สุดท้ายผู้หญิงต้องคู่กับผู้ชายจริงๆเหรอคะ เเล้วระยะทางมันก็มีผลกับความสัมพันธ์จริงๆใช่มั้ย

คือ ก่อนหน้านี้ประมาณหลายเดือนเราคบกับผู้หญิงคนนึงค่ะ เราไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเลสเบี้ยนรึเปล่า เรารู้เเค่ว่าเราอยู่กับคนนี้เเล้วมีความสุขโดยที่ไม่ต้องมานั่งคิดว่าเขาเป็นเพศไหน อายุเท่าไหร่ ก็คือใช้ใจล้วนๆ เรากับเเฟนอยู่ไกลกันมาก อยู่คนละภาคคนละจังหวัดเลยค่ะ มีพี่คนนึงถามเราว่าอยู่ห่างเเฟนขนาดนี้ไม่กลัวเหรอ ตอนนั้นเราตอบไปว่าไม่ ระยะทางไม่มีผล เราไว้ใจเขา
ตลอดเวลาที่เรากับเค้าคบกันมันดีมากๆค่ะ ถึงจะทะเลาะกันบ่อยเเต่สุดท้ายก็กลับมาคืนดี ตอนเปิดใจรับฟังความรู้สึกของอีกคนมันดีจริงๆนะคะ
มีเเค่เเชทอย่างเดียวที่ยืนยันความสัมพันธ์ของเรากับเค้า เเต่เราไม่ได้คิดอะไรมาก อะ เราโอเค เราไม่เป็นไร ส่วนใหญ่เราจะเป็นฝ่ายขี้งอนขี้น้อยใจซะเอง เพราะเขาเป็นคนค่อนข้างรู้สึกอะไรจะไม่เเสดงออกค่ะ จนมีวันนึงที่เรารู้สึกว่ามันหนักเกินไปเเล้ว เราไม่อยากให้เขามาเหนื่อยกับเรา เราก็เลยพยายามคิดบวก ไม่คิดมากเเละงอนเขาให้น้อยลง เรารู้สึกว่ามันกำลังไปได้ดี เราอยู่กับเค้ามาหลายเดือนเเต่ไม่เคยเบื่อ มันดีจริงๆค่ะ
เเต่เค้าก็เริ่มเเปลกๆไปค่ะ ตอบห้วน เหมือนขี้เกียจคุย ตอบเเบบส่งๆมาบ่อยมากทำให้เราเริ่มหงุดหงิดเเละอึดอัด คนเราคุยกันมานาน อีกฝ่ายเเปลกไปทำไมจะมองไม่ออก จริงมั้ยคะ เเต่เราพยาย๊ามพยายามคิดในเเง่ดีว่าช่วงนี้เขาอาจจะเหนื่อยรึเปล่า อะโอเค ฮึบๆไว้ก่อน55555555555555555555555 จนเเบบไม่ไหวเเล้วโว้ยพระเดชพระคุณท่าน เราถามเค้าไปตรงๆเลยว่า เบื่อรึยัง สุดท้ายก็บู้ม นั่นเเหละค่ะ มันเริ่มจากตรงนั้นเลย
เค้าบอกว่ามีรุ่นพี่มาจีบเค้า (รุ่นพี่คนนี้เป็นผู้ชายนะคะ) เพราะรุ่นพี่คนนี้ไม่ได้เข้าหาเเบบรุกเเรงออกตัวเเรงว่าจะจีบ เเต่มาเเนวกวนๆมากกว่า ซึ่งนั่นทำให้เค้าหวั่นไหวไปมากพอสมควร ตอนนั้น เรามีเวลาทำใจไม่ถึง5นาทีด้วยซ้ำ
มันเเบบว่า อะไรนะ คือยังไงนะ ในหัวสับสนไปหมด เราพิมพ์ข้อความไป น้ำหูน้ำตาไหลไป ทุเรศสุดๆ ที่ร้ายเเรงกว่านั้นคือเราทาเซรั่มบอระเพ็ดบนหน้าค่ะ พอร้องไห้ น้ำตาไหลเข้าปากเลยรู้สึกเเบบ โอ๊ยยยยยยยยยยยยย อีเ_ี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! จะดราม่าก็ดราม่าไม่สุดโว้ย
เราเลยกลับมาคิด ว่าช่วงนี้เขาจะชอบทวิตอะไรเเปลกๆ เหมือนเพ้อถึงคนนึงน่ะค่ะ ตอนเเรกก็มั่นหน้ามั่นโหนกมั่นกะโหลกมั่นเบ้าว่าเค้าหมายถึงเรา พอรู้ความจริงก็เลยเเบบว่า หน้าเเห้ง
ตอนนั้นเรายอมรับว่าเสียใจมาก เเต่อีกใจก็ยังอยากอยู่กับเขา เราเสียใจ เเต่ก็อยากอยู่ อยากอยู่เเต่ก็เสียใจ สุดท้ายมันก็มาจบที่ความคิดนี้ 'เราทนเห็นเค้าชอบคนนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆไม่ได้ เราทนไม่ได้ที่ต้องรับรู้ว่าคนนั้นทำให้เค้ายิ้มได้มากกว่า เราทนเห็นเค้าบอกว่ารักกับคนนั้นไม่ได้จริงๆ' เเละต่อให้เราอยู่ มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เรารู้ว่าเขาไม่อยากพูดคำว่าเลิกกัน งั้นไม่เป็นไร เราจะเป็นผู้เสียสละ
ยอมรับว่าเรา เหมือนจะตายในวันเเรกๆที่เลิกกัน มันพูดยากค่ะ คงเพราะเราอยู่ห่างกับเค้า เราดูเเลเค้าไม่ได้เต็มที่ เราเป็นคนในชีวิตจริงเค้าไม่ได้เลย เเต่เราจุกๆในอกที่เห็นเค้าไปชอบผู้ชาย ไม่รู้ทำไม
มันทำให้เราไม่อยากมีความสัมพันธ์งี่เง่าเเบบนี้เเล้ว เราเชื่อมาตลอดว่าถ้าเรามั่นคงต่อกันมากพอ เราคงได้ไปนั่งดูหนังด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันเเบบที่คู่รักปกติควรจะเป็น เราอยากให้เค้ารอเรา รอเราเหน่อย ขอเวลาให้เราโตกว่านี้อีกนิดนึงได้มั้ย เเต่นี่คงเป็นเเค่อย่างเดียวที่เราขอเค้าไม่ได้เเล้ว
ถ้าเธอเข้ามาอ่าน เราอยากบอกเธอว่าเราเสียใจ เรามันปากเก่งที่อวดดีไปว่าจะไม่อ่อนเเอให้เธอเห็น เเล้วสุดท้ายก็เป็นเเบบนี้นะ เราอยากจะโกรธอยากจะเกลียดเธอ เเต่เราทำไม่ได้ สุดท้ายก็ขอให้เธอเจอเเต่เรื่องดีๆ เจอรักดีๆ ขอให้มีความสุข คิดถึงเราเป็นพักๆก็ดี
เราจะกลับไปเป็นเพื่อนเธอเเน่นอนในวันที่เราดีขึ้น เเละความรู้สึกที่มีให้เธอมันจางลงไปบ้าง เรารักเธอมากที่สุดในโลก