สวัสดีทุกๆคนนะคะ วันนี้มีเรื่องเล่าความรักที่เกิดจริงๆกับตัวเราเมื่อไม่กี่วันเอง ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะคะ จขกท. ขอแทนตัวเองว่ามาย แล้วกันนะคะ ส่วนพระเอกของเรื่อง555555 ขอแทนว่าพี่เจ นะคะ
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อมายได้ทำงานครั้งแรกในชีวิตตอนอายุ19 เพราะครอบครัวห่วงว่าเป็นเด็กชีวิตเราเลยไม่ค่อยได้ไปไหนคนเดียว แต่ครั้งนี้มากับเพื่อนและอ้อนวอนขอพ่อนานมาก พ่อเราเห็นว่าอยู่ในตัวจังหวัดก็เลยอนุญาตและบอกว่า กลับวันไหนบอกจะมารับ ประมาณเย้ยว่าเราคงสู้งานไม่ได้อ่ะ555555 เราเลยฮึ้ดสู้สุดๆ (แรกๆอ่ะน่ะ) เราเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆนะสูงไม่ถึง155 ด้วยซ้ำ ผิวขาว (อันนี้ไม่ได้ชมตัวเองนะ5555 หน้าตาก็บ้านๆแหล่ะ ลืมบอกไปที่ทำงานเราเนี่ยเป็นร้านอาหารชื่อดัง ส่งออกทั่วประเทศเลย และเขาลือกันมาตบอดว่างานที่นี่โหดมาก ทีแรกก็กลัวๆแต่อยากหาประสบการณ์ชีวิตให้กับตัวเองอ่ะ เป็นนกในกรงมานานแล้ว อยากออกจากกรงบ้าง 5555
ก้าวเเรกที่เข้ามาในที่ทำงาน โหวววว คนงานเยอะมากมีทั้งเด็กนักเรียนและคนงานประจำ เรานื่นเต้นมากๆเลย และเราก็ได้ไปตกอยู่ในแผนกแพ็คของ หน้าที่เราคือดูแลพวกบรรจุภัณฑ์ของสินค้างานถือว่าของอราสบายนะ5555 แผนกเรามีคนประมาน20 คนนี่แหล่ะทั้งชายญ ทั้งเด็กวัยกลางคน แก่ มีคร๊บบบ ทุกคนน่ารักมากๆเลยอบอุ่นมาสำหรับเรา วันแรกผ่านไปด้วยดีเหนื่อยมาก เพราะปกติมีแต่กินกับนอน555. วันที่สองสำหรับการทำงาน วันนี้ก็ยังคงหนักๆสำหรับคนขี้เกียจแบบเรา แต่เอ๊ะวันนี้สังเกตมองรุ่นพี่ที่ทำงานคนหนึ่ง ในแผนกเรา ทำไมน่ารักจัง พี่เขาชื่ออะไรทีแรกเรายังไม่รู้นะ พี่เค้าสูงซักประมาน178 อ่ะ ผิวขาวเหลือง หน้าตี๋นิสๆ เป็นคนขี้กวนอ่ะ อารมณ์ดีอ่ะ เพราะปกติเวลาเราเข้าไปในห้องแพ็คจะชอบเห็นเค้ากวนคนอื่นและชอบหัวเราะบ่อยๆ เห้ออออ ทำไมน่ารักจัง พี่ชื่อไรหว่า 5555 เห็นกำลังใจในการทำงานแล้วววเรา อิอิ
วันที่สามของการทำงาน วันนี้หัวหน้าเราให้ทำข้อมูลเกี่ยวกับคนในแผนกเรา เราก็รับงานมาทำ ทำไปเรื่อยๆ เอ๊ะทำไมสนใจชื่อนี้ เจ อายุ25 เราเลยเดาว่าพี่เค้าต้องชื่อเจแน่ๆ และก็เดาถูกสะด้วย ต่อมาเรื่อยๆเราก็ไม่เคยได้คุยกันด้วยซ้ำนะ ส่วนเราก็มีคนมาขอเบอร์ ขอเฟส ขอไลน์ เรื่อยๆ แต่เราก็ไม่ได้สนใจ
จนวันนี้ฟ้าก็เมตตาเรา อมื่อหัวหน้าให้พี่เจขึ้นบันไดมาเรียกเรา เป็นประโยคเเรก ที่พี่เจคุยกับเรา "มายหัวหน้าเรียก" (ลืมบอกไปห้องทำงานเราอยู่ชั้บบนอ่ะ แต่ทั้งแผนกยุชั้นล่างหมด) หูยยยตอนนั้นเขินมาก รู้จักชื่อเราด้วย 55555 เราก็ลงไปพบหัวหน้าและไปเซ็นชื่ออ่ะ พี่เจก็ยืนต่อเรา และเค้าก็คุยไรกับเราไม่รู้ประโยคนึง ฟังไม่ออกก็ได้แต่ยิ้มและหัวเราะเบาๆ 555
วันต่อมา เราก็เริ่มมองพี่เค้าบ่อยๆทุกครั้งที่ลงไปข้างล่าง และพี่เจก็มองเราด้วย เราสัมผัสได้ 55555 จากคนที่คุยกันไม่กี่ประโยคต่อวัน เดี๋ยวนี้เริ่มกลายเป็นบทสนทนาเมื่อเจอกัน
พี่เจ: มายกินจ้าวยังอะ
มาย: กินแล้วค่ะพี่ แล้วพี่ล่ะ
พี่เจ : กินเยอะๆนะเราอ่ะ ยิ่งตัวเล็ก ๆ
หู้ย เขิล
แม้จะเป็นคำพูดที่สุดแสนจะธรรมดา แต่สำหรับเรามันมีค่ามากในตอนนั้น ตอนนี้เราสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิมมาก อิอิ แล้วก็เริ่มมีเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกดีๆเรื่อยไปอ่านกัน 555
เฮ้ออวันนี้สาวบรรจุภัณฑ์ต้องลงมาทำงานแทนคนลางาน อยู่ชั้นล่างในห้องเล็กๆ แคบๆ (ใกล้ห้องที่พี่เจอยู่ ให้อภัย55555 ) ทำไปทั้งวันก็ไม่มีอะไรเบย เราก็เที่ยวออกไปเอาของในห้องแพ็ค แล้วก็มองพี่เจเหมือนเดิม555 แต่ไปเอารอบนี้ไม่เจอพี่เจอ่ะเอ้ะไปไหนนะ คงไปห้องน้ำมั้ง ส่วนเราก็มองหาของเราไปเรื่อยๆ และก็กำลังจะกลับไปห้องทำงาน เห็นพี่เจอขนอะไรไม่รู้ไปไว้ๆใกล้ๆประตธหน้าห้องที่เราทำงาน
แต่แปลกๆที่พี่เจเดินไปประตูห้องที่เราอยู่และเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง
มาย: อะเเฮ่มมมม. มองหาอะไรอ่ะพี่เจ
พี่เจ : + ทำท่าตกใจ + ก็มองหาเรานั่นแหล่ะ55 นึกว่าไปไหน
โอ๊ยยย ทำไมชั้นเขินน
จบวันนี้ไป ..
