มีใครที่รู้ว่าแฟนตัวเองไม่ดีทำร้ายความรู้สึกเรา แต่ก็ปล่อยมือไม่ลงเพราะผูกพันธ์บ้างครับ มาแชร์กัน

ผมกับแฟนคบกันมานานพอสมควรแต่เลิกกันได้ประมาณ1เดือนแล้ว ปกติคู่หญิงชายส่วนมากจะเห็นฝ่ายชายเป็นคนที่มาดเข้ม เจ้าชู้ ปากเสีย และฝ่ายหญิงจะเป็นฝ่ายที่ขี้หึง งี่เง่า รักผู้ชายมากใช่มั้ยครับ แต่กลับกันกับคู่ผม เหมือนผมเป็นผู้หญิง แล้วแฟนผมเป็นผู้ชาย เราต่างกันมาก เวลาทะเลาะกันแฟนผมชอบด่าผมใช้คำแรงๆกับผม ผมเป็นคนร้องไห้ง่ายและชอบร้องทุกครั้งแต่ผมก็ทนมาตลอด ผมยอมรับว่าผมก็มีส่วนผิดที่ผมเป็นคนไม่เข้าใจผู้หญิง เรื่องบางเรื่องที่มันดูๆแล้วไม่เมคเซนท์จริงๆผมก็จะไม่ง้อแถมด่าให้ด้วย ตลอดที่คบกันมาแฟนผมคุยมั่วไปหมดผมเปิดแชทดูนี่อือหือเลยแต่ก็ไม่อะคิดว่าแค่เพื่อนกัน ผิดกับผมที่หน้าแชทผมมีเค้าเป็นผู้หญิงคนเดียวในแชท ที่เหลือเป็นเพื่อนผู้ชายที่คุยกันไร้สาระกับแชทกลุ่ม ล่าสุดที่เลิกกันเพราะผมจับได้ว่าเธอไปมีซัมติงกับคนอื่น ผมไม่ทนผมเลิกเลย แม้เธอจะอธิบายว่าไม่ใช่อย่างที่ผมคิดจริงๆ แต่ผมไม่เอาแล้วผมรับไม่ได้ ตลอดที่ผ่านมาผมไม่มีเค้าแล้วผมใช้ชีวิตไม่มีความสุขเลยเบื่อโลกอยากไปบวชอยากไปเป็นทหาร3จังหวัดชายแดนทั้งๆที่ผมทิ้งเค้าเองแท้ๆ แต่ลึกๆในใจผมยังรักเค้าอยู่ ผมไม่ต้องการคำอธิบายหรือคำขอโทษ ผมแค่ต้องการกอดจากเค้าบอกรักผม ผมก็พร้อมที่จะให้อภัยเสมอแม้ว่ามันจะไม่ชัว100%ว่าเค้าจะไม่เป็นแบบนี้อีก แต่กลับกันพอผมหายไปเค้าก็ไม่ตามไม่หือ เป็นแบบนี้มาตลอดตั้งนานแล้ว ทะเลาะกันไม่เคยได้คุยกันดีๆ ผมจะโดนบล๊อคตลอดประมาณ3-4วันถึงจะปลด เรื่องทุกเรื่องที่ผมไม่ผิดสุดท้ายผมต้องขอโทษเพราะไม่อยากให้มันจบแค่นี้