สวัสดีค่ะ......อยากให้เพื่อนๆช่วยตอบหน่อยนะ อย่าเพิ่งว่าเรานะ ._. เราสับสนจริงๆไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดี แต่เราทุกข์ใจมาก เราเสียใจมากจริงๆ
เรื่องมีอยู่ว่า ตอนแรกเราไม่ได้เป็นเลสเบี้ยนเลยค่ะ เราเป็นผู้หญิงนี่ล่ะเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูงมาก แล้วก็ค่อนข้างฮอตในโรงเรียนเลยทีเดียว แต่เรากลับไม่เคยมีความรักเลยค่ะ เราเคยคุยกับผู้ชายกับทอมนะค่ะ เคยคบด้วยแต่ทุกครั้งเราก็แค่รู้สึกหวิวๆไม่เคยถึงขั้นร้องไห้ จนกระทั่งขึ้นปี 1 เราได้รู้จักกับเพื่อนคนนึง เขาเป็นคริสเตียนอ่ะค่ะ เรารู้สึกว่าคริสเตียนใจดีมากๆนะค่ะ อารมณ์เย็นด้วย 5555 เรากับเพื่อนคนนี้ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันหรอกค่ะ เราก็ไปกับกลุ่มของเราส่วนเขาก็ไปกับกลุ่มของเขา แต่เราสองคนมักจะชอบคุยแชทด้วยกันเสมอ จนกระทั่งนานไปเราเริ่มมีปัญหากับชีวิตในมหาลัย เรารู้สึกเหมือนยุตัวคนเดียวเรารู้สึกเหมือนไม่มีเพื่อนแท้ ไม่มีเพื่อนที่สนิทใจเล่าหรือระบายเวลาทุกข์ใจได้ เรารู้สึกเหมือนต้องแข่งขันกันตลอดเวลา เราท้อค่ะท้อกับการเรียนที่หนักมากกก แทบไม่มีเวลานอนเลย คณะเราเรียนหนักน่ะค่ะ แล้วเราก็ได้เพื่อนคนนี้ล่ะค่ะที่คอยรับฟังปัญหาเขาคอยให้คำแนะนำคอยให้กำลังใจทุกอย่าง พอมาเทอมสอง เหมือนเราจะสนิทกันมากขึ้น เขาก็ขอให้เราติวหนังสือให้ เราค่อนข้างได้คะแนนดีอยู่ในระดับถือว่าท็อปๆของสาขาอ่ะค่ะ (เฉพาะวิชาภาคนะค่ะ 55555) พอได้มาติวหนังสือด้วยกัน เราก็รู้สึกปลื้มเพื่อนคนนี้ เขาเป็นคนขยัน พยายาม แม้เขาจะไม่เก่งแต่เขาก็มีความพยายาม อ้อ เพื่อนคนนี้เขาเป็นเลสเบี้ยนน่ะค่ะ ช่วงนั้นเพราะเราอยู่ด้วยกันบ่อยมาก เราได้เห็นนิสัยของเขา เราชอบนิสัยเขามากๆเลยค่ะ เขาเป็นคนไม่ได้อวดร่ำอวดรวย จนก็บอกว่าจน ไม่ได้พูดโอ้อวด เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ (สูงกว่าเรานิดนึง) ที่เป็นผู้ใหญ่มากๆเลยค่ะ แตกต่างจากเรา เรานอกจากเรียนแล้วไม่มีห่าอะไรดีเลย เราทำอะไรไม่เป็น ครอบครัวเรามีฐานะเราเลยถูกเลี้ยงมาให้อยู่ในกรอบ (จนเรากลายเป็นคนเก็บตัวนี่ล่ะค่ะ T^T ) อยู่กับเขาแล้วเรารู้สึกสนุกๆมากๆเลยๆ เราได้ยิ้มได้หัวเราะ ได้ไปนั่นไปนี่ ได้เห็นอะไรหลายๆอย่างๆเลย เหมือนได้หลุดออกจากกรอบ ได้มีชีวิตวัยรุ่นเหมือนคนอื่นๆ จนเรารู้ตัวว่าชอบเขาไม่สิรักเขาแล้ว เราอยากมาเรียนทุกวันเพราะอยากเจอเขา เราพยายามอ่านแคลอ่านฟิสิกส์ลงทุนไปเรียนพิเศษด้วย ทำเลคเชอร์ให้เขาเพราะเราอยากมาติวให้เขา เรารักเขาและก็เพิ่งรู้ว่าเขามีแฟนแล้วค่ะ เราพยายามตัดใจแต่เราตัดใจไม่ได้ เราเลยตัดสินใจบอกเขาไปเหมือนเขาจะชอบเราเหมือนกัน หลังจากบอกความรู้สึกไปแล้วเรากับเขาก็เหมือนเป็นแฟนกันเลย แต่เขาก็ไม่ได้เลิกกับแฟนเขาหรอกนะค่ะ เราบอกเขาว่าเราจะทำให้เขาชอบเราให้ได้ เขาก็หัวเราะ เราหัดทำเค้กให้เขาแต่ก็เละ T^T แต่เขาก็กินนะค่ะ เราชอบซื้อขนมซื้อนั่นซื้อนี่ให้เขาเพราะเราว่าเขาตัวผอมมากเลยเราอยากให้เขากินเยอะๆ เรากับเขาจะชอบเถียงกันเรื่องกินข้าว เขาว่าเราตัวเล็กผอมมาก แต่เขาก็ผอมเหมือนกัน (แมร่งไม่ดูตัวเอง - -"ยังมาเถียงเราอีก) เราพยายามเก็บเงินซื้อตุ๊กตาโดเรม่อนตัวใหญ่ๆให้เขา (เปย์เขาเงินจะกินไม่มี) เราบอกว่าเราจะให้เขาเป็นของขวัญถ้าเขาสอบได้คะแนนสูงๆ (เอามาล่อให้นางอ่านหนังสือ)คือเราเห็นเขาอยากได้เราเลยอยากซื้อให้อ่ะค่ะต่อให้เขาได้ไม่ตรงเป้าที่ตกลงกันไว้เราก็จะให้เขายุดี เราอยากให้เขายิ้มเวลาเขายิ้มแล้วมันฟินๆยังไงไม่รู้ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา สาขาเราหยุดให้อ่านหนังสือคนส่วนมากก็จะกลับบ้าน ตอนนั้นเรากลัวมากเลย เรากลัวเขากลับไปเจอแฟนเขาแล้วเขาจะไม่เหมือนเดิม เราเลยซื้อตุ๊กตาโดเรม่อนตัวเล็ก (ที่แพงมากกกก แพงกว่าคิตตี้กูอีก) เราอยากให้เขาเอากลับไปด้วยอย่างน้อยถ้าเขาเห็นมันเขาจะได้รู้ว่ามีคนๆนึงรักเขาเหมือนกัน แล้วสิ่งที่เรากลัวก็เป็นจริงค่ะ เขาเลือกที่จะบอกกับเราว่าเป็นเพื่อนกัน เหมือนโดนตบหน้าเลย เราอุตส่าห์ตั้งใจว่ากลับไปเราจะไปทำข้าวกล่องโดเรม่อนให้เขา (หัดทำเกือบตาย) เราทำเลคเชอร์วิชานั่นนี่ให้เขาเขาจะได้ไม่ต้องเหนื่อยสรุปเองอ่านเอง (ชีทมันเยอะ นางเป็นไมเกรนอ่ะค่ะกลัวนางปวดหัว) เราตั้งใจว่าถ้ากลับหอเราจะทำเซอร์ไพร์สนางล่ะ เราจะเอาโดเรม่อนตัวใหญ่ที่เราซื้อไว้แล้วให้นาง แล้วเราก็จะบอกเราว่า "พี่ม่อนเบื่ออยู่ในห้องแล้วนร้าาา นู๋...