เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเหตุการสมมุติ บุคคลในเรื่องไม่มีอยู่จริงค่ะ
คนอลวน วันอลเวง
โดย ลายลิขิต
ณ สถานพยาบาลแห่งหนึ่งในประเทศพริบพรี
นุ่นกระหืดกระหอบมาทำงานเพราะเผลอนอนตื่นสาย เวลาตอนนี้คือหกโมงเช้า ความจริงเช้ามากสำหรับการเริ่มงานในสถานีบริการแห่งนี้ แต่สายไปสำหรับคนไข้นั่งหน้าสลอนรอเจาะเลือดตรวจหาน้ำตาล
"แหม หมอมาสาย"
เสียงแว่วเข้าหูดังมาจากป้าอ้วนขาประจำคลีนิกเบาหวาน ป้าแกชอบบ่นว่านุ่นแบบนี้ทุกครั้งถึงแม้นุ่นจะมาเช้ากว่านี้ เพราะถึงยังไงก็ไม่ทันใจ ในเมื่อแกมารอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
เหลือบมองแล้วยิ้มให้ นุ่นรู้ดี ในสถานการณ์แบบนี้ยิ้มเท่านั้นที่จะแก้ปัญหาใจ
วันนี้นุ่นอยู่สถานีบริการคนเดียว กับน้องลูกจ้างอีกสองคน พี่ผู้ชายไปอบรม พี่ผู้หญิงมีประชุมด่วน
"หมอไปไหนกันหมด" เปรยมาอีกจากป้าอ้วนคนเดิม คราวนี้นุ่นตอบยิ้มๆว่าหมอไปอบรม เหลือติดสถานีคนเดียว
"ทำไมหลวงไม่ส่งหมอที่เรียนจบแล้วมาทำงานนะ อบรมกันเรื่อยไม่รู้จักเรียนจบสักที"
นุ่น"............"
เจาะเลือดเสร็จก็หันมาตรวจคนไข้ ต่อรองว่าขอตรวจถึงคิวที่ 5 แล้วขอไปตรวจหามะเร็งปากมดลูกให้ผู้หญิงที่เข้าคิวรออยู่หน้าห้องตรวจภายในก่อน นุ่นเลื่อนนัดไม่ทันเพราะไม่คิดว่าจะมีประชุมด่วนแทรกเข้ามากะทันหัน จนทำให้ทั้งสถานีเหลือนุ่นคนเดียว
"หมอ ขอยานวดแก้ปวดเมื่อย กับขอยากระเพาะ เอายาน้ำนะไม่อยากเคี้ยว เบื่ออาหารอ่ะ ขอวิตามินด้วย แล้วก็....."
"ตะกร้าอยู่โน่นแน่ะ ไปหยิบมาช็อปยาเลย"
"แหม หมอก็......"
"เอาที่ตัวเองเป็นก่อนอย่าพึ่งขอเผื่อคนที่บ้านสิ"
"หมอขี้เหนียวยาจริง"
นุ่น"............."
"อ้าวยังไม่ได้ทำบัตรเหรอ ไม่เคยมาเลยจริงอ่ะ บอกชื่อนามสกุลมาเลย จะทำบัตรประจำตัวผู้ป่วยใหม่ให้"
"ชื่อแปลกครับ"
"ไม่เป็นไร บอกมาเถอะ"
"ผมชื่อแปลก นามสกุลมารวย หมอทำไมไม่ฟังดีๆ"
"อ้อ นึกว่าชื่อมันแปลกประหลาดเลยไม่กล้าบอก ความจริงชื่อว่าแปลกนั่นเอง ขอโทษๆ"
"ก็หมอนั่นแหละบอกแม่ผมให้ตั้งชื่อลูกแปลกๆ ผมเลยได้ชื่อว่าแปลกมาจนทุกวันนี้ไง"
นุ่น"..............."
หมดคิวตรวจรักษาก็มาเรียกหาคิวที่หนึ่งขึ้นเตียงตรวจมะเร็งปากมดลูก ผู้หญิงที่มารอตรวจมีทั้งชาวบนภูเขากับชาวพื้นราบนั่งปะปนกันอยู่เต็มระเบียงห้อง
"นางดาระ ลุงซอ"
"หมอออกเสียงผิด ไม่ใช่ดาระ"หญิงที่นั่งรอตรวจนางหนึ่งโวยทันที ปกติหญิงมีอายุชาวเขาจะพูดภาษาพื้นราบไม่ค่อยได้กันแต่หญิงนางนี้พูดคล่อง
"แล้วต้องออกเสียงยังไง"
"ดร๊ะ ลูซอ" เธอเอาลิ้นแตะเพดานปากด้านบนแล้วดันลมออก นุ่นทำตาม
"อ้อ แบบนี้นี่เอง ขึ้นเตียงได้"
"เดี๋ยวหมอ...."
