ความรักที่ผมหมายถึงคือความรักจากบุคคลบุคคลหนึ่ง ที่ไม่ใช่คนในครอบครัว .. ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่ได้มีโอกาศเจอกับคนใหม่ๆ ได้รู้จักคนหลายๆคน ได้คบหาดูใจ แต่มันก็ต้องจบลงทุกครั้ง และเป็นที่ตัวผมเองที่ต้องมาเสียใจกับเรื่องที่เสียไป ผมเป็นคนที่ชอบคิดมากในหลายๆเรื่อง บางที่ผมก็คิดนะ ว่าไอ้สิ่งนี้นี่แหละ ที่มันทำให้ผมไม่ได้เจอกับความรักสักที อาจจะเป็นเพราะผมกลัวที่จะเสียเขาไป ผมเองก็พยายามที่จะลดแต่มันก็ทำได้เพียงแค่ชั่วคราว
ตั้งแต่ที่ผมเคยมีแฟนมา ผมไม่เคยบอกเลิกใครเลย เพราะทุกครั้งผมจะจริงจัง และไม่เคยคิดที่จะเล่นกับความรู้สึกของใคร หลายๆคนอาจจะคิดว่า
ผู้ชายอะหรอ มันก็ดีแค่ช่วงแรกๆเท่านั้นแหละ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่เลย ผมมี100 ผมก็ให้ไปทั้ง100 ผมไม่เคยเผื่อใจเอาไว้เลยสักนิด แต่เหมือนเป็นเวรเป็นกรรม ที่ตกมาที่ผม ที่ต้องมาเป็นฝ่ายเสียใจเองจนถึงทุกวันนี้
ผมเคยมีแฟนคนหนึ่งเราคบกันได้แค่ 1ปีครึ่ง บางคนอาจจะคิดว่าแค่1ปีครึ่ง ก็ไม่เห็นจะต้องเสียใจอะไรมากขนาดนี้ ซึ่งผมเป็นคนที่ติดแฟนมาก เราจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ผมรู้สึกอบอุ่น มีความสุข และได้เป็นตัวของตัวเองมาก เมื่ออยู่กับเขา ซึ่งแน่นอน คนเราคบหากันมันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง ซึ่งผมกับเขาก็มี แต่ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ผมจะถูกหรือผิดก็ตาม ผมจะเป็นฝ่ายเขาหาเค้า แล้วกอด แล้วบอกขอโทษก่อนทุกครั้ง ซึ่งผมไม่ได้มองว่าใครถูกใครผิด ผมจึงเลือกที่จะขอโทษและคุยกัน ทำความเข้าใจกัน เพราะผมเชื่อว่า บางครั้งเวลามันไม่ได้ทำให้เราได้คำตอบอะไรเลย แต่มันกลับทำให้เราต้องเปลี่ยนคำถาม
จนมาวันหนึ่ง ผมจับได้ว่าเขาแอบคุยกับคนอื่น ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูก ในตวามคิดตอนนั้นมันมีความคิดอะไรมากมายเข้ามาในหัว แต่ผมก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นผมคิดอะไร ผมจึงโทรไปคุย แล้วขอให้เขาเลิกคุยกับคนอื่นได้ไหม ที่ไม่ใช่เพื่อนหรือคนรู้จักกัน ผมขอแค่นั้น เขาก็โอเค บอกว่าจะไม่คุยกับใคร
จนเวลาผ่านมาหลายเดือน ผมก็จับได้อีกว่าเขาคุยกับคนอื่นอีก ตอนนั้นผมไม่มีความคิดที่จะเลิก แค่อยากคุยให้รู้เรื่อง แต่เขาก็กลับโมโหใส่ผม แล้ววางสายใส่ แล้วบล็อกเบอร์ เฟสบุ้ก และไลน์ก็ไม่ตอบผม ผ่านไป10นาที เขาทักไลน์มาขอเลิก ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูก คิดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันกระทันหัน ผมไม่ได้ตั้งตัว ผมพยายามตามง้อ ขอคืนดี ผ่านไปแค่วันเดียว ผมก็รู้ว่าเขาคุยกับคนอื่น แล้วเขานัดเจอกันในวันรุ่งขึ้น
หลังจากที่เราเลิกกันได้สักพัก เขากลายเป็นคนติดเหล้า ติดบุหรี่ ซึ่งในตอนที่คบกันในช่วงแรกๆ เขามาปรึกษาผม ว่าเขาจะเลิกบุหรี่ ผมก็ช่วย แล้วคอยเตือนคอยให้กำลังใจ จนเขาเลิกได้ แต่ตอนนี้เหมือนเขากลายเป็นคนละคน
