สวัสดีค่ะ สมัครพันทิปมาตั้งกระทู้เลย เป็นกระทู้แรกที่ไม่คิดว่าจะมาตั้ง แต่เพราะคิดอะไรไม่ออกจริงๆ เพราะเคยมีคนบอกไว้ว่าการคุยกับตัวเองเป็นสิ่งที่เราควรตัดสินใจทำก่อนจะไปถามคนอื่น แต่เรามาถึงทางตันแล้วค่ะ เราถามตัวเองแล้ว เราไม่แน่ใจจริงๆ จึงอยากให้เพื่อนๆที่ไม่รู้จักกันในนี้ช่วยออกความเห็น เพราะเราคิดว่าการที่เราไม่รู้จักกันเป็นการตอบคำถามที่ดีที่สุด เพราะไม่ต้องเกรงใจ และใช้ความคิดล้วนๆ ไม่มีเรื่องความสัมพันธ์ของคนถามให้ต้องเกรงใจในสิ่งที่ตอบได้ เราเคยถามเพื่อนค่ะ แล้วมันไม่เวิร์คเลยต้องใช้วิธีนี้ ก็เกริ่นไปพอสมควรแล้ว มาเข้าเรื่องเถอะ
ยาวหน่อยนะ อย่างว่าตั้งครั้งแรกจัดกระทู้ไม่เป็น + มีอะไรก็อธิบายหมด
เรารู้สึกว่าเรามีปัญหากับความรักค่ะ >> A=เพื่อนผชที่เราชอบตอนม.ต้น B=ผญที่เราเจอในUFO
เราเป็นผญ ที่ชอบทั้งผญและผช เราไม่ได้โฟกัสเรื่องเพศเลยนะ เอาจริงๆ ตั้งแต่เด็กมาเราชอบเพื่อนผชอยู่คนนึงสมันม.ต้นสมมุตว่าชื่อ A นะ Aเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเรา เราชอบAเพราะว่าใจดี ไม่เคยแกล้งเรา ทั้งๆที่ตอนนั้นมักจะมีเพื่อนผชในห้องแกล้ง เนื่องจากเราอ้วน ดำ และสิวรุมหนักมาก ตอนนั้นเรามองว่าเราแย่มากๆเลยนะ แต่Aก็ดีกับเรามาก ช่วยเหลือเราตลอด แม้Aจะชอบเพื่อนสนิทเราก็ตาม ตั้งแต่ตอนนั้นมาเราเลยเริ่มที่จะศึกษาเรื่องความรักอย่างๆจริงๆจังๆ เราอยากรู้ว่ารักมันเป็นยังไง ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเพื่อนเราชวนเล่น Ufo (สมัยsiamzoneอ่ะคุณ) เป็นการเล่นสวมบทบาทตัวละครที่เราชอบในนิยายเรื่องนั้นๆ แรกๆเลยเราไม่ได้สนใจอะไร เราก็เล่นตามเพื่อน แล้วปรากฏว่าเราเริ่มสนุกกับการคุยกับคนๆนึงในไลน์ เราเรียกเค้าว่า B เป็นผญค่ะ เราสนใจBเพราะBคุยสนุกBไม่เคยมองเราที่หน้าตา เพราะพวกเราเริ่มกันตั้งแต่ 0 เพราะเราไม่รู้จักกัน เราชอบBผ่านตัวอักกษรที่พิมพ์ส่งหากัน จนวันนึงเราขอBให้เลิกเล่น แล้วมาคุยแบบจริงๆจังๆเถอะ Bก็เลิกเล่นเราก็เลิกเล่น จนได้คุยกันแบบตัวเป็นๆผ่านวิดิโอคอล มีโทรทางโทรศัพท์บ้าง skype บ้าง เราบอกเลยว่าเรารู้สึกดีกับ B มาก แม้Bจะแก่กว่าเรา2ปี เรียนอยู่กรุงเทพ ส่วนเราอยู่ตจว. แต่มันไม่เป็นอุปสรรคเลย เราโทรหากันแทบทุกวัน บอกรักกัน หึงหวงกัน สัญญากันว่าสักวันนึงเราจะเข้ามหาลัยไปเจอBจนได้ จนวันนึงเราเลิกคุยกับBเพราะBมีแฟนในชีวิตจริงเค้า เป็นทอม แต่คบได้อาทิตย์ก็เลิก แล้วBก็กลับมาหาเรา แต่ตอนนั้นคือเราช็อคว่าBมีแฟนอีกคนตอนไหนก็ไม่รู้ เราก็ไม่ตอบBเลย แต่ทุกๆวันเกิดหรือสิ้นปี Bกับเรามักจะส่งข้อความสวัสดีปีใหม่หรือสสวก.