นี่เราเป็นโรคกลัวความรักหรอ?

สวัสดีค่ะ เราเป็นคนนึงที่มีคนเข้ามาคุยอยู่พอสมควร แต่เราก็เลือกที่จะไม่ตอบ ถ้าเราไม่อยากคุย ถ้าอยากคุยเราจะเป็นฝ่ายทักเอง ยอมรับว่ามีคนที่เราเข้าไปคุยด้วยแล้วรู้สึกดี เค้าสามารถทำให้เรารู้สึกว่าเราชอบเค้าได้ แต่เค้าเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเวลา ไม่ค่อยเล่นมือถือเราก็เลยไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไร เค้าก็บอกนะว่าทักไว้เลยว่างเค้าจะตอบ แต่ถ้าเราทักถูกเวลาเค้าก็จะตอบเรารัวๆๆ เราไม่ซีเรียสกับเรื่องเวลานะเพราะเราเองก็ไม่ค่อยมีเวลา แต่พอเวลาผ่านไปเรารู้สึกว่าความรู้สึกของเรามันถลำลึกมากเกินไป เราก็จะเริ่มสร้างกำแพงขึ้นเริ่มจะถอยออกมา เรารู้สึกว่าไม่ควรเข้าไปในชีวิตเค้า เราไม่อยากเริ่มความสัมพันธ์อะไรใดๆทั้งสิ้น เรากลัวที่มันจะต้องจบลง ไม่ใช่เพราะว่าคนเก่าทำไว้ดีหรือว่าทำเราเจ็บมากหรอกนะ แต่เราแค่ไม่แน่ใจในอะไรหลายๆอย่าง แล้วก็รู้สึกว่าการอยู่คนเดียวก็มีโลกส่วนตัวของตัวเองดี เวลาของเราไม่ต้องขึ้นอยู่กับใคร อาจจะมีบางเวลาที่เราอยากมีแฟน รูสึกว่าอยากเข้าไปในชีวิตเค้า แต่พอจะมีขึ้นมาจริงๆจะเดินเข้าไปจริงๆ เราก็สับสนทุกครั้งจนเลือกที่จะถอยหนีมันทุกครั้ง เราไม่เคยกล้าเปิดใจเลย เราควรทำอย่างไงกับตัวเองดี... นี่เรากลัวความรักงั้นหรอ?  เบื่อความรักหรอ?  หรือเรากลายเป็นคนเสพติดชีวิตโสด?

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้จริงๆเราเฉยๆนะมีก็ได้ไม่มีก็ได้ มันจะมีบางอารมณ์ที่รู้สึกว่าอยากมี สุดท้ายความคิดที่ว่าอยู่คนเดียวดีกว่ามันจะผัดขึ้นมาทุกครั้ง