ส่วนตัวของผมเองในตอนนี้ ก็คงจะต้องทำใจเนอะ ผมตั้งใจว่าถ้ามีใครสักคนที่เขาอยากเข้ามาในชีวิตผม ผมคงจะเต็มที่กับเขาอีกสักครั้ง ลองดูว่าอีกสักครั้งของผม มันจะเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็คงต้องรอต่อไป หวังว่าจะได้เจอคนที่ดีกับเรา...จริงๆสักที
เจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางครั้งก็รู้สึกเหมือนกับไม่ได้ถูกสร้างมาให้เจอกับ..."ความรัก"
ตั้งแต่ที่ผมเคยมีแฟนมา ผมไม่เคยบอกเลิกใครเลย เพราะทุกครั้งผมจะจริงจัง และไม่เคยคิดที่จะเล่นกับความรู้สึกของใคร หลายๆคนอาจจะคิดว่า
ผู้ชายอะหรอ มันก็ดีแค่ช่วงแรกๆเท่านั้นแหละ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่เลย ผมมี100 ผมก็ให้ไปทั้ง100 ผมไม่เคยเผื่อใจเอาไว้เลยสักนิด แต่เหมือนเป็นเวรเป็นกรรม ที่ตกมาที่ผม ที่ต้องมาเป็นฝ่ายเสียใจเองจนถึงทุกวันนี้
ผมเคยมีแฟนคนหนึ่งเราคบกันได้แค่ 1ปีครึ่ง บางคนอาจจะคิดว่าแค่1ปีครึ่ง ก็ไม่เห็นจะต้องเสียใจอะไรมากขนาดนี้ ซึ่งผมเป็นคนที่ติดแฟนมาก เราจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ผมรู้สึกอบอุ่น มีความสุข และได้เป็นตัวของตัวเองมาก เมื่ออยู่กับเขา ซึ่งแน่นอน คนเราคบหากันมันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง ซึ่งผมกับเขาก็มี แต่ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ผมจะถูกหรือผิดก็ตาม ผมจะเป็นฝ่ายเขาหาเค้า แล้วกอด แล้วบอกขอโทษก่อนทุกครั้ง ซึ่งผมไม่ได้มองว่าใครถูกใครผิด ผมจึงเลือกที่จะขอโทษและคุยกัน ทำความเข้าใจกัน เพราะผมเชื่อว่า บางครั้งเวลามันไม่ได้ทำให้เราได้คำตอบอะไรเลย แต่มันกลับทำให้เราต้องเปลี่ยนคำถาม
จนมาวันหนึ่ง ผมจับได้ว่าเขาแอบคุยกับคนอื่น ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูก ในตวามคิดตอนนั้นมันมีความคิดอะไรมากมายเข้ามาในหัว แต่ผมก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นผมคิดอะไร ผมจึงโทรไปคุย แล้วขอให้เขาเลิกคุยกับคนอื่นได้ไหม ที่ไม่ใช่เพื่อนหรือคนรู้จักกัน ผมขอแค่นั้น เขาก็โอเค บอกว่าจะไม่คุยกับใคร
จนเวลาผ่านมาหลายเดือน ผมก็จับได้อีกว่าเขาคุยกับคนอื่นอีก ตอนนั้นผมไม่มีความคิดที่จะเลิก แค่อยากคุยให้รู้เรื่อง แต่เขาก็กลับโมโหใส่ผม แล้ววางสายใส่ แล้วบล็อกเบอร์ เฟสบุ้ก และไลน์ก็ไม่ตอบผม ผ่านไป10นาที เขาทักไลน์มาขอเลิก ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูก คิดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันกระทันหัน ผมไม่ได้ตั้งตัว ผมพยายามตามง้อ ขอคืนดี ผ่านไปแค่วันเดียว ผมก็รู้ว่าเขาคุยกับคนอื่น แล้วเขานัดเจอกันในวันรุ่งขึ้น
หลังจากที่เราเลิกกันได้สักพัก เขากลายเป็นคนติดเหล้า ติดบุหรี่ ซึ่งในตอนที่คบกันในช่วงแรกๆ เขามาปรึกษาผม ว่าเขาจะเลิกบุหรี่ ผมก็ช่วย แล้วคอยเตือนคอยให้กำลังใจ จนเขาเลิกได้ แต่ตอนนี้เหมือนเขากลายเป็นคนละคน
ส่วนตัวของผมเองในตอนนี้ ก็คงจะต้องทำใจเนอะ ผมตั้งใจว่าถ้ามีใครสักคนที่เขาอยากเข้ามาในชีวิตผม ผมคงจะเต็มที่กับเขาอีกสักครั้ง ลองดูว่าอีกสักครั้งของผม มันจะเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็คงต้องรอต่อไป หวังว่าจะได้เจอคนที่ดีกับเรา...จริงๆสักที