เสมอๆ หลังจากเหตุการณ์Bไปมีแฟนในชีวิตจริง ทำให้เราสะอึก เราร้องไห้ ฟูมฟาย เจ็บหัวใจมากๆ เป็นครั้งแรกที่สัมผัสกับอาการโลกหมุนกลางอากาศ B ทำให้เราได้รู้ว่าการคบกันแค่คอลกันทุกวัน บอกรักกันทุกวันมันก็ไม่เท่าได้กุมมือกัน ได้มองหน้ากัน ได้เจอกัน ทำให้เรา ตัดสินใจบอกชอบAดู ในระหว่างที่เราคบกับBเราก็ชอบAในชีวิตจริงเรานะ เราให้เพื่อนเราเอาตุ๊กตาไปให้Aแล้วเพื่อนเราดันบอกAว่าเราเอามาให้ ปรากฏว่าเพื่อนในห้องล้อเราหนักมาก แล้วตัวเราเองเป็นคนค่อนข้างอ่อนไหวง่าย เลยร้องไห้และตีตัวออกห่างจากAตลอด เรารู้สึกเข็ดนิดๆทั้งจากAและB จนวันที่ปิดเทอมจบม.ต้น Aก็ส่งข้อความมาหาเรา(สมัยนั้นฮิตเหมาข้อความ 5 บาท ได้ 100 ข้อความ) ว่าฤไม่โอเคกับการที่เราตีตัวออกห่าง Aไม่สามารถรับรักเราได้ เราเป็นเพื่อนกันอะดีแล้ว เราก็อกหักสิ 3 ปีที่ผ่านมามันค่อนข้างเจ็บและทรหดกับรักแรกของเราในชีวิตจริง เราเล่าได้ไม่ทั้งหมดนะว่าทำไมเราเจ็บแต่เป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เราเหมือนเจ็บมากๆกับการโดนเพื่อนล้อในการที่เราชอบA แล้วAรู้สึกอึดอัด แล้วเราก็รู้สึกแย่มาก กับการทำให้Aอึดอัด เพราะเราไม่อยากให้Aอึดอัด แต่เป็นเพราะเรายังเด็ก เลยไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ พอเราโตมาขึ้น ม.ปลาย Aก็มีแฟนไปแล้ว เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันนี่แหละ แต่เผอิญเรากับAอยู่คนละห้องกันแล้ว เราเลยตัดสินใจทักไปคุยกับAแล้วเราก็บอกชอบA เพราะเราไม่ได้มีโอกาสบอกชอบAตรงๆ เราอยากเคลีย Aก็ขอบคุณความรู้สึกที่เรามีให้ แต่Aก็ชอโทษที่รับมันไม่ได้ เราเข้าใจนะตอนนั้น ว่าเรายังเด็กเลยงี่เง่าไม่คุยกับAทั้งๆที่ที่Aไม่ได้ผิดอะไรเลย Aก็ดีใจมากที่เรากลับไปคุยกันอีก แต่คงไม่ค่อยเหมือนเดิมแล้วละ เราก็เลยไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่ เหลือแต่ความห่วงใยให้เท่านั้น หากAต้องการให้เราช่วยเหลืออะไรเราพร้อมเสมอ แต่ความรักเราคงไม่ได้ให้Aแบบนั้นอีกแล้ว หลังจากนั้นไม่นานเราก็ปิดเทอมของม.ปลาย B ทักมาหาเราสุขสันต์ปีใหม่ทำนองนี้ + เราตอนนั้นเราเหงา เราเลยคุยกับBจนเรารู้สึกอยากกลับไปเริ่มใหม่ เราก็คุยกัน แต่ก็ไปไม่รอด แต่รอบนี้เรา