ต้องตั้งใจอ่านหนังสือน่ะ แล้วมาพาพี่ม่อนไปยุด้วยเลย คนเก่งของเค้าต้องทำได้ แกเก่งยุแล้วแกต้องไม่เอฟแคลแน่นอนเราสัมผัสได้ สู้ๆนะแก อย่าท้ออย่าคิดมาก เดี๋ยวปวดหัว ค่อยๆฝึกไปเรื่อยๆรับรองคนเก่งของเค้าต้องคะแนนพุ่งจู๊ดแน่ๆเลยยยยย ใช่มั๊ยพี่ม่อน พี่ม่อนยังฟันธงเลย สู้ๆเนอะเหนื่อยแปบเดียวซัมเมอร์นี้จะได้ไปเที่ยวกัน" แต่เราคงทำไม่ได้แล้วเนอะ เราจะทำยังไงดีค่ะ ตอนนี้เราไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรเลย เราไม่มีอารมณ์อ่านหนังสือ เราไม่อยากกลับ มอ (ตอนนี้เรายุบ้าน) เราไม่เคยรักใครมากขนาดนี้มาก่อน เราจะทำยังไงเราถึงจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ มีคนเข้ามาจีบเราทั้งทอม เลส ผช แต่เราก็เปิดใจไม่ได้ ความรู้สึกเราคือไม่อยากได้ใครเลย เรารู้ว่ามันไม่ถูกเราพยายามแล้วแต่เราทำไม่ได้เลย เราไม่อยากเป็นแบบนี้เลยค่ะ ยิ่งช่วงนี้ใกล้สอบอีกไม่กี่วันเอง เราจะทำยังไงให้ตัวเองเลิกร้องไห้ แล้วลุกขึ้นมาอ่านหนังสือสอบค่ะ มีใครเคยเป็นแบบเราไหม เราขอคำแนะนำหน่อยค่ะ? แล้วเราอยากรู้ว่าทุกสิ่งที่เราทำไปมันจะทำให้เขาหวั่นไหวไหมค่ะ หรือที่ผ่านมาเราคิดไปเอง
ช่วยตอบทีนะค่ะ
ถ้ารักเลสเบี้ยนที่มีแฟนอยู่แล้ว.......จะมีโอกาสจีบติดไหม?
เรื่องมีอยู่ว่า ตอนแรกเราไม่ได้เป็นเลสเบี้ยนเลยค่ะ เราเป็นผู้หญิงนี่ล่ะเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูงมาก แล้วก็ค่อนข้างฮอตในโรงเรียนเลยทีเดียว แต่เรากลับไม่เคยมีความรักเลยค่ะ เราเคยคุยกับผู้ชายกับทอมนะค่ะ เคยคบด้วยแต่ทุกครั้งเราก็แค่รู้สึกหวิวๆไม่เคยถึงขั้นร้องไห้ จนกระทั่งขึ้นปี 1 เราได้รู้จักกับเพื่อนคนนึง เขาเป็นคริสเตียนอ่ะค่ะ เรารู้สึกว่าคริสเตียนใจดีมากๆนะค่ะ อารมณ์เย็นด้วย 5555 เรากับเพื่อนคนนี้ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันหรอกค่ะ เราก็ไปกับกลุ่มของเราส่วนเขาก็ไปกับกลุ่มของเขา แต่เราสองคนมักจะชอบคุยแชทด้วยกันเสมอ จนกระทั่งนานไปเราเริ่มมีปัญหากับชีวิตในมหาลัย เรารู้สึกเหมือนยุตัวคนเดียวเรารู้สึกเหมือนไม่มีเพื่อนแท้ ไม่มีเพื่อนที่สนิทใจเล่าหรือระบายเวลาทุกข์ใจได้ เรารู้สึกเหมือนต้องแข่งขันกันตลอดเวลา เราท้อค่ะท้อกับการเรียนที่หนักมากกก