เราเป็นพนักงานบริษัทหนึ่ง
ทำงานมาได้เกือบสองปี
เรารู้สึกว่า ถ้าไม่ใช่เรื่องงานเราแทบไม่มีคำพูดจะคุยกับใครเลย
แบบ "วันนี้แต่งตัวมาสวยจัง ซื้อที่ไหนหรอ"
ก็เคยมีคนถาม ก็บอกเค้าว่าร้านในเน็ต ไม่แพง ก็ไม่อยากคุยไง ตอบแบบตัดปัญหาสุด แบบไม่ต้องถามกุแล้ว งี้
สมมติเมื่อวานเป็นวันหยุด "ไปเที่ยวไหนมาหรอ"
ก็บอกว่า ไม่ได้ไปไหน อยู่ห้อง ดูซีรี่ย์ ก็ถามอีกว่าเรื่องอะไร
เราเป็นคนดูซีรี่ย์เกาหลี พอบอกชื่อเรื่องก็มีทั้งคนสนใจ แล้วก็ไม่สนใจ ก็ไม่คุยต่อ ก็จบบทสนทนา
อย่างดูรายการ themasksinger "ก็จะถามแบบ เชียร์ใคร คิดว่าเป็นคนไหน พอเราอธิบายเยอะๆ เพราะเราอินไง แบบวิเคราะห์จริงจัง เค้าไม่อิน เค้าก็จะแบบทำเหมือนไม่อยากฟัง ก็เลยคิดว่าจะมาถามทำไม ,,, พอเค้ามาถามรอบหลัง ก็เลยกลับไปตอบแบบเดิมๆ แบบคำตอบคำ ถามมาตอบไป
เลยรู้สึกว่าสังคมทุกวันนี้ดูแบบ ....
ทำให้เราไม่ค่อยอยากคุยกับใคร
หรือบางทีคุยได้แค่เฉพาะกลุ่มคนที่ชอบเหมือนกัน
หรือมันเป็นแค่สังคมของเราคนเดียว
บางวันอยากมาทำงาน แล้วกลับบ้าน แบบไม่ต้องคุยกับใคร
ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ,,, ;)))
หรือเราเป็นพวกไม่ต้องการสังคมเอง ?
ทำงานมาได้เกือบสองปี
เรารู้สึกว่า ถ้าไม่ใช่เรื่องงานเราแทบไม่มีคำพูดจะคุยกับใครเลย
แบบ "วันนี้แต่งตัวมาสวยจัง ซื้อที่ไหนหรอ"
ก็เคยมีคนถาม ก็บอกเค้าว่าร้านในเน็ต ไม่แพง ก็ไม่อยากคุยไง ตอบแบบตัดปัญหาสุด แบบไม่ต้องถามกุแล้ว งี้
สมมติเมื่อวานเป็นวันหยุด "ไปเที่ยวไหนมาหรอ"
ก็บอกว่า ไม่ได้ไปไหน อยู่ห้อง ดูซีรี่ย์ ก็ถามอีกว่าเรื่องอะไร
เราเป็นคนดูซีรี่ย์เกาหลี พอบอกชื่อเรื่องก็มีทั้งคนสนใจ แล้วก็ไม่สนใจ ก็ไม่คุยต่อ ก็จบบทสนทนา
อย่างดูรายการ themasksinger "ก็จะถามแบบ เชียร์ใคร คิดว่าเป็นคนไหน พอเราอธิบายเยอะๆ เพราะเราอินไง แบบวิเคราะห์จริงจัง เค้าไม่อิน เค้าก็จะแบบทำเหมือนไม่อยากฟัง ก็เลยคิดว่าจะมาถามทำไม ,,, พอเค้ามาถามรอบหลัง ก็เลยกลับไปตอบแบบเดิมๆ แบบคำตอบคำ ถามมาตอบไป
เลยรู้สึกว่าสังคมทุกวันนี้ดูแบบ ....
ทำให้เราไม่ค่อยอยากคุยกับใคร
หรือบางทีคุยได้แค่เฉพาะกลุ่มคนที่ชอบเหมือนกัน
หรือมันเป็นแค่สังคมของเราคนเดียว
บางวันอยากมาทำงาน แล้วกลับบ้าน แบบไม่ต้องคุยกับใคร
ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ,,, ;)))