วันนี้ก็ทำงานปกติเริ่มจะชินกับงานแล้ว สบมๆ เราก็มีคนมาชอบเรื่อยๆนะ เหมือนกับฮอต 5555 ตอนนี้รู้จักคนในที่ทำงานเยอะเลย ทั้งเพื่อนทั้งพี่ทั้งน้อง
*กำลังเดินขึ้นบันได พี่ปอที่ทำงานที่นั่นมองเราและยิ้มให้แล้วเลยถาม
พี่ปอ: เปิดเทอมวันไหนล่ะหนู
มาย : เปิดกรกฎาจ้า
พี่ปอ : เอ้าทำไมนานจัง มหาลัยหรอ
มาย : จ้าพี่ปอ หนูอายุ19 แบ้ว
แต่ต้องสะดุดเมื่อเรามัวแต่คุยจนลืมมองทางบันได อุ้ยชนคนเข้าแล้ววว แต่คนที่เราชนนั่นคือพี่เจ กรี้ดดด
พี่เจ : จริงเหรอ 19 แล้วจริงหรอ /ยิ้มมม/
มาย : จริงค่ะ /ยิ้มมม/
งี้ล่ะหน้าเด็ก 5555555. จากนั้นมาเราเจอหน้ากันก็ยิ้มให้กันทุกครั้ง ถามกันบ้าง จากการเขินตอนนี้เป็นความรู้สึกดีๆแล้ว
วันต่อมา เย้
วันนี้หัวหน้าเเจ้งว่าเราต้องลงมาช่วยงานข้างล่าง และทำงานตรงข้ามกับพี่เจพอดี อิอิ เราก็ทำไปมองพี่เจไปพอพี่เจมองมาก็หลบ 55 เหมือนพี่เจจะรู้ว่าเรามองนะ จ้องสะจะกินอ่ะ55
เเถมเราก็ต้องไปเอาของที่แช่ในห้องเย็นบ่อยๆ เปิดประตูเข้าไปหูยเย็นมากก
เรามองหาของ หู๊ยยยอยู่สูงมาก แล้วอีช้อยจะเอาไงเนี่ย และแล้วเจ้าชายก็เข้ามาโปรด
พี่เจ : เข้ามาเอาไรอ่ะ เห็นเข้ามาตั้งนาน แอบอู้งานหรอเราอ่ะ
มาย : บ้าหรอ มาเอานั่นอ่ะ สูงก็สูง หนูจะเอาไงเนี่ยยย
พี่เจ : งี้แหล่ะ เตี้ย มาเด้ะเอาให้ ว่าแต่สูงเท่าไหร่อ่ะเรา
มาย : 150 กว่าอ่ะ
พี่เจ : 555 สูงไม่เท่าไหล่เลย
มาย : โอ้ยยพี่เจ
พี่เจ : 555 พี่ล้อเล่นน่า เตี้ยแบบนี่เเหล่ะน่ารักแล้ว
มาย: บ้า (เขิลลน่ะสิ)
#โอ้ยหัวใจอีช้อยจะขาด
เหตุการณ์นี้ประมานนี้ก็เกิดขึ้นบ่อยๆเพราะเราต้องเข้าไปเอาของบ่อยๆ พี่เค้าก็จะมาช่วยตัลลอด
. วันต่อมา
วันนี้ก็มาทำงานตามปกติ ส่วนเรากับพี่เจ ความสัมพันธ์ก็มีเหตุการณ์ดีๆเข้ามาเรื่อยๆ วันนี้ลงไปข้างล่างไปหากำลังใจดีกว่า แต่วันนี้.. ภาพที่เห็นคือ พี่เจทำำงานคู่กับผญ คนนึง น่าตาดีเลยล่ะ งืออออ ตอนเราเข้าไปเค้าสองคนกำลังคุยอะไรกันก็ไม่รู้ ท่าทางคงจะมีความสุขมาก หัวเราะเเละยิ้มกันไม่หยุดเลย แง่ะ น้อยจาย -_-
พอเราออกจากห้องเราก็ไม่มองหน้าพี่เจเลย เชอะงอน เราก็ต้องลงมาบ่อยๆอ่ะมา เช็คว่าเราทำไรบ้างทุกๆ2 ชม. เราก็ไม่มองหน้าพี่เจอีก แต่ก็แอบแว๊บๆไปมอง พี่เจมองตามเราอ่ะ แต่ชิ้ มีความสุขกับสาวอื่นเฉยเลย
ขณะ นั่งทำงาน..