"อะไรอีกล่ะ"
"คนมาส่งต้องตรวจด้วยเหรอ ดร๊ะมันไม่รู้เรื่องฉันเลยมาส่ง นั่น มันนั่งอยู่นั่น"
นุ่นมองตามมือชี้ไปที่ผู้หญิงอีกคนที่นั่งมองตาแป๋ว
"อ้าวแล้วเธอชื่ออะไร"
"โอ้ย ชื่อฉันเรียกง่าย ดูปากนี่นะ...ดรือยึ ลูซอ"
นุ่น"..............."
"แม่ ทำไมไม่ทักหนู แม่ไม่รักหนูแล้วใช่ไหม"
ตายห่ะ ตายหอง หนูญาญ่า คนไข้สุขภาพจิตที่โรงพยาบาลส่งยามาไว้ที่สถานี เพื่อให้นางมารับยาที่นี่แทนเนื่องจากอาการดีขึ้น นางถลาเข้ามากอดเอวทันที่ที่นุ่นโผล่หน้าออกมาจากห้องตรวจภายใน เพื่อจะไปทำแผลให้คนไข้รถจักรยานยนต์ล้ม
"เดี๋ยวก่อนแม่ยังไม่ว่าง เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ"
เพราะความรีบเร่งเลยพยายามแกะมือเธอจนหลุด ญาญ่าเรียกนุ่นว่าแม่ วันดีคืนดีก็มานั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่นี่จนนุ่นเลิกงานก็มี พอมือหลุดก็ไม่สนใจเธออีกรีบเข้าไปทำแผลให้เสร็จโดยไว
"ขอแซงคิวหน่อย หมอ....มีคนไข้ฉุกเฉิน ใจสั่นจะเป็นลม"
รีบผละจากทำแผลมาดูลุงแก่ที่ทำหน้าซีด ถูกญาติพยุงมาที่โต๊ะตรวจ นุ่นวัดสัญญาณชีพประเมินอาการทันที
"โอ๊ะ ลุงแกความดันขึ้นสูง 190 แน่ะ แต่ลุงไฮไม่เคยมีความดันมาก่อนนี่นา"
"จริงๆลุงแกจะมาตรวจปวดเข่า แต่แกเดินเข้ามาก็เห็นญาญ่ามันแก้ผ้าประท้วงหมออยู่หน้าสถานีโน่น เลยความดันขึ้น"
นุ่น"ตายละวา ใครช่วยกันจับญาญ่านุ่งผ้าที๊........โอ้ย"
จบเถอะค่ะ
คนอลวน วันอลเวง
โดย ลายลิขิต
ณ สถานพยาบาลแห่งหนึ่งในประเทศพริบพรี
นุ่นกระหืดกระหอบมาทำงานเพราะเผลอนอนตื่นสาย เวลาตอนนี้คือหกโมงเช้า ความจริงเช้ามากสำหรับการเริ่มงานในสถานีบริการแห่งนี้ แต่สายไปสำหรับคนไข้นั่งหน้าสลอนรอเจาะเลือดตรวจหาน้ำตาล
"แหม หมอมาสาย"
เสียงแว่วเข้าหูดังมาจากป้าอ้วนขาประจำคลีนิกเบาหวาน ป้าแกชอบบ่นว่านุ่นแบบนี้ทุกครั้งถึงแม้นุ่นจะมาเช้ากว่านี้ เพราะถึงยังไงก็ไม่ทันใจ ในเมื่อแกมารอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
เหลือบมองแล้วยิ้มให้ นุ่นรู้ดี ในสถานการณ์แบบนี้ยิ้มเท่านั้นที่จะแก้ปัญหาใจ
วันนี้นุ่นอยู่สถานีบริการคนเดียว กับน้องลูกจ้างอีกสองคน พี่ผู้ชายไปอบรม พี่ผู้หญิงมีประชุมด่วน
"หมอไปไหนกันหมด" เปรยมาอีกจากป้าอ้วนคนเดิม คราวนี้นุ่นตอบยิ้มๆว่าหมอไปอบรม เหลือติดสถานีคนเดียว
"ทำไมหลวงไม่ส่งหมอที่เรียนจบแล้วมาทำงานนะ อบรมกันเรื่อยไม่รู้จักเรียนจบสักที"
นุ่น"............"
เจาะเลือดเสร็จก็หันมาตรวจคนไข้ ต่อรองว่าขอตรวจถึงคิวที่ 5 แล้วขอไปตรวจหามะเร็งปากมดลูกให้ผู้หญิงที่เข้าคิวรออยู่หน้าห้องตรวจภายในก่อน นุ่นเลื่อนนัดไม่ทันเพราะไม่คิดว่าจะมีประชุมด่วนแทรกเข้ามากะทันหัน จนทำให้ทั้งสถานีเหลือนุ่นคนเดียว
"หมอ ขอยานวดแก้ปวดเมื่อย กับขอยากระเพาะ เอายาน้ำนะไม่อยากเคี้ยว เบื่ออาหารอ่ะ ขอวิตามินด้วย แล้วก็....."
