เราคบกับผู้ชายคนหนึ่งตอนอายุ 17 ตอนนี้เรา 19 ละ เขาเรียนโปลิ เราก็ได้คบหากัน เราเป็นไืทยใหญ่ เขาเป็นคนไืทย คบกันได้ 3 เดือน เขาพาเราไปรู้จักครอบครัว ต่อมาพาเราไปอยู่บ้าน แต่ดันติดที่เมียพี่ชายมันไม่ชอบเรา ชอบดูถูกเรา หาว่าเราขี้เกียจไม่ขยัน ทั้งที่เราช่วยงานบ้านทุกอย่าง หลังเลิกเรียนเราก็กลับมาช่วยแม่แฟนขายของที่ตลาดทุกวัน เรากดดันมาก ไม่มีความสุขเลยที่ชอบโดนเมียพี่มันคอยจับผิดทุกอย่าง จากนั้นไม่นาน แฟนเราโดนรถชน เลิกเรียนเราไปเยี่ยมหาแฟนที่โรงบาลทุกวัน จนแฟนหายดีจนกลับบ้านได้ ส่วนเราอยู่หอ วันหนึ่งแฟนโทรมา ขอบอกห่างสักพัก เราถามทำไม แฟนบอกมันอยากอยู่คนเดียว เราถามต่อว่าเป็นอะไร แฟนบอกคือที่บ้านบอกว่า ให้ไปหาคนใหม่ที่ดีกว่า จะได้ไม่ลำบาก ละอีกอย่างเมียพี่ชายเค้าไม่ชอบตัวด้วย เค้าไม่อยากให้ตัวเครียด ไม่อยากให้คิดมากเวลาคบกับเค้าอีก เค้าก็กดดันเหมือนกันที่เป็นอย่างนี้ เลิกกันคงจะดีต่อกันทั้งสองฝ่าย เราได้ยินก็น้ำตาแทบจะไหลไม่หยุด คบมาได้ 2 ปีกว่า เรื่องมันต้องมาจบลงเพราะครอบครัวเขาไม่ยอมรับเรา ฉันเลยตัดสินใจไปเก็บเสื้อผ้ามาหอ ทำใจกับมัน เลิกเสร็จเมียพี่มันก็ชอบมาส่องเฟสเราที โพรตด่าเราที ยังไม่พอโทรมาด่าเราอีก ทั้งที่เราก็อยู่เฉยๆละนะ เราตัดสินใจบล็อกเฟส บล็อกทุกอย่างเกี่ยวกับมัน เพื่อตัดปัญหา บทเรียนครั้งนี้ ได้สอนไว้ว่า (ถึงเราจะรักกันมากเท่าไหร่ ถ้ามีคนไม่ชอบในนั้น มันก็อยู่ไม่เป็นสุข สู้ถอยออกมาละเริ่มใหม่ดีกว่า)
เลิกกับแฟน ยังมีคนมารางควาญทำไงดี