พี่เจขึ้นบันไดมา เรามองเห็น เราเลยหลบตาตาและไม่มอง แต่.. อีพี่เจไม่ยอมไปไหน (ต้องสู้สะเเล้ว) เราเลยมองไปสบตาพี่เจ โอ้ยแต่อีช้อยก็อดไม่ได้ พี่เจยิ้มหวานมาทางเราประมานว่า เป็นไร 5555 อีนี่ก็อดยิ้มไม่ได้ก็เลยเผลอยิ้ม พี่เจก็เลยขำออกมา โอ้ยยย เสียฟอมเลยย =…=
วันต่อมาเราก็ทำงานตามปกติ จนเวลา 19:00 กว่าๆอ่ะ หัวหน้าก็เรียกลงไปช่วยงานข้างล่าง เราไปทำช่วยเขาอ่ะ แต่เขากลับหนี กรรมจึงมาตกอีมาย ทำไมเสดก็ไม่ได้กลับ ถถถ พี่เจกำลังจะเลิกพอดี เจ้าชายจึงมาโปรดเรา พี่เจมาทำช่วย อรั้ยยเขินนน
เราก็ทำงานไปเรื่อยๆ ทุกคนก็คุยกัน จำกันไปเรื่อยๆ เพราะทำงานห้องรวมแผนกอ่ะ จนมาถึงเรื่อง เรากับพี่เจ
หัวหน้า : เอ้าเสดไว เดี๋ยวพาไปเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเลย
พี่เจ : ขอน้ำเย็นๆสักแก้วได้ด้วยมั้ยหัวหน้า
หัวหน้า: จัดไป55
แล้วทุกคนก็ขำกัน
หัวหน้า : แต่หัวหน้าเลิกดึกนะ งั้นเจพาน้องไปกินก่อยมั้ย
ทุกคน : แหน่ะ ฮิ้ววว
เรา : เขินน่ะสิ โอ้ยยย ทุกคนรู้ได้ไง55
หัวหน้า : อยากจีบต้องลงทุนเนอะเจ
พี่เจ : โอ้ยยหัวหน้าพูดไรอ่ะ
ทุกคน : ฮิ้วว 55
ทำไมทุกคนแซวอ่ะ ต้องนินทาตอนเราไม่อยู่แน่ๆ
22:54 เสดแล้ววววว กลับดึกมาก แถมต้องเดินกลับ หูยยเหนื่อย เรื่องเลี้ยงข้าวก็ถัดไปเช้าพน. หัวหน้าคงจะซื้อมาฝาก ให้อยู่ต่อไม่ไหวอ่ะ
เราก็เดินไปเซ็นต์ชื่อออกร้าน กำลังจะเดินกลับ
พี่เจ : กลับไงอ่ะเตี้ย (มีความเปลี่ยนสรรพนาม55)
มาย : เดินกลับอ่ะพี่
พี่เจ : เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ
มาย: ไม่เป็นไรหรอกพี่ ไม่ไกลหรอก
พี่เจ : แต่มันอันตรายนะ เราเป็นผญนะ อย่าดื้อสิ
มาย : อ่ะค่ะพี่เจ
พี่เจก็ไปเอารถมา เเล้วเราก็ซ้อน หึ้มมมมกลิ่นตัวหอมมากๆ555
มาย: พี่เจ ขอแวะซื้อลูกชิ้นทอดก่อนนะ น้องหิว
พี่เจ : ได้ๆ
เค้าก็ยืนรอเราซื้อจนเสดนะ ไม่บ่นสักคำ 😜 น่ารักอ่ะ
ขึ้นรถต่อ
มาย : พี่เจพักไหนอ่ะ
พี่เจ : ที่บ้านอ่ะ เดินทางสัก30 น
มาย : โหวววไกลจัง ไม่กลัวบ้างอ่อ
พี่เจ: ไม่อ่ะ ว่าแต่หอเราอยู่ทาวไหนล่ะ
มาย : บอกทางจนถึง
มาย: ขอบคุณมากๆนะพี่เจขับรถดีๆนะ เดินทางปลอดภัยนะคะ
พี่เจ: ค้าบเตี้ย ฝันดีนะ พี่ไปละ
มาย : ฝันดีค่ะ พี่เจ //ยิ้มมม//
เห้ออออออ เหมือนฝันเลย 😳
วันต่อมา
วันนี้ก็ทำงานปกติ เจอพี่เจก็ปกติ ยิ้ม หยอกกันไปเรื่อย พี่เจก็ยังดูอบอุ่นเหมือนเดืม เหือนเหตุการณ์นี้
เรากำลังลงไปบนได พอดีมีคนงานคนนึงขึ้นมาเค้าเป็นคนไม่ครบอ่ะ แถมชอบแตะตัวผญ เราก็พอรู้เราเลยเดินหลีกๆอีกทางแต่มันกลับตามมาทางเรา พี่เจกำลังขึ้นมาพอดี เลยตัดหน้าเราไว้ ไอ้โรคจิตคนนั้นเลเดินไป.
