เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมชอบผู้หญิงอยู่คนหนึ่งขอเรียก A นะครับ คือตอนแรกก็ปลื้มๆเฉยๆครับ จากตอนทำงานกลุ่มตอนปี 1 แต่ว่าเธอมีคนมาจีบและมีแฟนแล้ว ผมก็เลยไม่ได้คิดอะไรต่อ หลังจากนั้นพ่อขึ้นปีสอง เราก็ได้อยู่กลุ่มเดียวกันอีก เลยได้ทำงานด้วยกัน ก็คุยกันเป็นเพื่อนร่วมงานปกติ มีคุยเรื่องเรียน เรื่องการบ้านหรือ อ่านหนังสือด้วยกันบ้างโดยไปกันเป็นกลุ่มนะครับ แต่ตอนนั้นผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลยนะเพราะเขามีแฟนแล้ว เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องมาเสียใจ เลยพยายามรักษาระยะห่างไว้ระดับหนึ่ง ก็เป็นเช่นนี้เรื่อยมาจนจบปีสองและขึ้นปีสาม ก็ยังคุยกันแบบเพื่อนปกติมาเรื่อยๆ จนกระทั่ง A เลิกกับแฟนครับ เธอโดนบอกเลิกแบบงงๆ ผมเองก็ตกใจนะครับ ผมกับเพื่อนสนิทเลยชวน A ไปโน้นไปนี่ด้วยกันเพื่อให้เธอลืมๆเรื่องแฟนเก่า ในระหว่างนั้นผมก็เริ่มที่จะชอบ A ขึ้นมาอีกรอบครับ แต่พอลองอยู่ด้วยกันระหว่างผม,เพื่อนสนิทกับ A หลายรอบๆ มันให้ผมรู้สึกเหมือนเขาสองคนจะคุยกันในฐานะที่มากกว่าเพื่อนกันอยู่ ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองคิดไปเองนะครับ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป มันก็เริ่มชัดเจนยิ่งขึ้นทั้งจากการกระทำต่างๆและคำพูด ผมรู้สึกอึดอัดมากๆๆๆเวลาอยู่ด้วยกันแต่ก็ยังพยายามที่จะทำตัวปกติเหมือนที่ผ่านๆมาโดยเก็บความรู้สึกพวกนี้เอาไว้ ผมพยายมที่จะถีบตัวเองออกจากกลุ่มเพื่อหลีกหนีความอึดอัดนั้น แต่ก็ดูไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่ เพราะผมก็ยังชอบ A อยู่ดี และยังคงคุยกันแบบปกติทั้งๆที่ข้างในผมจะตายอยู่แล้ว(ฮ่าๆๆๆๆ) ซึ่งผมไม่อยากมีความรู้สึกนี้แล้วครับ ผมพยายามไม่คุยกับ A เกือบอาทิตย์แต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้ผล เพราะสำหรับ A ผมก็ยังคงเป็นเพื่อนคนหนึ่งอยู่ดี ยังมีเรื่องงานเรื่องเรียนที่ต้องคุยกัน

ก็นั้นแหละครับ เล่าคร่าวๆ หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะครับ ที่ผมอยากรู้คือ ผมจะออกจากความรู้สึกแบบนี้ได้ยังไงครับ ผมพยายามใช้เวลาเพื่อมันจะลืมไปเอง แต่นี่ก็ครึ่งปีแล้วครับมันไม่ได้หายไปเลย(ฮาาา) จนช่วงนี้ผมเริ่มไม่ค่อยอยากทานข้าวหรือไปไหนแล้วครับ แบบมันอึนๆไปหมด เป็นแบบนี้มาหลายเดือนแล้วเลยอยากกลับไปเฮฮาเหมือนเดิมครับ ถ้าใครมีความคิดเห็นอย่างไรก็ช่วยบอกหน่อยนะครับ T_T

ปล. นี่เป็นครั้งแรกที่ลองตั้งกระทู้ หากกล่าวอะไรวกวนหรือผิดพลาด ต้องขออภัยอีกรอบครับ
ปล.2 ผมไม่ได้บอกใครเลยครับ ไม่มีใครรู้ว่าผมชอบ A