เอง อยู่ๆเราก็หายไป เพราะทุกครั้งที่เราคุยกับB มันมีความสุขมาก B คือคนที่ใช่ ลงตัวกับเราแทบทุกอย่าง แต่สิ่งนึงที่เราหลอกตัวเองไม่ได้คือ ทุกครั้งที่เราอยากจับมือBอยากจะกอดปลอบตอนเธอร้องไห้ แต่เราทำไม่ได้ เรารู้สึกแย่มากนะ กับการเห็นแฟนเราร้องไห้แต่เราไม่สามารถแม้กระทั่งอยู่ข้างๆเค้าได้ เราเลยเฟดตัวออกมา B ก็ส่งข้อความหาเราเรื่อยๆ ขอให้เราอธิบายเรื่องทุกอย่าง จนเราก็อธิบายไปว่าอยากจะแก้แค้นที่เธอทำกับเราครั้งที่แล้ว แม้เราจะไม่ได้บอกเหตุผลเราจริงๆไปเพราะเราไม่อยากให้Bรู้ว่าเรารักBแค่ไหน แต่เพราะรักมันไม่ใช่ทุกอย่าง อยากให้Bเจออนาคตดีๆด้วยมั้ง จนเวลาผ่านไป B ก็มีแฟนใหม่เป็นผช เอาจริงๆเราว่าBก็เป็นเหมือนเรา แต่เราอาจจะไม่ได้สวยน่ารักเท่าB ละมั้ง
ทุกวันนี้ Bกับแฟนใหม่ก็หวานกันมากกกกกกกกกกกกก เราก็ยอมรับนะ ว่าเราออกแนวอิจฉานิดหน่อย ถ้าเป็นเราก็คงดี แต่ก็ไม่ถึงขั้นเฮิร์ตขนาดนั้น เป็นการยอมรับตรงๆว่าBเลือกได้ดีแล้ว มากกว่า ยินดีด้วยจริงๆ ประจวบเหมาะกับชีวิตจริงของเรากำลังมีเรื่องให้ต้องเศร้าอีกนะสิ หลังจากAผชที่เราหลงรักเค้าจนทำให้เราออกตามหาความรักมาตลอด เราก็พบกับผชคนใหม่ที่ทำให้เราหลงรักอีกคนนึง ขอเรียกว่า C แล้วกันนะ C เป็นผชรุ่นเดียวกับเรา เป็นคนที่ทะลึ่งมาก ตลกมาก แต่พอจริงจังก็เอาการเอางานมาก เป็นคนไม่ค่อยจะเงียบเวลาอยู่กับเรา แต่พอเจอคนอื่นอ่ะนิ่งเป็นหิน เรากับCสนิทขั้นไปนอนบ้านกันและกันมาแล้ว (แต่ไม่มีอะไรนะ ไปทำงานเฉยๆ) คือเราเป็นเพื่อนสนิทกันอะแหละ อยู่หอช่วงปิดเทอมก็มานอนห้องเราบ่อยๆ เพราะCเป็นประเภทพูดมาก ชอบอ่านหนังสือเหมือนกับเรา รสนิยมการกินเหมือนเรา สนใจในสิ่งคล้ายๆกัน แม้เราคนละเพศก็ตาม เรารู้ว่าการหลงรักเพื่อนมันจะเจ็บแค่ไหน เราบอกตัวเองทุกวัน เพราะเราเองก็ประสบการณ์มาจากAแล้ว แต่เพราะความรักมันห้ามกันไม่ได้ เรา
ชอบมันจริงๆว่ะ แต่เราไม่ทำเหมือนครั้งที่แล้วนะ เพราะเรารู้ว่าถ้าเราบอกไปมันเลิกเป็นเพือนกับเราแน่ๆ เพราะมันเคยเจอเพื่อนบอกชอบมันแล้วมันตีตัวออกห่าง + มันชอบเพื่อนในห้องอยู่คนนึง เป็นเด็กเรียนเก่ง น่ารัก ขาวๆ และเป็นคนร่าเริง เราก็ตามประสาเพื่อนที่ดี วันวาเลนไทน์มันให้วางแผนเซอร์ไพรส์คนที่มันชอบให้ เราก็จัดให้แม้ใจเจ็บจี๊ดๆ แต่เราก็เก็บมันไว้ เราทำได้ แต่มันก็ไม่สมหวังหรอกนะ เพื่อนคนนั้นเค้าไม่ได้ชอบมัน แต่มันก็ยังแอบชอบผญคนนั้นต่อ จนทุกวันนี้เราก็แอบชอบมันต่อ เป็นวงจร