พี่เจ: ไม่ต้องกลัวหรอกเตี้ย
มาย : ขอบคุณนะพี่เจ มายไม่ชอบมันเลย
พี่เจ : เออน่า ไปได้แล้ว
ความอบอุ่นของพี่เจก็ไม่เคยลดน้อยลง 😊😊
🎤🎵🎶เธอน่าร้าก เธอสดใส กว่าคนไหน๊... 🎶 นี่คือพลังเสียงอันสุดสยองที่เรากำลังเปล่งออกมาในห้องทำงาน แต่ .. มีคนไม่ได้รับเชิญเข้ามาได้ยินนี่สิ
พี่เจ : บ่นไรเตี้ย
มาย : โอ้ยไม่ได้บ่นเว้ย ร้องเพลงย่ะ
พี่เจ : 5555 อ้าวหรอ ฟังไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าร้องเพลง
มาย : พี่เจ !!!
แล้วพี่เจก็ลงไปพร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคย
พี่เจอยังเสมอต้นเสมอปลาย เวลาที่เขามากินข้าว ห้อวเราติดกับห้องกินข้าวเขาก็แอบมาส่องบ่อยๆ ซึ่งเราก็เห็นหลายครั้งอ่ะ หรือมาเอาของเขาจะชอบมายืนจ้องเราเเล้วยิ้ม ส่วนเราก็ได้แต่เขิน เวลาที่เจอกันเค้าก็จะเรียก เตี้ย ทุกครั้งแล้วยิ้ม ฟินดีแฮ่ะ เวลาชอบใครแล้วเขาชอบตอบ หวังว่าเราคงไม่คิดไปเองนะ .... 😔
วันต่อมาวันที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงไวขนาดนี้...
วันนี้เราก็ทำงานปกติ เจอพี่เจ มองพี่เจแล้วยิ้ม คุยกันหยอกกันแบบปกติ แต่วันนี้เราเลิกงานตรงเวลา เราก็ชอบจะเข้าไปห้อวแพ็คแล้วสวัสดีทุกคนตามมมารยาทเด็ก
มาย : พี่เจกลับก่อนน้า
พี่เจ: หูยยกลับไวจัง ทำไมไม่รอกลับพร้อมกัน
มาย : โหยยยไม่เอาด้วยหรอก น้องกลับแล้วว
พี่เจ
ดึงผ้ากันเปื้อนเราเบาๆ ) หาเชือกมาผูกไว้ไม่ให้กลับอ่ะ 5555
มาย : แบร่ 😆
แล้วเราก็กลับห้อง
#แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคำพูดสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน
วันต่อมา ...
เราก็มาทำงานปกติ เราเข้างานก่อนพี่เจ 1 ชม.อ่ะ
เย้ นี่ถึงเลาพี่เจมาแล้ว ลงไปข้างล่างดีกว่า เราก็เลยถูกใช้ทำงานช่วยข้างล่างพอดี เเต่เอ้ะ สายแล้วทำไมพี่เจยังไม่มา เราก็ทั้งทำ ทั้งมองไปด้านนอก เลยบอกตัวเองว่าพี่เขาคงหยุดมั้งวันนี้ เราก็หง๋อยๆอ่ะ ไม่มีกำลังใจทำงานเลย อยากกลับไวๆ ตื่นมาทำงานใหม่ไวๆ
เช้าต่อมา ... เราก็มาทำปกติ
วันนี้พี่เจก็ยังไม่มาตามเวลาเข้างาน เราก็ได้แต่รอๆๆ แน่วันนี้เขาก็ไม่มาอยู่ดี หรือเขาจะหนีไปแล้ว ...
เห้ออออ ติดต่อยังไงก็ไม่ได้ ไม่มีเบอร์เฟส ไลน์ หรืออะไรเลย
วันต่อมา ...
เราก็ไปทำงานพร้อมกับใจที่หง๋อย ๆ
พี่เจก็ยังไม่มา วันนี้เราทำงานคู่กับปีเตอร์ เด็กแผนกเรา ไอ้นี่ก็ชอบเราด้วย มาตื้อเราบ่อยๆ
มาย: เอ้ะ ปีเตอร์พี่เจ ไมไม่มาอ่ะ
ปีเตอร์ : ไม่รู้สิครับ พี่เค้าคงหางานใหม่มั้ง เห็นว่าเค้าหางานส่งแฟนเรียนอ่ะ พักอยู่ด้วยกัน
มาย: อ๋อ 😢
ได้ยินแล้วจุก ทำไมเขาโกหกเรา หรือปีเตอร์หรอกเรา ตอนนี้เราสับสนไปหมดแล้ว
ทุกคนในแผนกก็คุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงเรื่องพี่เจ
พี่นัน: ไอ้เจมันเป็นไงแล้วมั่งว่ะ
พี่เจน: มันก็ได้งานทำใหม่แล้วสิ งานบนเซนทรัล
สบายกว่านี่เยอะ
พี่ใจ : เออใช่ ว่างั้นเเหล่ะ คงไปดีแล้วล่ะ
#นี่เราคนเดียวหรอที่ยังไม่รู้ว่าพี่เจลาออกแล้ว 😢😢
โง่จัง ทำไมเค้าทำร้ายใจเราจัง ไปโดยไม่บอกเราสักคำ ไม่มีแม้กระทั่งคำลา หรือเขาคงไม่คิดอะไรกับเราจริงๆ หรือมีแค่เราที่คิดกับเขา หรือเพราะเขามีแฟนแล้ว 😢
...วันแรกๆที่เรารู้ เราเศร้าและเสียใจมาก เสียใจที่สุดคือเขาไปโดยไม่บอกเราสักคำ..