แทบไม่มีเวลานอนเลย คณะเราเรียนหนักน่ะค่ะ แล้วเราก็ได้เพื่อนคนนี้ล่ะค่ะที่คอยรับฟังปัญหาเขาคอยให้คำแนะนำคอยให้กำลังใจทุกอย่าง พอมาเทอมสอง เหมือนเราจะสนิทกันมากขึ้น เขาก็ขอให้เราติวหนังสือให้ เราค่อนข้างได้คะแนนดีอยู่ในระดับถือว่าท็อปๆของสาขาอ่ะค่ะ (เฉพาะวิชาภาคนะค่ะ 55555) พอได้มาติวหนังสือด้วยกัน เราก็รู้สึกปลื้มเพื่อนคนนี้ เขาเป็นคนขยัน พยายาม แม้เขาจะไม่เก่งแต่เขาก็มีความพยายาม อ้อ เพื่อนคนนี้เขาเป็นเลสเบี้ยนน่ะค่ะ ช่วงนั้นเพราะเราอยู่ด้วยกันบ่อยมาก เราได้เห็นนิสัยของเขา เราชอบนิสัยเขามากๆเลยค่ะ เขาเป็นคนไม่ได้อวดร่ำอวดรวย จนก็บอกว่าจน ไม่ได้พูดโอ้อวด เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ (สูงกว่าเรานิดนึง) ที่เป็นผู้ใหญ่มากๆเลยค่ะ แตกต่างจากเรา เรานอกจากเรียนแล้วไม่มีห่าอะไรดีเลย เราทำอะไรไม่เป็น ครอบครัวเรามีฐานะเราเลยถูกเลี้ยงมาให้อยู่ในกรอบ (จนเรากลายเป็นคนเก็บตัวนี่ล่ะค่ะ T^T ) อยู่กับเขาแล้วเรารู้สึกสนุกๆมากๆเลยๆ เราได้ยิ้มได้หัวเราะ ได้ไปนั่นไปนี่ ได้เห็นอะไรหลายๆอย่างๆเลย เหมือนได้หลุดออกจากกรอบ ได้มีชีวิตวัยรุ่นเหมือนคนอื่นๆ จนเรารู้ตัวว่าชอบเขาไม่สิรักเขาแล้ว เราอยากมาเรียนทุกวันเพราะอยากเจอเขา เราพยายามอ่านแคลอ่านฟิสิกส์ลงทุนไปเรียนพิเศษด้วย ทำเลคเชอร์ให้เขาเพราะเราอยากมาติวให้เขา เรารักเขาและก็เพิ่งรู้ว่าเขามีแฟนแล้วค่ะ เราพยายามตัดใจแต่เราตัดใจไม่ได้ เราเลยตัดสินใจบอกเขาไปเหมือนเขาจะชอบเราเหมือนกัน หลังจากบอกความรู้สึกไปแล้วเรากับเขาก็เหมือนเป็นแฟนกันเลย แต่เขาก็ไม่ได้เลิกกับแฟนเขาหรอกนะค่ะ เราบอกเขาว่าเราจะทำให้เขาชอบเราให้ได้ เขาก็หัวเราะ เราหัดทำเค้กให้เขาแต่ก็เละ T^T แต่เขาก็กินนะค่ะ เราชอบซื้อขนมซื้อนั่นซื้อนี่ให้เขาเพราะเราว่าเขาตัวผอมมากเลยเราอยากให้เขากินเยอะๆ เรากับเขาจะชอบเถียงกันเรื่องกินข้าว เขาว่าเราตัวเล็กผอมมาก แต่เขาก็ผอมเหมือนกัน (แมร่งไม่ดูตัวเอง - -"ยังมาเถียงเราอีก) เราพยายามเก็บเงินซื้อตุ๊กตาโดเรม่อนตัวใหญ่ๆให้เขา (เปย์เขาเงินจะกินไม่มี) เราบอกว่าเราจะให้เขาเป็นของขวัญถ้าเขาสอบได้คะแนนสูงๆ (เอามาล่อให้นางอ่านหนังสือ)คือเราเห็นเขาอยากได้เราเลยอยากซื้อให้อ่ะค่ะต่อให้เขาได้ไม่ตรงเป้าที่ตกลงกันไว้เราก็จะให้เขายุดี