สวัสดีค่ะคือดิฉันมีปัญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์ เวลาโกรธหรือโมโหจะบังคับตัวเองไม่อยู่และชอบตะคอกค่ะ
ตอนนี้ดิฉันแต่งงานมีลูก1คนอายุปีกว่า เวลาโมโหหรือไม่พอใจอะไรดิฉันจะเผลอตะคอกค่ะ ซึ่งสามีก็เข้าใจแต่กลัวลูกเสียสุขภาพจิตคะอยากหาวีธีเอาชนะอารมณ์ตัวเองคะสงสารลูก จริงๆดิฉันไม่ได้เป็นคนโมโหร้ายแทบจะเรียกว่าเป็นคนใจเย็นสุดๆเคยมานั่งทบทวนว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ เรานั่งคิดย้อนไปในวัยเด็กจึงรู้ว่าตัวเองจริงๆแล้วมีแผลในจิตใจค่ะ ขอย้อนไปตอนที่ดิฉันเป็นเด็ก ครอบครัวดิฉันมีลุก4คนค่ะพ่อเสียตั้งแต่ดิฉันอายุ6ขวบ จากนั้นแม่ละพี่ๆก็ช่วยหาเงินเพื่อมาจุนเจือครอบครัวของพวกเรา แม่ทำงานแทบไม่มีเวลาให้ดิฉันเลยค่ะ พอแม่กลับมาดิฉันจะเล่นกับท่านท่านก็จะบ่นว่าเหนื่อยฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของแกนะ พอดิฉันทำอะไรผิดแบบที่เด็กทำกันพี่ชายก็จะตบต่อยเอาไม้เรียวฟาดจนขาแตกตะคอกด่าหยาบคาย แม่ได้แต่ห้ามแต่ก็แค่พูดไม่เคยเข้ามาช่วย จะมีบางครั้งที่ดิฉันโดนตีเลือดอาบแล้วท่านเขามาหยุดพี่ชายไว้ค่ะ บางครั้งแม่ก็ตะคอกใส่ดิฉันแถมบอกให้พี่ชายลงโทษดิฉันด้วยการตี ดิฉันทนต่อไปไม่ไหวก็พยายามสุ้พี่ชายค่ะแต่สุ้แรงเขาไม่ไหว ตลอดเวลาวัยเด็กของดิฉันจะเจอแต่ความรุนแรงโมโหร้ายของพี่ชายและครอบครัวตลอดเวลา พอดิฉันอยุ่บ้านไม่มีความสุขก็หันไปเล่นคอมเกมส์เพื่อหาความสุขให้ตัวเองกลายเป็นดิฉันจากนักเรียนเรียนดีก็เกรดตกแต่อย่างนั้นแม่ก้ไม่สน หลังจากนั้นพี่สาวทำธุกิจมีเงินให้แม่ใช้ตลอดแกก็ไม่ทำงานมีเวลาแทบทั้งวันแต่แกใช้เวลาดูทีวีหรือนอนไม่มีเวลาให้ดิฉันเลย แทบเรียกได้ว่าดิฉันไม่มีตวามสัมพันธ์รักใคร่พี่น้องในครอบครัวเลยค่ะ ดิฉันกลายเป้นคนเห็นแก่ตัวรักตัวเอง ไม่ค่อยคิดถึงแม่ คิดว่าตัวเองตัวคนเดียวจนมีลุกมีครอบครัวก้รักแค่ครอบครัวและลุก ไม่เคยอยากกลับบ้านเลยเพราะดิฉันจะทำอะไรแม่ก็จะค่อยดุไม่เคยเข้าใจดิฉันเลยแถมพี่ชายก็ชอบใช้เสียงเวลาคุย ทุกวันนี้ดิฉันมีชีวิตอยุ่เพื่อตัวเองและลุกค่ะ แต่ก็ยังแก้นิสับตะคอกที่พี่ให้มาไม่ได้ค่ะ ดิฉันควรจะทำยังไงค่ะ