ทุกวันนี้เราเริ่มทำใจ และเปิดใจให้คนมาชอบหลายๆคน 😊
แต่ได้ยินข่าวว่าพรุ่งนี้เขาจะมารับเงินเดือนเราควรทำยังไงดีคะ ไปหาเขาดีมั้ย หรือควรปล่อยเพียงแค่นี้ ช่วยตอบทีค่ะ
**พิมพ์ตกหล่นขออภัยด้วยนะคะ
เมื่อฟ้าอนุญาตให้เราพบกันเท่านี้ #รักที่เป็นไปไม่ได้#
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อมายได้ทำงานครั้งแรกในชีวิตตอนอายุ19 เพราะครอบครัวห่วงว่าเป็นเด็กชีวิตเราเลยไม่ค่อยได้ไปไหนคนเดียว แต่ครั้งนี้มากับเพื่อนและอ้อนวอนขอพ่อนานมาก พ่อเราเห็นว่าอยู่ในตัวจังหวัดก็เลยอนุญาตและบอกว่า กลับวันไหนบอกจะมารับ ประมาณเย้ยว่าเราคงสู้งานไม่ได้อ่ะ555555 เราเลยฮึ้ดสู้สุดๆ (แรกๆอ่ะน่ะ) เราเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆนะสูงไม่ถึง155 ด้วยซ้ำ ผิวขาว (อันนี้ไม่ได้ชมตัวเองนะ5555 หน้าตาก็บ้านๆแหล่ะ ลืมบอกไปที่ทำงานเราเนี่ยเป็นร้านอาหารชื่อดัง ส่งออกทั่วประเทศเลย และเขาลือกันมาตบอดว่างานที่นี่โหดมาก ทีแรกก็กลัวๆแต่อยากหาประสบการณ์ชีวิตให้กับตัวเองอ่ะ เป็นนกในกรงมานานแล้ว อยากออกจากกรงบ้าง 5555
ก้าวเเรกที่เข้ามาในที่ทำงาน โหวววว คนงานเยอะมากมีทั้งเด็กนักเรียนและคนงานประจำ เรานื่นเต้นมากๆเลย และเราก็ได้ไปตกอยู่ในแผนกแพ็คของ หน้าที่เราคือดูแลพวกบรรจุภัณฑ์ของสินค้างานถือว่าของอราสบายนะ5555 แผนกเรามีคนประมาน20 คนนี่แหล่ะทั้งชายญ ทั้งเด็กวัยกลางคน แก่ มีคร๊บบบ ทุกคนน่ารักมากๆเลยอบอุ่นมาสำหรับเรา วันแรกผ่านไปด้วยดีเหนื่อยมาก เพราะปกติมีแต่กินกับนอน555. วันที่สองสำหรับการทำงาน วันนี้ก็ยังคงหนักๆสำหรับคนขี้เกียจแบบเรา แต่เอ๊ะวันนี้สังเกตมองรุ่นพี่ที่ทำงานคนหนึ่ง ในแผนกเรา ทำไมน่ารักจัง พี่เขาชื่ออะไรทีแรกเรายังไม่รู้นะ พี่เค้าสูงซักประมาน178 อ่ะ ผิวขาวเหลือง หน้าตี๋นิสๆ เป็นคนขี้กวนอ่ะ อารมณ์ดีอ่ะ เพราะปกติเวลาเราเข้าไปในห้องแพ็คจะชอบเห็นเค้ากวนคนอื่นและชอบหัวเราะบ่อยๆ เห้ออออ ทำไมน่ารักจัง พี่ชื่อไรหว่า 5555 เห็นกำลังใจในการทำงานแล้วววเรา อิอิ
วันที่สามของการทำงาน วันนี้หัวหน้าเราให้ทำข้อมูลเกี่ยวกับคนในแผนกเรา เราก็รับงานมาทำ ทำไปเรื่อยๆ เอ๊ะทำไมสนใจชื่อนี้ เจ อายุ25 เราเลยเดาว่าพี่เค้าต้องชื่อเจแน่ๆ และก็เดาถูกสะด้วย ต่อมาเรื่อยๆเราก็ไม่เคยได้คุยกันด้วยซ้ำนะ ส่วนเราก็มีคนมาขอเบอร์ ขอเฟส ขอไลน์ เรื่อยๆ แต่เราก็ไม่ได้สนใจ
จนวันนี้ฟ้าก็เมตตาเรา อมื่อหัวหน้าให้พี่เจขึ้นบันไดมาเรียกเรา เป็นประโยคเเรก ที่พี่เจคุยกับเรา "มายหัวหน้าเรียก" (ลืมบอกไปห้องทำงานเราอยู่ชั้บบนอ่ะ แต่ทั้งแผนกยุชั้นล่างหมด) หูยยยตอนนั้นเขินมาก รู้จักชื่อเราด้วย 55555 เราก็ลงไปพบหัวหน้าและไปเซ็นชื่ออ่ะ พี่เจก็ยืนต่อเรา และเค้าก็คุยไรกับเราไม่รู้ประโยคนึง ฟังไม่ออกก็ได้แต่ยิ้มและหัวเราะเบาๆ 555
วันต่อมา เราก็เริ่มมองพี่เค้าบ่อยๆทุกครั้งที่ลงไปข้างล่าง และพี่เจก็มองเราด้วย เราสัมผัสได้ 55555 จากคนที่คุยกันไม่กี่ประโยคต่อวัน เดี๋ยวนี้เริ่มกลายเป็นบทสนทนาเมื่อเจอกัน
พี่เจ: มายกินจ้าวยังอะ
มาย: กินแล้วค่ะพี่ แล้วพี่ล่ะ
พี่เจ : กินเยอะๆนะเราอ่ะ ยิ่งตัวเล็ก ๆ
หู้ย เขิล
แม้จะเป็นคำพูดที่สุดแสนจะธรรมดา แต่สำหรับเรามันมีค่ามากในตอนนั้น ตอนนี้เราสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิมมาก อิอิ แล้วก็เริ่มมีเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกดีๆเรื่อยไปอ่านกัน 555
เฮ้ออวันนี้สาวบรรจุภัณฑ์ต้องลงมาทำงานแทนคนลางาน อยู่ชั้นล่างในห้องเล็กๆ แคบๆ (ใกล้ห้องที่พี่เจอยู่ ให้อภัย55555 ) ทำไปทั้งวันก็ไม่มีอะไรเบย เราก็เที่ยวออกไปเอาของในห้องแพ็ค แล้วก็มองพี่เจเหมือนเดิม555 แต่ไปเอารอบนี้ไม่เจอพี่เจอ่ะเอ้ะไปไหนนะ คงไปห้องน้ำมั้ง ส่วนเราก็มองหาของเราไปเรื่อยๆ และก็กำลังจะกลับไปห้องทำงาน เห็นพี่เจอขนอะไรไม่รู้ไปไว้ๆใกล้ๆประตธหน้าห้องที่เราทำงาน
แต่แปลกๆที่พี่เจเดินไปประตูห้องที่เราอยู่และเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง
มาย: อะเเฮ่มมมม. มองหาอะไรอ่ะพี่เจ
พี่เจ : + ทำท่าตกใจ + ก็มองหาเรานั่นแหล่ะ55 นึกว่าไปไหน
โอ๊ยยย ทำไมชั้นเขินน
จบวันนี้ไป ..