ๆอะ เราไม่รู้ที่เราชอบมันเพราะอะไร แต่ที่รู้ๆตอนนี้คือ เราไม่กล้าแม้จะบอกชอบมัน หรือแม้กระทั่งยอมรับกับตัวเองว่าเราชอบมัน เหมือนรารู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว แต่มันไม่ได้คิดแบบเรา อาจเป็นเพราะความใกล้ชิดทำให้เราคิดไปเองว่าชอบมัน แต่นี่มันก็เข้าปีที่ 3 แล้วละ ทีเราเริ่มชอบมัน ตอนนี้เราไม่รู้เจ็บ แต่บางครั้งก็เศร้าที่เราจะไม่ได้เจอมันแล้ว มันรู้สึกแปลกๆ เราเริ่มคิดไม่ตกแล้วว่านี่เรียกว่าความรักหรือไม่ เราไม่เชื่อใจตัวเองอีกต่อไปแล้ว เราเริ่มไม่เชื่อในสัณชาติญาณของตัวเองแล้ว เรารู้สึกว่ายิ่งเราตัดสินใจมากเท่าไหร่ เรายิ่งดำเหวลงไปก้นบึ้งหัวใจมากเท่านั้น หาทางออกไม่เจอ เราไม่รู้แล้วว่ารักที่แท้จริง เค้าต้องเริ่มจากอะไร ทำไมมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้ เราแค่อยากจะเจอคนที่เค้าดีได้เท่าB แต่มันไม่มีเลย ทุกครั้งที่มีคนมาปรึกษาเราเกี่ยวกับความรัก เราแทบเป็นศิรานีตอบคำถามและช่วยเหลือได้ทุกคน ยกเว้นตัวเองนี่แหละ เอาไม่รอด เรารู้สึกว่าเราไม่กล้าจะไปรักใครอีกแล้ว บางทีcอาจจะเป็นเพราะความใกล้ชิดเฉยๆ ไม่มีใครที่ชอบเราแบบนี้หรอก ทุกวันนี้มองกันที่หน้าตาเป็นอันดับแรก เราก็เริ่มถดถอยทุกอย่างแล้ว ทั้งๆที่เราเป็นคนมั่นใจในตัวเองกับการแสดงออก แต่กับเริ่องนี้ มีแค่เราที่รู้ แต่ตอนนี้คนที่ดีที่สุดแบบเรากลับตอบคำถามนี้กับตัวเองไม่ได้ ว่าเราเป็นอะไร
ช่วยออกความคิดเห็นหน่อย เราจะทำยังไงดี? ในเมื่อเรื่องแอบรักมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คำว่าเพื่อนสนิท ถ้าใครรู้สึกก่อนก็แพ้ไป
ยาวหน่อยนะ อย่างว่าตั้งครั้งแรกจัดกระทู้ไม่เป็น + มีอะไรก็อธิบายหมด
เรารู้สึกว่าเรามีปัญหากับความรักค่ะ >> A=เพื่อนผชที่เราชอบตอนม.ต้น B=ผญที่เราเจอในUFO
เราเป็นผญ ที่ชอบทั้งผญและผช เราไม่ได้โฟกัสเรื่องเพศเลยนะ เอาจริงๆ ตั้งแต่เด็กมาเราชอบเพื่อนผชอยู่คนนึงสมันม.