เหมือนจะดี สุดท้ายนก

สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องมาเล่าไว้เป็นอุทาหรณ์ เตือนสติ ใครที่มีคนเข้ามาในชีวิตตอนแรกอาจสวยหรูแต่ก็นั่นแหละ... แอปเปิ้ลอาบยาพิษ
ก่อนอื่นขอแทนตัวเองว่าเรา และแทนผู้คนนั้นว่า นาง
แรกเลยคือนางก็เป็นเพื่อนในคณะ แต่ก็ไม่ได้รู้จักอะไรกันมากแค่เคยเจอ ชื่อยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ นางเป็นเพื่อนสนิทของเพื่อนที่เรารู้จัก
เราทำงานพาร์ทไทม์ตอนเย็นเป็นร้านเนื้อย่างปกติทั่วไป วันนึงเพื่อนเราที่เป็นเพื่อนสนิทของนาง และนางก็มากินที่ร้าน  เราก็คุยปกติ พนักงาน-ลูกค้า เราเลิกงานเกือบห้าทุ่ม กลับห้องมาเปิดเฟซฯ เห็นนางแอดเฟรนด์มา (ทั้งที่อยู่คณะเดียวกันมาหลายปี) แอบขำ และรู้สึกสวย มีผู้แอดมา๕๕๕๕ ก็คุยกันเรื่อยๆ นางบอกว่านางคุยไม่ค่อยเก่ง ไม่เคยคุยกับใครเลย อีนี่ก็แบบ ว๊าย ชั้นเหนือกว่า เพราะปกติก็ถือว่าเป็นคนพูดมากคนนึง อารมณ์แบบ เกมนี้ชั้นคุมอยู่! ก็คุยกันเรื่อยๆจนง่วงก็ บ๊ายบาย กู๊ดนงกู๊ดไนท์กัน เช้ามาก็คุย เย็นมาก็คุย คุยกันมาเรื่อยๆ นางก็ถามไถ่ตลอด ทักมาบ้าง เราทักไปก่อนบ้าง ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ตอนนั้นเราก็ไม่มีใครเลย คุยกับนางคนเดียว คิดจริงจังกับคนคนนี้ด้วยซ้ำ เราคุยกันแบบเงียบๆ คือเห็นคนที่ออกตัวแรงว่าคบกันสุดท้ายก็เลิก เลยกลัว จนวันนึงนางทักมาแล้วบอกมีอะไรจะบอก อีนี่ก็แบบ มือทาบอก ในใจ(ถ้าเค้าขอคบจะตอบไงดีวะ) กรี้ดอยู่สิบตลบ ตีลังกาม้วนหน้าได้ คงทำไปแล้วนาทีนั้น แต่... โป๊ะจ้า นางบอก ขอโทษ นางกลับไปคุยกับแฟนเก่า คือเมื่อกี้คือดีใจเพื่อ? บอกไม่เคยคุยกับใครแต่มีความแฟนเก่า เอ๋า คือตุ๋นกันคักแถะ แล้วนางก็ต่อประโยคไม่ตัดเยื่อใยประมาณว่า นางก็ไม่รู้ใจตัวเองเหมือนกันคือคุยกับแฟนเก่าก็ดีนะความรู้สึกตอนคุยกับเราก็ดี ดีมากๆ เอ๋าบัดหนิ ...ด้วยความชอบเขา ถูกชะตาหรืออาจจะรักไปแล้ว ก็เลยยอมรอ รอให้เค้าคิดดีดี ให้เวลานางตัดสินใจ ไม่โวยวายใส่พยายามทำความเข้าใจในจุดที่ยืนอยู่ สุดท้าย...หาย  ใช่!นางหายไปเลย ไม่เคลียร์ไม่บอก ไม่พูด ไม่อะไรเลยจ้า เห้อมม ชีวิตเนอะ ก็แบบนี้แหละ แบบนี้ก็มี จนวันนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าสรุปแล้วคืออะไรยังไง  นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเราอาจจะนกแบบงงๆ #ขอโทษค่ะคุณไม่ใช่ตัวจริงตั้งแต่แรก #อะไรที่ไม่ชัดเจนมักมาพร้อมกับความเสียใจ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ เพิ่งเขียนเป็นกระทู้แรกผิดพลาดประการใดติได้นะคะแต่อย่าแรง