วันนี้ก็ทำงานปกติเริ่มจะชินกับงานแล้ว สบมๆ เราก็มีคนมาชอบเรื่อยๆนะ เหมือนกับฮอต 5555 ตอนนี้รู้จักคนในที่ทำงานเยอะเลย ทั้งเพื่อนทั้งพี่ทั้งน้อง
*กำลังเดินขึ้นบันได พี่ปอที่ทำงานที่นั่นมองเราและยิ้มให้แล้วเลยถาม
พี่ปอ: เปิดเทอมวันไหนล่ะหนู
มาย : เปิดกรกฎาจ้า
พี่ปอ : เอ้าทำไมนานจัง มหาลัยหรอ
มาย : จ้าพี่ปอ หนูอายุ19 แบ้ว
แต่ต้องสะดุดเมื่อเรามัวแต่คุยจนลืมมองทางบันได อุ้ยชนคนเข้าแล้ววว แต่คนที่เราชนนั่นคือพี่เจ กรี้ดดด
พี่เจ : จริงเหรอ 19 แล้วจริงหรอ /ยิ้มมม/
มาย : จริงค่ะ /ยิ้มมม/
งี้ล่ะหน้าเด็ก 5555555. จากนั้นมาเราเจอหน้ากันก็ยิ้มให้กันทุกครั้ง ถามกันบ้าง จากการเขินตอนนี้เป็นความรู้สึกดีๆแล้ว
วันต่อมา เย้
วันนี้หัวหน้าเเจ้งว่าเราต้องลงมาช่วยงานข้างล่าง และทำงานตรงข้ามกับพี่เจพอดี อิอิ เราก็ทำไปมองพี่เจไปพอพี่เจมองมาก็หลบ 55 เหมือนพี่เจจะรู้ว่าเรามองนะ จ้องสะจะกินอ่ะ55
เเถมเราก็ต้องไปเอาของที่แช่ในห้องเย็นบ่อยๆ เปิดประตูเข้าไปหูยเย็นมากก
เรามองหาของ หู๊ยยยอยู่สูงมาก แล้วอีช้อยจะเอาไงเนี่ย และแล้วเจ้าชายก็เข้ามาโปรด
พี่เจ : เข้ามาเอาไรอ่ะ เห็นเข้ามาตั้งนาน แอบอู้งานหรอเราอ่ะ
มาย : บ้าหรอ มาเอานั่นอ่ะ สูงก็สูง หนูจะเอาไงเนี่ยยย
พี่เจ : งี้แหล่ะ เตี้ย มาเด้ะเอาให้ ว่าแต่สูงเท่าไหร่อ่ะเรา
มาย : 150 กว่าอ่ะ
พี่เจ : 555 สูงไม่เท่าไหล่เลย
มาย : โอ้ยยพี่เจ
พี่เจ : 555 พี่ล้อเล่นน่า เตี้ยแบบนี่เเหล่ะน่ารักแล้ว
มาย: บ้า (เขิลลน่ะสิ)
#โอ้ยหัวใจอีช้อยจะขาด
เหตุการณ์นี้ประมานนี้ก็เกิดขึ้นบ่อยๆเพราะเราต้องเข้าไปเอาของบ่อยๆ พี่เค้าก็จะมาช่วยตัลลอด
. วันต่อมา
วันนี้ก็มาทำงานตามปกติ ส่วนเรากับพี่เจ ความสัมพันธ์ก็มีเหตุการณ์ดีๆเข้ามาเรื่อยๆ วันนี้ลงไปข้างล่างไปหากำลังใจดีกว่า แต่วันนี้.. ภาพที่เห็นคือ พี่เจทำำงานคู่กับผญ คนนึง น่าตาดีเลยล่ะ งืออออ ตอนเราเข้าไปเค้าสองคนกำลังคุยอะไรกันก็ไม่รู้ ท่าทางคงจะมีความสุขมาก หัวเราะเเละยิ้มกันไม่หยุดเลย แง่ะ น้อยจาย -_-
พอเราออกจากห้องเราก็ไม่มองหน้าพี่เจเลย เชอะงอน เราก็ต้องลงมาบ่อยๆอ่ะมา เช็คว่าเราทำไรบ้างทุกๆ2 ชม. เราก็ไม่มองหน้าพี่เจอีก แต่ก็แอบแว๊บๆไปมอง พี่เจมองตามเราอ่ะ แต่ชิ้ มีความสุขกับสาวอื่นเฉยเลย
ขณะ นั่งทำงาน..