ความโกรธในตัวฉันเป็นแผลที่ครอบครัวมอบให้
ตอนนี้ดิฉันแต่งงานมีลูก1คนอายุปีกว่า เวลาโมโหหรือไม่พอใจอะไรดิฉันจะเผลอตะคอกค่ะ ซึ่งสามีก็เข้าใจแต่กลัวลูกเสียสุขภาพจิตคะอยากหาวีธีเอาชนะอารมณ์ตัวเองคะสงสารลูก จริงๆดิฉันไม่ได้เป็นคนโมโหร้ายแทบจะเรียกว่าเป็นคนใจเย็นสุดๆเคยมานั่งทบทวนว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ เรานั่งคิดย้อนไปในวัยเด็กจึงรู้ว่าตัวเองจริงๆแล้วมีแผลในจิตใจค่ะ ขอย้อนไปตอนที่ดิฉันเป็นเด็ก ครอบครัวดิฉันมีลุก4คนค่ะพ่อเสียตั้งแต่ดิฉันอายุ6ขวบ จากนั้นแม่ละพี่ๆก็ช่วยหาเงินเพื่อมาจุนเจือครอบครัวของพวกเรา แม่ทำงานแทบไม่มีเวลาให้ดิฉันเลยค่ะ พอแม่กลับมาดิฉันจะเล่นกับท่านท่านก็จะบ่นว่าเหนื่อยฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของแกนะ พอดิฉันทำอะไรผิดแบบที่เด็กทำกันพี่ชายก็จะตบต่อยเอาไม้เรียวฟาดจนขาแตกตะคอกด่าหยาบคาย แม่ได้แต่ห้ามแต่ก็แค่พูดไม่เคยเข้ามาช่วย จะมีบางครั้งที่ดิฉันโดนตีเลือดอาบแล้วท่านเขามาหยุดพี่ชายไว้ค่ะ บางครั้งแม่ก็ตะคอกใส่ดิฉันแถมบอกให้พี่ชายลงโทษดิฉันด้วยการตี ดิฉันทนต่อไปไม่ไหวก็พยายามสุ้พี่ชายค่ะแต่สุ้แรงเขาไม่ไหว ตลอดเวลาวัยเด็กของดิฉันจะเจอแต่ความรุนแรงโมโหร้ายของพี่ชายและครอบครัวตลอดเวลา พอดิฉันอยุ่บ้านไม่มีความสุขก็หันไปเล่นคอมเกมส์เพื่อหาความสุขให้ตัวเองกลายเป็นดิฉันจากนักเรียนเรียนดีก็เกรดตกแต่อย่างนั้นแม่ก้ไม่สน หลังจากนั้นพี่สาวทำธุกิจมีเงินให้แม่ใช้ตลอดแกก็ไม่ทำงานมีเวลาแทบทั้งวันแต่แกใช้เวลาดูทีวีหรือนอนไม่มีเวลาให้ดิฉันเลย แทบเรียกได้ว่าดิฉันไม่มีตวามสัมพันธ์รักใคร่พี่น้องในครอบครัวเลยค่ะ ดิฉันกลายเป้นคนเห็นแก่ตัวรักตัวเอง ไม่ค่อยคิดถึงแม่ คิดว่าตัวเองตัวคนเดียวจนมีลุกมีครอบครัวก้รักแค่ครอบครัวและลุก ไม่เคยอยากกลับบ้านเลยเพราะดิฉันจะทำอะไรแม่ก็จะค่อยดุไม่เคยเข้าใจดิฉันเลยแถมพี่ชายก็ชอบใช้เสียงเวลาคุย ทุกวันนี้ดิฉันมีชีวิตอยุ่เพื่อตัวเองและลุกค่ะ แต่ก็ยังแก้นิสับตะคอกที่พี่ให้มาไม่ได้ค่ะ ดิฉันควรจะทำยังไงค่ะ