ขอถามหน่อยครับ คือคู่ของผมมันเป็นความรักแบบคู่เกย์หนะครับ เราเป็นเด็ก ตจว. ทั้งคู่ เราคบกันมา 7 เดือนกว่าๆ ต้องบอกก่อนว่าเราทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้กระตุ้งกระติ้ง เราก็เป็น ผช ทั่วไป แต่ว่าผมหนะก็มีเพื่อนรู้อยู่ครับว่าเป็น ส่วนแฟนผมเขา ผช มากจนไม่มีใครดูออก นอกจากเพื่อนสนิทเขาจริงๆกับคนในครอบครัวเขา ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็น แฟนผมเขาเป็นคนที่หล่อ ดูดี น่ารัก ส่วนผมหน้าตาก็ไม่เท่าใหร่ครับพอไปวัดไปวาได้ ผมเป็นคนนิสัยเอาแต่ใจ คุยเยอะ(ก่อนที่จะได้คบเขา) ส่วนเขาเป็นคนนิสัยที่ไม่ชอบ อะไรซ้ำซาก เป็นคนที่มีความอดทนสูง เป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจอะไร นอกเสียจากว่าเขาอยากแคร์อยากสนใจ เขาถึงจำ ตลอดเวลาที่คบกันเราก็เหมือน ผญ+ผช คบกันที่มีปากเสียงกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง ผมยอมรับนะว่าผมจ้องแต่จะหาเรื่อง แต่ถ้าไม่มีมูลเหตุผมจะทำแบบนั้นทำไม คือตอนที่เราคบกันใหม่ๆ ผมก็ไว้ใจเขาว่าไม่มีไรหรอก แต่ผมจับได้ว่าเขาแอบคุยกะแฟนเก่า แต่เขากลับไม่ยอมรับแถมปฏิเสธเราอีก สุดท้ายก็ยอมรับแบบไม่รุ้สึกผิดอะไรเลย เลยทำให้ผมรู้สึกระแวง ชวนทะเลาะกันมาเรื่อยๆ จนเขาบอกเลิกผมประมาน 3-4 ครั้ง แต่ด้วยที่ผมรักเขามาก ผมเป็นฝ่ายที่ยื้อเขาไว้ เวลายื้อเขาไว้หลังจากที่ดีกันแล้วเขาจะชอบพูดแทงใจ เขาจะไม่ค่อยแคร์ผมเหมือนแต่ก่อน เขาจะไม่ค่อยสนใจผม (เราไม่มีรหัสเฟสซึ่งกันและกันเพราะเขาบอกต้องการความเป็นส่วนตัว อันนี้ผมเข้าใจครับ ผมก็ไม่อะไร) มันกลับทำให้ผมระแวงตลอดว่า
เขาจะคุยอะไรยังไงกะใครรึเปล่า พอครั้งที่เขาบอกเลิกเราครั้งสุดท้าย ผมก็เป็นฝ่ายยื้อเขาไว้ เขาก็ยังอยู่ แต่ครั้งนี้มันมีแจ็คพอต คือ แฟนนเก่าเขาที่ เขาบล็อกเฟส บล็อกไลน์ บล็อกไรทุกอย่าง แฟนเก่าเขาก็ได้บอกผ่านทางเพื่อนแฟนผมว่า ตอนไหนแฟนผมจะปลดบล็อกเขาสักที(แฟนเก่าเขาเป็นคนรวย เรียน ม.ดัง หน้าตาดี ซึ่งผมก็สู้อะไรเขาไม่ได้เลย) แล้วเขาก็ปลดบล็อกกัน แล้วคุยกัน ช่วงแรกๆ ผมกระวนกระวายระแวงไปหมดว่าเขาจะกลับมาดีกันรึเปล่า มีอะไรยังไงรึเปล่า แต่ถึงตอนนี้เขาก็คงไม่อะไรกันหรอกครับ(คิดบวก)