พี่เจขึ้นบันไดมา เรามองเห็น เราเลยหลบตาตาและไม่มอง แต่.. อีพี่เจไม่ยอมไปไหน (ต้องสู้สะเเล้ว) เราเลยมองไปสบตาพี่เจ โอ้ยแต่อีช้อยก็อดไม่ได้ พี่เจยิ้มหวานมาทางเราประมานว่า เป็นไร 5555 อีนี่ก็อดยิ้มไม่ได้ก็เลยเผลอยิ้ม พี่เจก็เลยขำออกมา โอ้ยยย เสียฟอมเลยย =…=
วันต่อมาเราก็ทำงานตามปกติ จนเวลา 19:00 กว่าๆอ่ะ หัวหน้าก็เรียกลงไปช่วยงานข้างล่าง เราไปทำช่วยเขาอ่ะ แต่เขากลับหนี กรรมจึงมาตกอีมาย ทำไมเสดก็ไม่ได้กลับ ถถถ พี่เจกำลังจะเลิกพอดี เจ้าชายจึงมาโปรดเรา พี่เจมาทำช่วย อรั้ยยเขินนน
เราก็ทำงานไปเรื่อยๆ ทุกคนก็คุยกัน จำกันไปเรื่อยๆ เพราะทำงานห้องรวมแผนกอ่ะ จนมาถึงเรื่อง เรากับพี่เจ
หัวหน้า : เอ้าเสดไว เดี๋ยวพาไปเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเลย
พี่เจ : ขอน้ำเย็นๆสักแก้วได้ด้วยมั้ยหัวหน้า
หัวหน้า: จัดไป55
แล้วทุกคนก็ขำกัน
หัวหน้า : แต่หัวหน้าเลิกดึกนะ งั้นเจพาน้องไปกินก่อยมั้ย
ทุกคน : แหน่ะ ฮิ้ววว
เรา : เขินน่ะสิ โอ้ยยย ทุกคนรู้ได้ไง55
หัวหน้า : อยากจีบต้องลงทุนเนอะเจ
พี่เจ : โอ้ยยหัวหน้าพูดไรอ่ะ
ทุกคน : ฮิ้วว 55
ทำไมทุกคนแซวอ่ะ ต้องนินทาตอนเราไม่อยู่แน่ๆ
22:54 เสดแล้ววววว กลับดึกมาก แถมต้องเดินกลับ หูยยเหนื่อย เรื่องเลี้ยงข้าวก็ถัดไปเช้าพน. หัวหน้าคงจะซื้อมาฝาก ให้อยู่ต่อไม่ไหวอ่ะ
เราก็เดินไปเซ็นต์ชื่อออกร้าน กำลังจะเดินกลับ
พี่เจ : กลับไงอ่ะเตี้ย (มีความเปลี่ยนสรรพนาม55)
มาย : เดินกลับอ่ะพี่
พี่เจ : เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ
มาย: ไม่เป็นไรหรอกพี่ ไม่ไกลหรอก
พี่เจ : แต่มันอันตรายนะ เราเป็นผญนะ อย่าดื้อสิ
มาย : อ่ะค่ะพี่เจ
พี่เจก็ไปเอารถมา เเล้วเราก็ซ้อน หึ้มมมมกลิ่นตัวหอมมากๆ555
มาย: พี่เจ ขอแวะซื้อลูกชิ้นทอดก่อนนะ น้องหิว
พี่เจ : ได้ๆ
เค้าก็ยืนรอเราซื้อจนเสดนะ ไม่บ่นสักคำ 😜 น่ารักอ่ะ
ขึ้นรถต่อ
มาย : พี่เจพักไหนอ่ะ
พี่เจ : ที่บ้านอ่ะ เดินทางสัก30 น
มาย : โหวววไกลจัง ไม่กลัวบ้างอ่อ
พี่เจ: ไม่อ่ะ ว่าแต่หอเราอยู่ทาวไหนล่ะ
มาย : บอกทางจนถึง
มาย: ขอบคุณมากๆนะพี่เจขับรถดีๆนะ เดินทางปลอดภัยนะคะ
พี่เจ: ค้าบเตี้ย ฝันดีนะ พี่ไปละ
มาย : ฝันดีค่ะ พี่เจ //ยิ้มมม//
เห้ออออออ เหมือนฝันเลย 😳
วันต่อมา
วันนี้ก็ทำงานปกติ เจอพี่เจก็ปกติ ยิ้ม หยอกกันไปเรื่อย พี่เจก็ยังดูอบอุ่นเหมือนเดืม เหือนเหตุการณ์นี้
เรากำลังลงไปบนได พอดีมีคนงานคนนึงขึ้นมาเค้าเป็นคนไม่ครบอ่ะ แถมชอบแตะตัวผญ เราก็พอรู้เราเลยเดินหลีกๆอีกทางแต่มันกลับตามมาทางเรา พี่เจกำลังขึ้นมาพอดี เลยตัดหน้าเราไว้ ไอ้โรคจิตคนนั้นเลเดินไป.