ต้นสมมุตว่าชื่อ A นะ Aเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเรา เราชอบAเพราะว่าใจดี ไม่เคยแกล้งเรา ทั้งๆที่ตอนนั้นมักจะมีเพื่อนผชในห้องแกล้ง เนื่องจากเราอ้วน ดำ และสิวรุมหนักมาก ตอนนั้นเรามองว่าเราแย่มากๆเลยนะ แต่Aก็ดีกับเรามาก ช่วยเหลือเราตลอด แม้Aจะชอบเพื่อนสนิทเราก็ตาม ตั้งแต่ตอนนั้นมาเราเลยเริ่มที่จะศึกษาเรื่องความรักอย่างๆจริงๆจังๆ เราอยากรู้ว่ารักมันเป็นยังไง ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเพื่อนเราชวนเล่น Ufo (สมัยsiamzoneอ่ะคุณ) เป็นการเล่นสวมบทบาทตัวละครที่เราชอบในนิยายเรื่องนั้นๆ แรกๆเลยเราไม่ได้สนใจอะไร เราก็เล่นตามเพื่อน แล้วปรากฏว่าเราเริ่มสนุกกับการคุยกับคนๆนึงในไลน์ เราเรียกเค้าว่า B เป็นผญค่ะ เราสนใจBเพราะBคุยสนุกBไม่เคยมองเราที่หน้าตา เพราะพวกเราเริ่มกันตั้งแต่ 0 เพราะเราไม่รู้จักกัน เราชอบBผ่านตัวอักกษรที่พิมพ์ส่งหากัน จนวันนึงเราขอBให้เลิกเล่น แล้วมาคุยแบบจริงๆจังๆเถอะ Bก็เลิกเล่นเราก็เลิกเล่น จนได้คุยกันแบบตัวเป็นๆผ่านวิดิโอคอล มีโทรทางโทรศัพท์บ้าง skype บ้าง เราบอกเลยว่าเรารู้สึกดีกับ B มาก แม้Bจะแก่กว่าเรา2ปี เรียนอยู่กรุงเทพ ส่วนเราอยู่ตจว. แต่มันไม่เป็นอุปสรรคเลย เราโทรหากันแทบทุกวัน บอกรักกัน หึงหวงกัน สัญญากันว่าสักวันนึงเราจะเข้ามหาลัยไปเจอBจนได้ จนวันนึงเราเลิกคุยกับBเพราะBมีแฟนในชีวิตจริงเค้า เป็นทอม แต่คบได้อาทิตย์ก็เลิก แล้วBก็กลับมาหาเรา แต่ตอนนั้นคือเราช็อคว่าBมีแฟนอีกคนตอนไหนก็ไม่รู้ เราก็ไม่ตอบBเลย แต่ทุกๆวันเกิดหรือสิ้นปี Bกับเรามักจะส่งข้อความสวัสดีปีใหม่หรือสสวก.เสมอๆ หลังจากเหตุการณ์Bไปมีแฟนในชีวิตจริง ทำให้เราสะอึก เราร้องไห้ ฟูมฟาย เจ็บหัวใจมากๆ เป็นครั้งแรกที่สัมผัสกับอาการโลกหมุนกลางอากาศ B ทำให้เราได้รู้ว่าการคบกันแค่คอลกันทุกวัน บอกรักกันทุกวันมันก็ไม่เท่าได้กุมมือกัน ได้มองหน้ากัน ได้เจอกัน ทำให้เรา ตัดสินใจบอกชอบAดู ในระหว่างที่เราคบกับBเราก็ชอบAในชีวิตจริงเรานะ เราให้เพื่อนเราเอาตุ๊กตาไปให้Aแล้วเพื่อนเราดันบอกAว่าเราเอามาให้ ปรากฏว่าเพื่อนในห้องล้อเราหนักมาก แล้วตัวเราเองเป็นคนค่อนข้างอ่อนไหวง่าย เลยร้องไห้และตีตัวออกห่างจากAตลอด เรารู้สึกเข็ดนิดๆทั้งจากAและB จนวันที่ปิดเทอมจบม.