สวัสดีครับพี่ๆและเพื่อนๆทุกท่าน ก่อนอื่นผมต้องขอบอกก่อนเลยว่ากระทู้นี้ผมต้องขออภัยในความคิดของผมที่
อาจจะไม่ตรงกับท่านอื่นด้วยนะครับ
ผมเป็นเด็กคนนึงที่เหลวแหลกมากในเรื่องการเรียนครับ ครอบครัวที่ผมมอยู่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากในเรื่องนี้ครับเพราะเราเชื่อเรื่องประสบการณ์ชีวิต
มันจึงทำให้ผม(ไม่เคยเรียนจบ)ครับ ชีวิตผมตั่งแต่เด็กเท่าที่จะได้ผมสอบได้ที่โหล่มาตลอดพยายามอ่านหนังสือก็พออ่านได้แต่สติก็จะวอกแวกไปทำอย่างอื่น
ด้วยครับ ชีวิตของผมเริ่มเปลี่ยนตอนอยู่ ม2 ครับผมเริ่มเบื่อชีวิตที่เป็นอยู่ถึงที่บ้านจะค่อนข้างโชคดีในเรื่องฐานะ แต่มันก็ทำให้ชีวิตผมน่าเบื่อเพราะความที่
ที่บ้านของผมอย่างที่บอกว่าไม่เคยสนใจเรื่องนี้เลยครับ แต่เป็นเพราะตัวผมเองที่ ใฝ่สูงครับ ผมเบื่อการเป็นอยู่ของผมมากครับในตอนนั้นผมคิดว่าสังคมของผมมันยังไม่ดีพอถึงซื้อแบรนเนมกี่ชิ้นมันไม่ได้วัดระดับเนื้อแท้ของตัวผมเลยผมเลยฮึดสู้ขึ้นมาครับแต่ก็อย่างที่บอกครับ
ผมอยากจะเข้าโรงเรียนแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงเรียนที่ติดอันดับประเทศในด้านของคนที่จะเข้าที่นี่ต้องเป็นลูกของคนที่พอมีฐานะและสังคมที่ดีในระดับนึงครับ
ตอนนั้นผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมขอที่บ้านผมแต่ที่บ้านผมไม่​ supportในการที่ผมอยากจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ + เรียนก็แย่ด้วย
ผลสุดท้ายผมเก็บเงินครับผมขายทุกอย่างที่จะขายได้ ครีม แบรนเนม ยาลดความอ้วน (ในช่วงนี้บูมมากทุกอย่างขายดีมาก)
ผมเก็บเงิน100000บาท ทำทุกอย่างจนสุดท้ายผมได้เข้าด้วยตัวผมเอง (ที่บ้านผมไปโรงเรียนครั้งเดียวโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย)
ผมสัมพาทเองผมจำได้อยู้ประโยคนึงซึ่งตอนนั้นไม่รู้เอาความมั่นใจมาจากไหนนะครับ 555
เขาถามว่าทำไมถึงอยากเข้าโรงเรียนนี้ผมก็ตอบตรงๆ ผมอยากมีชีวิตที่ดีและการที่ผมจะมีชีวิตที่ดีสังคมผมต้องดีและโรงเรียนนี้ขึ้นชื่อและมีชื่อเสียงมานานพอควรผมจึงอยากเข้าโรงเรียนนี้ครับ คำถามต่อมาเป็นคำถามี่ผมชอบมากและมันทำให้ผมมั่นใจว่าการที่เรายึดมั่นอะไรเราจะทำได้
เขาถามผมว่า ถ้าไม่ได้โรงเรียนนี้หละดูเผื่อที่อื่นไว้รึยัง ผมตอบอย่างมั่นใจสูงและด้วยตาของผมในตอนนั้นผมจะเข้าที่นี้ให้ได้ครับ
ผมมั่นใจว่าเพราะคำนี้เขาถึงรับผม (บวกเงินค่าน้ำชาด้วยแหละ)
แต่ผลสุดท้ายทุกอย่างเหมือนเดิมครับผมเข้ามาในโรงเรียนนี้ทั้งๆที่ผมไมเคยรู้เลยว่าตัวผมนั้นเริ่มเป็นคนอวดเก่งเกินไป เกินวัยของผมที่ควรจะเป็น
อาจจะเป็นเพราะเคยหาเงินมาได้เยอะๆและก็ยังหาต่อได้เลื่อยๆ มันทำให้ผมไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่างผลสุดท้ายทุกอย่างเหมือนเดิมครับผมเรียนไม่จบที่นั่นเพราะอารมณ์รุนแรงของผมและการตัดสินใจของผมมันผิด ผมเพิ่งมารู้ทีหลังตอนนี้ว่าผม ใสกว่าที่ผมคิดไว้มากผมมีดีแค่หาเงินชช่วยแบ่งเบาภาระพ่อแม่ได้บ้าง
แต่ตัวผมนั้นยังไม่พร้อมกับอะไรเลย ปัจุบันผมไปสอบ GED ในการเข้ามหาลัยครับ
ผมเรียนอยู่ที่ไต้หวันมา ปีกว่าๆครับพูดจีนพอได้ครับ
และตอนนี้ผมอายุ 20 กำลังจะไปเรียนต่อที่ LONDON อ่อลืมบอกผมเปิดร้านบิงซูอยู่ตอนนี้นะครับเริ่มจะมั่นคงแล้วในระดับนึงเลยให้คนมาดูแลแทน
และขอไปหาประสบการณ์ต่อตอนนี้ก็เป็นอีกแบบนึงที่ผมไม่รู้จักครับที่ๆผมจะไปมันจะเหมือนมหาลัยไทยไหมมีสิ่งหนึ่งที่ผมสนใจมากคือ
เขาเน้น ทฤษฎี หรือ ประติบัต ผมพยายามหาที่ๆเหมาะกับผมที่ๆเจอกับความจริงไม่ใช่ ทฤษฎี อยากเจอกับความจริงเจอคนหลายรูปแบบ วิธีการรับมือการโจรทางธุรกิจ และ คน ผมมีข้อสงใสอยู่ข้อนึงคนแบบผมกำลังเดินทางผิดไหมครับ
ผมคิดอะไรของตัวผมเองอยู่ผมยังไม่รู้เลยครับรู้แค่ว่ามันต้องดีกว่านี้ตลอด พรุ่งนี้ต้องดีกว่าต้องวิ่งไม่ใช่เดิน ทั้งๆที่ผมพิมมาทั้งหมดตัวผมยังงงงวยอยู่ครับ
ว่าจะเอายังไงก็ชีวิต รบกวนพี่ๆทุกคนช่วยบอกหน่อยครับว่าสรุปแล้วผมคิดถูกหรือผมคิดผิดและผมต้องเดินทางไหนต่อ ในอายุ20 ของผมครับ