"ตะกร้าอยู่โน่นแน่ะ ไปหยิบมาช็อปยาเลย"
"แหม หมอก็......"
"เอาที่ตัวเองเป็นก่อนอย่าพึ่งขอเผื่อคนที่บ้านสิ"
"หมอขี้เหนียวยาจริง"
นุ่น"............."
"อ้าวยังไม่ได้ทำบัตรเหรอ ไม่เคยมาเลยจริงอ่ะ บอกชื่อนามสกุลมาเลย จะทำบัตรประจำตัวผู้ป่วยใหม่ให้"
"ชื่อแปลกครับ"
"ไม่เป็นไร บอกมาเถอะ"
"ผมชื่อแปลก นามสกุลมารวย หมอทำไมไม่ฟังดีๆ"
"อ้อ นึกว่าชื่อมันแปลกประหลาดเลยไม่กล้าบอก ความจริงชื่อว่าแปลกนั่นเอง ขอโทษๆ"
"ก็หมอนั่นแหละบอกแม่ผมให้ตั้งชื่อลูกแปลกๆ ผมเลยได้ชื่อว่าแปลกมาจนทุกวันนี้ไง"
นุ่น"..............."
หมดคิวตรวจรักษาก็มาเรียกหาคิวที่หนึ่งขึ้นเตียงตรวจมะเร็งปากมดลูก ผู้หญิงที่มารอตรวจมีทั้งชาวบนภูเขากับชาวพื้นราบนั่งปะปนกันอยู่เต็มระเบียงห้อง
"นางดาระ ลุงซอ"
"หมอออกเสียงผิด ไม่ใช่ดาระ"หญิงที่นั่งรอตรวจนางหนึ่งโวยทันที ปกติหญิงมีอายุชาวเขาจะพูดภาษาพื้นราบไม่ค่อยได้กันแต่หญิงนางนี้พูดคล่อง
"แล้วต้องออกเสียงยังไง"
"ดร๊ะ ลูซอ" เธอเอาลิ้นแตะเพดานปากด้านบนแล้วดันลมออก นุ่นทำตาม
"อ้อ แบบนี้นี่เอง ขึ้นเตียงได้"
"เดี๋ยวหมอ...."
"อะไรอีกล่ะ"
"คนมาส่งต้องตรวจด้วยเหรอ ดร๊ะมันไม่รู้เรื่องฉันเลยมาส่ง นั่น มันนั่งอยู่นั่น"
นุ่นมองตามมือชี้ไปที่ผู้หญิงอีกคนที่นั่งมองตาแป๋ว
"อ้าวแล้วเธอชื่ออะไร"
"โอ้ย ชื่อฉันเรียกง่าย ดูปากนี่นะ...ดรือยึ ลูซอ"
นุ่น"..............."
"แม่ ทำไมไม่ทักหนู แม่ไม่รักหนูแล้วใช่ไหม"
ตายห่ะ ตายหอง หนูญาญ่า คนไข้สุขภาพจิตที่โรงพยาบาลส่งยามาไว้ที่สถานี เพื่อให้นางมารับยาที่นี่แทนเนื่องจากอาการดีขึ้น นางถลาเข้ามากอดเอวทันที่ที่นุ่นโผล่หน้าออกมาจากห้องตรวจภายใน เพื่อจะไปทำแผลให้คนไข้รถจักรยานยนต์ล้ม
"เดี๋ยวก่อนแม่ยังไม่ว่าง เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ"
เพราะความรีบเร่งเลยพยายามแกะมือเธอจนหลุด ญาญ่าเรียกนุ่นว่าแม่ วันดีคืนดีก็มานั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่นี่จนนุ่นเลิกงานก็มี พอมือหลุดก็ไม่สนใจเธออีกรีบเข้าไปทำแผลให้เสร็จโดยไว
"ขอแซงคิวหน่อย หมอ....มีคนไข้ฉุกเฉิน ใจสั่นจะเป็นลม"
รีบผละจากทำแผลมาดูลุงแก่ที่ทำหน้าซีด ถูกญาติพยุงมาที่โต๊ะตรวจ นุ่นวัดสัญญาณชีพประเมินอาการทันที
"โอ๊ะ ลุงแกความดันขึ้นสูง 190 แน่ะ แต่ลุงไฮไม่เคยมีความดันมาก่อนนี่นา"
"จริงๆลุงแกจะมาตรวจปวดเข่า แต่แกเดินเข้ามาก็เห็นญาญ่ามันแก้ผ้าประท้วงหมออยู่หน้าสถานีโน่น เลยความดันขึ้น"
นุ่น"ตายละวา ใครช่วยกันจับญาญ่านุ่งผ้าที๊........โอ้ย"