คือตอนนี้เราอายุ 17 ค่ะ เรามีพี่น้องรับเราด้วย 3 คนค่ะ เราเป็นน้องคนเล็ก พี่อีกสองคนมีครอบครัวแล้ว
เราอาศัยกับพ่อค่ะ พี่สาวคนกลางมาอยู่ด้วยเป็นบางครั้ว ส่วนแม่ของเราไปทำงานต่างประเทศค่ะ
เราไม่ใช่ผู้ชายแท้นะค่ะ พ่อเราก็ไม่ชอบเรื่องพวกนี้ด้วย พ่อรู้ค่ะว่าเราเป็นแต่เขาไม่ค่อยพูดค่ะ
ทุกวันนี้เหมือนตัวเองใช้ชีวิตอยู่คนเดียวค่ะ ไม่มีใครสนใจ มีแต่แม่ที่เรารักแล้วเค้ารักเรา ปีหนึ่งแม่ก็กลับมาประมาณ 3 ครั้ง เราดีใจมากค่ะ
เวลาที่เราอยู่กับพ่อ เหมือนตัวเองไม่มีค่า ไม่มีความสุขเลยค่ะ เวลาเราทำอะไรให้ท่านไม่พอใจท่านก็จะด่าเรา เราพยายามจะปรับปรุงตัวตลอดนะค่ะ เวลาเราโดนพ่อด่า เราจะไปร้องไห้คนเดียวในห้องค่ะ เราไม่รู้เราไม่เข้าใจตัวเอง พยายามจะบอกตัวเองว่าอย่าร้อง เราต้องเข้มแข็ง บางที่ก็คุยกับแม่ค่ะ แม่ก็ให้กำลังใจเรา บางครั้งมันเหนื่อยค่ะ ที่เราต้องพยายามทำทุกอย่าง ทำหน้าที่ของเราให้ออกมาดีแต่ผลตอบรับคือไม่ว่าเราจะทำดีแค่ไหนเราไม่เคยชมอะไรเราเลยมีแต่แม่ที่เข้าใจ แต่ครั้งไหนที่เราไม่ได้ไม่ดี พ่อก็จะด่าเรา บางทีเวลาที่พี่สาวมาที่บ้าน พ่อพูดกับพี่สาวแตกต่างจาดที่พ่อพูดกับเรา เหมือนเราเป็นส่วนเกินในครอบครัวนี้เลยค่ะ เราพยายามที่จะไม่คิดแบบนี้นะค่ะ แต่มันก็อดไม่ได้เพราะการกระทำของพ่อทำให้เราคิดแบบบนี้จริงๆ เราท้อมากตอนนี้ เราทำอะไรเหมือนมันไม่มีค่าอะไรสำหรับพ่อเลย เราอยากทำให้พ่อภูมิใจในตัวเรา เราเหนื่อยมากๆค่ะ เหมือนทุกวันนี้อยู่ด้วยตัวเองไม่ไมีใครอยู่เคียงข้างเลย.
เหนื่อยกับปัญหาครอบครัว
เราอาศัยกับพ่อค่ะ พี่สาวคนกลางมาอยู่ด้วยเป็นบางครั้ว ส่วนแม่ของเราไปทำงานต่างประเทศค่ะ
เราไม่ใช่ผู้ชายแท้นะค่ะ พ่อเราก็ไม่ชอบเรื่องพวกนี้ด้วย พ่อรู้ค่ะว่าเราเป็นแต่เขาไม่ค่อยพูดค่ะ
ทุกวันนี้เหมือนตัวเองใช้ชีวิตอยู่คนเดียวค่ะ ไม่มีใครสนใจ มีแต่แม่ที่เรารักแล้วเค้ารักเรา ปีหนึ่งแม่ก็กลับมาประมาณ 3 ครั้ง เราดีใจมากค่ะ
เวลาที่เราอยู่กับพ่อ เหมือนตัวเองไม่มีค่า ไม่มีความสุขเลยค่ะ เวลาเราทำอะไรให้ท่านไม่พอใจท่านก็จะด่าเรา เราพยายามจะปรับปรุงตัวตลอดนะค่ะ เวลาเราโดนพ่อด่า เราจะไปร้องไห้คนเดียวในห้องค่ะ เราไม่รู้เราไม่เข้าใจตัวเอง พยายามจะบอกตัวเองว่าอย่าร้อง เราต้องเข้มแข็ง บางที่ก็คุยกับแม่ค่ะ แม่ก็ให้กำลังใจเรา บางครั้งมันเหนื่อยค่ะ ที่เราต้องพยายามทำทุกอย่าง ทำหน้าที่ของเราให้ออกมาดีแต่ผลตอบรับคือไม่ว่าเราจะทำดีแค่ไหนเราไม่เคยชมอะไรเราเลยมีแต่แม่ที่เข้าใจ แต่ครั้งไหนที่เราไม่ได้ไม่ดี พ่อก็จะด่าเรา บางทีเวลาที่พี่สาวมาที่บ้าน พ่อพูดกับพี่สาวแตกต่างจาดที่พ่อพูดกับเรา เหมือนเราเป็นส่วนเกินในครอบครัวนี้เลยค่ะ เราพยายามที่จะไม่คิดแบบนี้นะค่ะ แต่มันก็อดไม่ได้เพราะการกระทำของพ่อทำให้เราคิดแบบบนี้จริงๆ เราท้อมากตอนนี้ เราทำอะไรเหมือนมันไม่มีค่าอะไรสำหรับพ่อเลย เราอยากทำให้พ่อภูมิใจในตัวเรา เราเหนื่อยมากๆค่ะ เหมือนทุกวันนี้อยู่ด้วยตัวเองไม่ไมีใครอยู่เคียงข้างเลย.