โบกรถกันจนเจอ
เราได้นัดเพื่อนในก้องไปหาข้อมูลมาทำงานกัน แล้วที่นั้นมันเดินทางค่อนข้างลำบาก รถเข้าออกคือต้องรอนานมากกว่ารถจะมา ตอนเข้าไปเราก็เรียกแท็กซี่เข้าไปกัน แต่ตอนออกเรารอรถแล้วก็ไม่มีมา เราจึงตัดสินใจไปโบกรถเพื่อที่จะขอติดรถออกไปข้างนอกด้วย เพื่อที่จะไปต่อรถกลับบ้านกัน โบกอยู่หลายคันไม่จอดบ้าง และไม่ผ่านทางเดียวกับเราบ้าง ติดธุระบ้าง จนมีรถใจดีคันหนึ่งขับเลยไปนิดนึง แต่ก็จอดและให้พวกเราติดรถไปด้วย เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราเจอกันครั้งแรก แต่วันนั้นด้วยความที่ร้อนและเหนื่อยจากการโบกรถเลยขึ้นไปแล้วเอาหน้าซุกครงเบาะหลังคนขับ ก็คือเขานั่นเอง วันนั้นแทบจะไม่ได้คุยไรกัน ได้แต่ขอบคุณ และมีเพื่อนขอเฟสบุ๊คพี่เขาไว้เพราะเขาใจดีมีน้ำใจมาก เราก็เลยแอดไป จนวันนึงเขาเข้ามาเม้นรูปที่เราโพส ทำให้เราได้คุยกันเรื่อยมา ตกลงคบกัน นัดเจอกันเรื่อยๆ แต่พี่เขางานเยอะ เลยเจอกันยาก ทำให้เรานานๆเจอกันทีและค่อยๆห่างกัน จนเราทนไม่ได้ที่ต้องรอแบบไม่มีหวัง บางวันก็ได้คุยกัน บางวันก็ไม่ได้คุยกัน ทำให้เรารอจนร้องไห้เกือบทุกวัน และมาหลังๆไม่ได้คุยกันเกือบเดือนเขาบอกมีปัญหาเรื่องงาน เราก็ได้แต่รอ ได้แต่ทน จนวันนึงไม่ไหวเพราะติดต่อไรไม่ได้ เลยต้องบอกเลิกเขา เราพยายามลืมเขาอยู่นานมาก หลายเดือนแต่ไม่เคยลืมได้เลย จนวันนึงเขาทักมาหาว่าเราเป็นไงบ้าง บลาๆ เราก็คุยกับเขาปกติเพราะคิดว่าอยากให้เจากลับมาหาเรา เราก็รอเขาเสมอนะ จนเรารู้ว่าเขามีแฟนใหม่เราก็พยายามที่จะลืมอีก แต่ในที่สุดก็ไม่เคยลืมได้เลย นี่ก็ 2 ปีกว่าแล้ว ที่เราเลิกกัน เราก็มีแฟนใหม่ คบกันได้สักพักคิดว่าจะทำให้ลืมคนเก่าได้ แต่ก็เหมือนเดิมเราไม่เคยลืมเขาได้เลย ตลอด7เดือนที่คบกัน รักกัน กวนตีนใส่กัน
โครตมีความสุข 2 ปีกว่าแล้วนะที่เรารอนายอยู่ ขอบคุณที่ยังทักมาหามาคุยเรื่อย ขอแค่นายอย่าหายไป เรารอนายอยู่ แต่ตอนนี้เขามีแฟนแล้วและดูรักกันดีมาก เราเข้าไปส่องเฟสเขาวันนึงเป็น 10 รอบ ทำเพื่อไรไม่เข้าใจ เข้าไปดูก็เจ็บเอง แต่เราก็ไม่เคยลืมเขา เรารอว่าวันนึงเขาจะกลับมา
โบกรถกันจนเจอ เฮ้อ!
เราได้นัดเพื่อนในก้องไปหาข้อมูลมาทำงานกัน แล้วที่นั้นมันเดินทางค่อนข้างลำบาก รถเข้าออกคือต้องรอนานมากกว่ารถจะมา ตอนเข้าไปเราก็เรียกแท็กซี่เข้าไปกัน แต่ตอนออกเรารอรถแล้วก็ไม่มีมา เราจึงตัดสินใจไปโบกรถเพื่อที่จะขอติดรถออกไปข้างนอกด้วย เพื่อที่จะไปต่อรถกลับบ้านกัน โบกอยู่หลายคันไม่จอดบ้าง และไม่ผ่านทางเดียวกับเราบ้าง ติดธุระบ้าง จนมีรถใจดีคันหนึ่งขับเลยไปนิดนึง แต่ก็จอดและให้พวกเราติดรถไปด้วย เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราเจอกันครั้งแรก แต่วันนั้นด้วยความที่ร้อนและเหนื่อยจากการโบกรถเลยขึ้นไปแล้วเอาหน้าซุกครงเบาะหลังคนขับ ก็คือเขานั่นเอง วันนั้นแทบจะไม่ได้คุยไรกัน ได้แต่ขอบคุณ และมีเพื่อนขอเฟสบุ๊คพี่เขาไว้เพราะเขาใจดีมีน้ำใจมาก เราก็เลยแอดไป จนวันนึงเขาเข้ามาเม้นรูปที่เราโพส ทำให้เราได้คุยกันเรื่อยมา ตกลงคบกัน นัดเจอกันเรื่อยๆ แต่พี่เขางานเยอะ เลยเจอกันยาก ทำให้เรานานๆเจอกันทีและค่อยๆห่างกัน จนเราทนไม่ได้ที่ต้องรอแบบไม่มีหวัง บางวันก็ได้คุยกัน บางวันก็ไม่ได้คุยกัน ทำให้เรารอจนร้องไห้เกือบทุกวัน และมาหลังๆไม่ได้คุยกันเกือบเดือนเขาบอกมีปัญหาเรื่องงาน เราก็ได้แต่รอ ได้แต่ทน จนวันนึงไม่ไหวเพราะติดต่อไรไม่ได้ เลยต้องบอกเลิกเขา เราพยายามลืมเขาอยู่นานมาก หลายเดือนแต่ไม่เคยลืมได้เลย จนวันนึงเขาทักมาหาว่าเราเป็นไงบ้าง บลาๆ เราก็คุยกับเขาปกติเพราะคิดว่าอยากให้เจากลับมาหาเรา เราก็รอเขาเสมอนะ จนเรารู้ว่าเขามีแฟนใหม่เราก็พยายามที่จะลืมอีก แต่ในที่สุดก็ไม่เคยลืมได้เลย นี่ก็ 2 ปีกว่าแล้ว ที่เราเลิกกัน เราก็มีแฟนใหม่ คบกันได้สักพักคิดว่าจะทำให้ลืมคนเก่าได้ แต่ก็เหมือนเดิมเราไม่เคยลืมเขาได้เลย ตลอด7เดือนที่คบกัน รักกัน กวนตีนใส่กัน