ต้น Aก็ส่งข้อความมาหาเรา(สมัยนั้นฮิตเหมาข้อความ 5 บาท ได้ 100 ข้อความ) ว่าฤไม่โอเคกับการที่เราตีตัวออกห่าง Aไม่สามารถรับรักเราได้ เราเป็นเพื่อนกันอะดีแล้ว เราก็อกหักสิ 3 ปีที่ผ่านมามันค่อนข้างเจ็บและทรหดกับรักแรกของเราในชีวิตจริง เราเล่าได้ไม่ทั้งหมดนะว่าทำไมเราเจ็บแต่เป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เราเหมือนเจ็บมากๆกับการโดนเพื่อนล้อในการที่เราชอบA แล้วAรู้สึกอึดอัด แล้วเราก็รู้สึกแย่มาก กับการทำให้Aอึดอัด เพราะเราไม่อยากให้Aอึดอัด แต่เป็นเพราะเรายังเด็ก เลยไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ พอเราโตมาขึ้น ม.ปลาย Aก็มีแฟนไปแล้ว เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันนี่แหละ แต่เผอิญเรากับAอยู่คนละห้องกันแล้ว เราเลยตัดสินใจทักไปคุยกับAแล้วเราก็บอกชอบA เพราะเราไม่ได้มีโอกาสบอกชอบAตรงๆ เราอยากเคลีย Aก็ขอบคุณความรู้สึกที่เรามีให้ แต่Aก็ชอโทษที่รับมันไม่ได้ เราเข้าใจนะตอนนั้น ว่าเรายังเด็กเลยงี่เง่าไม่คุยกับAทั้งๆที่ที่Aไม่ได้ผิดอะไรเลย Aก็ดีใจมากที่เรากลับไปคุยกันอีก แต่คงไม่ค่อยเหมือนเดิมแล้วละ เราก็เลยไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่ เหลือแต่ความห่วงใยให้เท่านั้น หากAต้องการให้เราช่วยเหลืออะไรเราพร้อมเสมอ แต่ความรักเราคงไม่ได้ให้Aแบบนั้นอีกแล้ว หลังจากนั้นไม่นานเราก็ปิดเทอมของม.ปลาย B ทักมาหาเราสุขสันต์ปีใหม่ทำนองนี้ + เราตอนนั้นเราเหงา เราเลยคุยกับBจนเรารู้สึกอยากกลับไปเริ่มใหม่ เราก็คุยกัน แต่ก็ไปไม่รอด แต่รอบนี้เรา
ทุกวันนี้ Bกับแฟนใหม่ก็หวานกันมากกกกกกกกกกกกก เราก็ยอมรับนะ ว่าเราออกแนวอิจฉานิดหน่อย ถ้าเป็นเราก็คงดี แต่ก็ไม่ถึงขั้นเฮิร์ตขนาดนั้น เป็นการยอมรับตรงๆว่าBเลือกได้ดีแล้ว มากกว่า ยินดีด้วยจริงๆ ประจวบเหมาะกับชีวิตจริงของเรากำลังมีเรื่องให้ต้องเศร้าอีกนะสิ หลังจากAผชที่เราหลงรักเค้าจนทำให้เราออกตามหาความรักมาตลอด เราก็พบกับผชคนใหม่ที่ทำให้เราหลงรักอีกคนนึง ขอเรียกว่า C แล้วกันนะ C เป็นผชรุ่นเดียวกับเรา เป็นคนที่ทะลึ่งมาก ตลกมาก แต่พอจริงจังก็เอาการเอางานมาก เป็นคนไม่ค่อยจะเงียบเวลาอยู่กับเรา แต่พอเจอคนอื่นอ่ะนิ่งเป็นหิน เรากับCสนิทขั้นไปนอนบ้านกันและกันมาแล้ว (แต่ไม่มีอะไรนะ ไปทำงานเฉยๆ) คือเราเป็นเพื่อนสนิทกันอะแหละ อยู่หอช่วงปิดเทอมก็มานอนห้องเราบ่อยๆ เพราะCเป็นประเภทพูดมาก ชอบอ่านหนังสือเหมือนกับเรา รสนิยมการกินเหมือนเรา สนใจในสิ่งคล้ายๆกัน แม้เราคนละเพศก็ตาม เรารู้ว่าการหลงรักเพื่อนมันจะเจ็บแค่ไหน เราบอกตัวเองทุกวัน เพราะเราเองก็ประสบการณ์มาจากAแล้ว แต่เพราะความรักมันห้ามกันไม่ได้ เรา