พี่เจ: ไม่ต้องกลัวหรอกเตี้ย
มาย : ขอบคุณนะพี่เจ มายไม่ชอบมันเลย
พี่เจ : เออน่า ไปได้แล้ว
ความอบอุ่นของพี่เจก็ไม่เคยลดน้อยลง 😊😊
🎤🎵🎶เธอน่าร้าก เธอสดใส กว่าคนไหน๊... 🎶 นี่คือพลังเสียงอันสุดสยองที่เรากำลังเปล่งออกมาในห้องทำงาน แต่ .. มีคนไม่ได้รับเชิญเข้ามาได้ยินนี่สิ
พี่เจ : บ่นไรเตี้ย
มาย : โอ้ยไม่ได้บ่นเว้ย ร้องเพลงย่ะ
พี่เจ : 5555 อ้าวหรอ ฟังไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าร้องเพลง
มาย : พี่เจ !!!
แล้วพี่เจก็ลงไปพร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคย
พี่เจอยังเสมอต้นเสมอปลาย เวลาที่เขามากินข้าว ห้อวเราติดกับห้องกินข้าวเขาก็แอบมาส่องบ่อยๆ ซึ่งเราก็เห็นหลายครั้งอ่ะ หรือมาเอาของเขาจะชอบมายืนจ้องเราเเล้วยิ้ม ส่วนเราก็ได้แต่เขิน เวลาที่เจอกันเค้าก็จะเรียก เตี้ย ทุกครั้งแล้วยิ้ม ฟินดีแฮ่ะ เวลาชอบใครแล้วเขาชอบตอบ หวังว่าเราคงไม่คิดไปเองนะ .... 😔
วันต่อมาวันที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงไวขนาดนี้...
วันนี้เราก็ทำงานปกติ เจอพี่เจ มองพี่เจแล้วยิ้ม คุยกันหยอกกันแบบปกติ แต่วันนี้เราเลิกงานตรงเวลา เราก็ชอบจะเข้าไปห้อวแพ็คแล้วสวัสดีทุกคนตามมมารยาทเด็ก
มาย : พี่เจกลับก่อนน้า
พี่เจ: หูยยกลับไวจัง ทำไมไม่รอกลับพร้อมกัน
มาย : โหยยยไม่เอาด้วยหรอก น้องกลับแล้วว
พี่เจ
มาย : แบร่ 😆
แล้วเราก็กลับห้อง
#แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคำพูดสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน
วันต่อมา ...
เราก็มาทำงานปกติ เราเข้างานก่อนพี่เจ 1 ชม.อ่ะ
เย้ นี่ถึงเลาพี่เจมาแล้ว ลงไปข้างล่างดีกว่า เราก็เลยถูกใช้ทำงานช่วยข้างล่างพอดี เเต่เอ้ะ สายแล้วทำไมพี่เจยังไม่มา เราก็ทั้งทำ ทั้งมองไปด้านนอก เลยบอกตัวเองว่าพี่เขาคงหยุดมั้งวันนี้ เราก็หง๋อยๆอ่ะ ไม่มีกำลังใจทำงานเลย อยากกลับไวๆ ตื่นมาทำงานใหม่ไวๆ
เช้าต่อมา ... เราก็มาทำปกติ
วันนี้พี่เจก็ยังไม่มาตามเวลาเข้างาน เราก็ได้แต่รอๆๆ แน่วันนี้เขาก็ไม่มาอยู่ดี หรือเขาจะหนีไปแล้ว ...
เห้ออออ ติดต่อยังไงก็ไม่ได้ ไม่มีเบอร์เฟส ไลน์ หรืออะไรเลย
วันต่อมา ...
เราก็ไปทำงานพร้อมกับใจที่หง๋อย ๆ
พี่เจก็ยังไม่มา วันนี้เราทำงานคู่กับปีเตอร์ เด็กแผนกเรา ไอ้นี่ก็ชอบเราด้วย มาตื้อเราบ่อยๆ
มาย: เอ้ะ ปีเตอร์พี่เจ ไมไม่มาอ่ะ
ปีเตอร์ : ไม่รู้สิครับ พี่เค้าคงหางานใหม่มั้ง เห็นว่าเค้าหางานส่งแฟนเรียนอ่ะ พักอยู่ด้วยกัน
มาย: อ๋อ 😢
ได้ยินแล้วจุก ทำไมเขาโกหกเรา หรือปีเตอร์หรอกเรา ตอนนี้เราสับสนไปหมดแล้ว
ทุกคนในแผนกก็คุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงเรื่องพี่เจ
พี่นัน: ไอ้เจมันเป็นไงแล้วมั่งว่ะ
พี่เจน: มันก็ได้งานทำใหม่แล้วสิ งานบนเซนทรัล
สบายกว่านี่เยอะ
พี่ใจ : เออใช่ ว่างั้นเเหล่ะ คงไปดีแล้วล่ะ
#นี่เราคนเดียวหรอที่ยังไม่รู้ว่าพี่เจลาออกแล้ว 😢😢
โง่จัง ทำไมเค้าทำร้ายใจเราจัง ไปโดยไม่บอกเราสักคำ ไม่มีแม้กระทั่งคำลา หรือเขาคงไม่คิดอะไรกับเราจริงๆ หรือมีแค่เราที่คิดกับเขา หรือเพราะเขามีแฟนแล้ว 😢
...วันแรกๆที่เรารู้ เราเศร้าและเสียใจมาก เสียใจที่สุดคือเขาไปโดยไม่บอกเราสักคำ..
ทุกวันนี้เราเริ่มทำใจ และเปิดใจให้คนมาชอบหลายๆคน 😊
แต่ได้ยินข่าวว่าพรุ่งนี้เขาจะมารับเงินเดือนเราควรทำยังไงดีคะ ไปหาเขาดีมั้ย หรือควรปล่อยเพียงแค่นี้ ช่วยตอบทีค่ะ
**พิมพ์ตกหล่นขออภัยด้วยนะคะ