เราอยากให้เขายิ้มเวลาเขายิ้มแล้วมันฟินๆยังไงไม่รู้ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา สาขาเราหยุดให้อ่านหนังสือคนส่วนมากก็จะกลับบ้าน ตอนนั้นเรากลัวมากเลย เรากลัวเขากลับไปเจอแฟนเขาแล้วเขาจะไม่เหมือนเดิม เราเลยซื้อตุ๊กตาโดเรม่อนตัวเล็ก (ที่แพงมากกกก แพงกว่าคิตตี้กูอีก) เราอยากให้เขาเอากลับไปด้วยอย่างน้อยถ้าเขาเห็นมันเขาจะได้รู้ว่ามีคนๆนึงรักเขาเหมือนกัน แล้วสิ่งที่เรากลัวก็เป็นจริงค่ะ เขาเลือกที่จะบอกกับเราว่าเป็นเพื่อนกัน เหมือนโดนตบหน้าเลย เราอุตส่าห์ตั้งใจว่ากลับไปเราจะไปทำข้าวกล่องโดเรม่อนให้เขา (หัดทำเกือบตาย) เราทำเลคเชอร์วิชานั่นนี่ให้เขาเขาจะได้ไม่ต้องเหนื่อยสรุปเองอ่านเอง (ชีทมันเยอะ นางเป็นไมเกรนอ่ะค่ะกลัวนางปวดหัว) เราตั้งใจว่าถ้ากลับหอเราจะทำเซอร์ไพร์สนางล่ะ เราจะเอาโดเรม่อนตัวใหญ่ที่เราซื้อไว้แล้วให้นาง แล้วเราก็จะบอกเราว่า "พี่ม่อนเบื่ออยู่ในห้องแล้วนร้าาา นู๋...ต้องตั้งใจอ่านหนังสือน่ะ แล้วมาพาพี่ม่อนไปยุด้วยเลย คนเก่งของเค้าต้องทำได้ แกเก่งยุแล้วแกต้องไม่เอฟแคลแน่นอนเราสัมผัสได้ สู้ๆนะแก อย่าท้ออย่าคิดมาก เดี๋ยวปวดหัว ค่อยๆฝึกไปเรื่อยๆรับรองคนเก่งของเค้าต้องคะแนนพุ่งจู๊ดแน่ๆเลยยยยย ใช่มั๊ยพี่ม่อน พี่ม่อนยังฟันธงเลย สู้ๆเนอะเหนื่อยแปบเดียวซัมเมอร์นี้จะได้ไปเที่ยวกัน" แต่เราคงทำไม่ได้แล้วเนอะ เราจะทำยังไงดีค่ะ ตอนนี้เราไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรเลย เราไม่มีอารมณ์อ่านหนังสือ เราไม่อยากกลับ มอ (ตอนนี้เรายุบ้าน) เราไม่เคยรักใครมากขนาดนี้มาก่อน เราจะทำยังไงเราถึงจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ มีคนเข้ามาจีบเราทั้งทอม เลส ผช แต่เราก็เปิดใจไม่ได้ ความรู้สึกเราคือไม่อยากได้ใครเลย เรารู้ว่ามันไม่ถูกเราพยายามแล้วแต่เราทำไม่ได้เลย เราไม่อยากเป็นแบบนี้เลยค่ะ ยิ่งช่วงนี้ใกล้สอบอีกไม่กี่วันเอง เราจะทำยังไงให้ตัวเองเลิกร้องไห้ แล้วลุกขึ้นมาอ่านหนังสือสอบค่ะ มีใครเคยเป็นแบบเราไหม เราขอคำแนะนำหน่อยค่ะ? แล้วเราอยากรู้ว่าทุกสิ่งที่เราทำไปมันจะทำให้เขาหวั่นไหวไหมค่ะ หรือที่ผ่านมาเราคิดไปเอง
ช่วยตอบทีนะค่ะ