ก่อนอื่นขออนุญาตเท้าความนะครับ นี่เป็นกระทู้แนวๆนี้ กระทู้แรกของผม อ่านไม่เข้าใจ งงๆตรงไหนขออภัยด้วยนะครับ

...ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งมา 2- 3 ปี ผ่านแอพๆนึ่ง เขาอายุมากกว่าผม 2 ปี เราก็อยู่ในวัยทำงานกันแล้ว ช่วงแรกที่รู้จักกัน

เราคุยกันแทบทุกวัน พิมพ์บ้าง โทรบ้าง แต่ถ้าได้โทรก็จะคุยกันนานหน่อย ลากยาวเป็นชั่วโมง เขาชอบให้ผมร้องเพลงให้ฟัง ผมก็ร้องไปเขินไป ฮ่าๆๆ

คิดแล้วก็ตลกตัวเอง เหมือนเด็กๆกำลังจีบกันเลย พอคุยกันมากๆเข้า ความรู้สึกของผมมันก็เริ่มเปลี่ยน ผมรู้สึกดีกับเขา

ชอบเขา แปลกที่รู้สึกทั้งๆที่ยังไม่เคยได้เจอกันเลย

...เราก็คุยๆกันไป เริ่มสนิท เริ่มคุ้นเคยกัน แล้วเขาก็พูดขึ้นว่า ไม่ให้เราคิดอะไรกับเขามากกว่าเป็นเพื่อนกัน

อ้าววว แล้วผมคิดไปแล้วอ่า ทำไง ก็สตั้นไปนิดๆ แต่ก็เก็บอาการไว้ เนียนๆหัวเราะกลบเกลื่อนไป

แล้วเราก็เริ่มคุยกันน้อยลง นานๆผมจะทักเขาที คุยกันนิดๆหน่อยๆ ผมก็เกรงใจเขากลัวจะงานยุ่ง เลยไม่กล้าทักบ่อย

และแล้ววันนึ่งเขาก็ทักมา (ผมนี่โคตรดีใจเลย) คุยกันปกติ กินข้าวยัง สบายดีไหม ทำงานเหนื่อยป่าว ทำนองนี้

เขาก็ถามเป็นไงบ้าง ที่ทำงานใหม่ ทำได้ไหม ปรับตัวได้ยัง (ก่อนหน้านั้นผมเปลี่ยนงานใหม่ ก็ปรึกษาเขา)

คุยกันปกติ นานๆคุยกันที ผมอยากจีบเขานะ แต่ยังไงล่ะ เขาเป็นพยาบาลหน้าที่การงานดี ส่วนผมพนักงานบริษัท

ขับมอไซต์ตากแดดตากลมอยู่เลย ก็เลยได้แต่คุยไปด้วยเรื่อยๆ ฮาบ้าง ปัญญาอ่อนบ้าง วันดีคืนดีเขาก็โทรมา เล่าทุกสุกดิบ

เราก็รับฟัง ขอให้ร้องเพลงให้ฟัง เราก็ร้อง เหมือนเดิม ร้องไปเขินไป เรื่องราวก็ประมาณนี้ครับ บ่นเรื่อยเปื่อย  

...ความสัมพันธ์แบบนี้มันคืออะไรครับ ผมก็งงๆกับตัวเอง เอาไงดี ทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยได้เจอกันเลยย