เรื่องมีอยู่ว่า แฟนผมเขาได้เข้ามาเรียนและทำงานด้วยอยู่ห้างดังแห่งหนึ่ง เขาเข้าเรียนโครงการหนึ่งที่สามารถเรียนและทำงานควบคู่กันได้ ตั้งแต่วันที่เขามา กทม. แล้วมีเพื่อนใหม่ เขาก็เหมือนได้เจอกับสังคมใหม่ๆ ผมก็ยอมรับในส่วนนั้น อีกอย่างคือเขาไม่ค่อยมีเวลาให้ผม ก็เข้าใจครับ ว่าทำงานเหนื่อยผมก็ไม่อะไรมาก แต่ที่ทำให้ผมต้องตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา ก็เพราะว่าเขาค่อนข้างเปลี่ยนไป ผมพูดไรนิดไรหน่อย เขาก็หาว่าเรางี่เง่า หาเรื่อง เบื่อ ลำคาญ ตลอดเลย เหมือนกับว่าผมไม่มีสิทธิ์ ที่จะพูดอะไรกับเขาเลย เขาเคยพูดนะว่าเขาอยากมีคนใหม่ เขาบอกว่าเขาหน้าตาดี หาใหม่ง่าย เขาบอกจะเอาคนรวยๆ ซึ่งผมก็ไม้รุ้หรอกว่าเขาพูดหยอกๆ หรือเขาพูดจริง คือผมแตะต้องหรือแสดงความเป็นเจ้าของเขาในบางโอกาสไม่ได้เลย ผมยอมเขาทุกอย่างจริงๆ บางทีผมก็รู้สึกน้อยใจนะครับ ว่าเราไม่ดี เราเยอะไป หรืออะไร ทำไมเขาไม่เคยจำเลยว่าเขาเคยทำอะไรกับผมบ้าง แต่กับแฟนเก่าเขาๆค่อนข้างจำได้ละเอียดเลย ว่าเคยไปดูหนังเรื่องนี้ด้วยกันนะ เคยไปเที่ยวนี่ด้วยกันนะ เคยโน่นนี่นั่นเยอะแยะ บางทีเขาพูดกะเราเขายังบอกเลยว่าเขาไม่แคร์ผม บางทีผมก็รุ้สึกน้อยใจนะครับ ว่าทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไมเยอะมาก ผมยอมเขาทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่กับเขาตลอดไป จากที่ผมเคยเอาแต่ใจตัวเอง ผมก็เปลี่ยน จากที่เรื่องเยอะ ผมก็เบาลง จากที่แต่ก่อนคุยเยอะพอได้คบเขาผมก็หยุดคุยกะทุกคนที่คุยอยู่ จากที่แต่ก่อนไม่รู้จักพอคุยไปเรื่อย ตอนนี้ผมก็ไม่คิดที่จะไม่รักเขา คิดที่หยุดอยู่แค่นี้ คือพูดง่ายๆ ว่าปิดตัวเองจากคนอื่น เพื่อทำให้เขาไว้ใจสบายใจ ผมยอมเปลี่ยนตัวเอง ถึงแม้ว้าผมจะไม่ได้เปลี่ยนจนตัวเองกลายเป็นคนละคนก็เถอะ

อยากถามครับ ในเมื่อเขาไม่สนใจเราเราก็เลยเรียกร้องความสนใจหวังที่จะให้เขาสนใจเรา เหมือนเขาสนใจแฟนเก่าบ้าง แต่ก็ไม่เลยครับ ทุกวันนี้เป็นผมที่คอยถามเอาใจใส่เขา เขาไม่เคยถามเลยว่า กินไรยัง สบายดีป่าว ไม่มีเลยครับ ผมควรต้องทำไงถึงจะทำให้เขาพอใจและสนใจ แคร์เรา พอใจในสิ่งที่เราเป็นครับ  ขอบคุณครับ