาไว้วันหลังเถอะ (เราไม่ถนัดเล่าชีวิตให้คนบนรถฟังเท่าไร)
เธอ : ให้เดานะ ตอนนี้แกคงได้เกรด x.xx แกไปเรียนซัมเมอร์ที่xมา แล้วแกจะเอายังไงต่อ ปีหน้าเอายังไง บลาๆ ล้วงชีวิต บนถนนรถติดสุดฤทธิ์
เรานึกในใจว่า ไม่เข้าใจคำว่าวันหลังเหรอออ
เรา : ก็ไม่เชิงนะ เราไปละ ถึงบ้านพอดี

นี่มันมนุษย์ป้าในร่างคนรู้จักชัดๆ ไม่เข้าใจว่าคุยเรื่องอื่นเวลาเจอกันไม่ได้หรอ ล้วงชีวิตอยู่ได้