หลังจากเมื่อวานคือวันอาทิตย์ เรารู้สึกขึ้นได้ว่าเราไม่มีความฝันเราเลยรีบปรึกษาคนที่เรารักด่วน
เป็นคืนที่นอนไม่หลับ กำลังค้นหาความฝัน มีสติคิดได้ว่าความฝันของเรานั้นสำเร็จไปหมดแล้ว
นี่คือการฝันครั้งใหม่ ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เราเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง แต่สิ่งที่ดีที่สุดคือมีคนที่ดี
และเป็นคนที่ให้คำปรึกษาชั้นยอดคอยให้คำปรึกษาเราตลอด ฮั่นแนร่ อยากรู้สิว่าใคร !!
ผมว่าทุกคนควรหาคนที่เป็นที่ปรึกษาของชีวิตอาจจะเป็นเรื่อง การเงิน การท่องเที่ยว การปฏิบัติธรรม
แต่สำหรับผม ผมโชคดีทีผมชอบใช้ชีวิตแล้วพี่คนนี้เปรียบเสมือนไอดอลผมในความเป็นจริงเลย
แต่ก็นั้นแหละน้ะ !! ใครๆก็ต้องอยากมีลอยเท้าเป็นของตัวเอง งั้นเอาเป็นว่าเราเดินตามทางๆเล็กนี้ไปก่อนแล้วก็เข้าเรื่องกันเลย
7/5/2560 Live in melbourne
วันนี้เป็นวั่นที่ผมปั่นอูเบอร์ครั้งแรก ถือสะว่าเป็นงานแรกในเมลเบิ้ลเลยก็ได้
คือจริงๆผมจะได้งานตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วแต่ด้วยความสัพเพ่าและภาษายังไม่แตกฉาน
ก็เลยไม่รู้ว่าเค้านัดไปรับกระเป๋าตั้งแต่อาทิตย์แล้ว บรรยากาศสำนักงานเมลเบิ้ลในเมลเบิ้ลค่อนข้างโอเคร
ดูร่มรื่นเย็นสบาย มีฮีตเตอร์ไปในตัว แน่นอนสำนักงานขนาดใหญ่แบบนี้ยังไงก็ต้องมีอยู่แล้ว
ในสำนักงานก็จะมี บริการน้ำดื่ม แล้วก็จะมีไอ่เจ้าเครื่องๆนึง ที่สามารถ เลือกได้ว่าเราจะดิ่มอะไร
กาแฟ,คาปู,ช็อคโกแลต,แบรคชอคโกแลต และอื่นๆ ส่วนตัวผมไม่ค่อยชอบดื่มกาแฟ เพราะกลัวหน้าแก่ (โอ้ยหน้ามืงแก่อยู่แล้ว) 5555
ผมเลยเลือกบริการช็อคโกแลตไปหนึ่งที่พร้อมไปนั่งรอสิบนาที เวลาผ่านไป "ชะชะวาล ชะชะวาล " "I'm here " คิดในใจกุชื่อชัชวาลเว้ย
หลังจากนั้นก็แนะนำบริการต่างๆ การใช้แอพ ค่ากระเป๋า uber 30 ดอลล่า หักรวมไปในบัญชี ของผมเลย เอาหล่ะนีคือเวลาแห่งการเริ่มต้น frist job
หลังจากนั้นผมก็เปิดออนไลน์แล้วก็ปันๆ เล่นแถวๆนั้น ชมนกชมไม้ เปลี่ยนเส้นทาง โดยการไปทางบ้านเก่าของผมตอนมาอยู่เมลเบิ้ลครั้งแรก
ปั่นๆ ไปสักพักก็มีออเดอร์เข้า อยู่แถวๆบ้านใหม่เรา ห่างกันเป็นฝาก ปั่นข้างฝากไป ฝนก็ลงเม็ดมาพอดี ปั่นจนไปถึงหน้าร้าน เราก็จอดจักรยาน
แล้วรีบเข้าไปเพราะมีความรู้สึกว่ามาช้าแล้วเจ้าของร้านเลยขอเวลาหนึ่งนาทีเราเลยโอเครๆ จัดๆ กระเป๋าไป แล้วเราก็รับอาหาร ก็ปั่นๆไป
google map แมร่งมัง ปั่นวนแถวๆนั้นอยู่5นาที จนตั้งสติได้เราเลยไปตามเส้นทาง ปั่นไปก็ไม่ได้คิดอะไร จนเห็นว่าเราต้องขึ้นhigh way ก็เริ่มหวั่นๆ
แต่ไหว เพราะเราพอมีสกิลในการปั่นขึ้นเขาแถวบ้านอยู๋ก็เลยไม่หน้ามีปัญหา แต่ปัญหาคือหลังจากนี้เพราะว่ากฎจารจรที่นี่ต่างจากเมืองไทยมาก
แต่ก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่ก็พอเข้าใจได้ แต่อย่าลืมนะคับนี่คือการส่งครั้งแรกของผม ปัญหาคือไม่รู้ว่าบ้านหลังไหน แล้วผมทำยังไงหรอคับ
ผมก็รีบจอดรถแล้วหยิบโทรศํพท์ของผมดูลายละเอียดของผู้สั่งอาหารขึ้นมา มีบริการโทรหา หรือว่าเราจะเลือก msg ก็ได้
ผมก็ กด click ปุ่ม contrac บน I-P 7 คุณลุงก็ขอดูรายละเอียดในโทรศัพท์ ผมก็ยื่นให้คุณลุงดูคุณลุงก็บอกว่าบ้านเลขที่ 272 rost st
ผมก็เลยถามคุณลุงว่าผมจะรู้ได้ไงครับ คุณลุงเลยชี้ให้ดูไปที่บ้านหลังหนึ่ง โอ้โหพระเจ้า !!! บ้านเลขที่ตัวโครตใหญ่ เรียงกันไปเลยคับ
แต่ละหลัง ในความคิดผมว่าเท่มากน้ะคับ แค่คุณเปิดตาคุณก็จะมองเห็น แต่ถ้าปิดตาจะไม่เห็นแน่นอน
เพราะตัวใหญ๋มากจริงๆ ถ้าเป็นโรงงานๆน้ะคับ มันเล่นเพ้นตัวใหญ๋เท่าฝาผนังเลยก็มี 555555555555
หลังจากนั้นผมก็ขอบคุณ คุณลุงแล้วรีบไปหาบ้านลูกค้ารายนี่ และแล้ว ผมก็เจอบ้านเค้า
ผมก็ตะโกน HI I'm Uber did you order food ไมมีเสียงตอบรับจากข้างใน
ผมเลยจอดจักรยานแล้วเดินเข้าประตูรั่วเล็กๆผ่านไปยืนอยู่หน้าประตูบ้าน คือเรื่องนี้ผมมีความรู้จากการดูหนังต่างชาติบ่อย
กริ่งที่บ้านเค้าจะเป็นเหมือนห่วงเหล็กแล้วก็ให้เราเคาะ ผมก็ดีใจเกินเหตุส่งครั้งแรก เคาะไปสามที บ้านสะเทือน
หลังจากนนั้นก็ได้เสียงตอบรับจากเจ้าของบ้านๆ ฮ่งๆ ๆ หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงเปิดประตูแล้วก็เดิน มีคนมาเปิดประตูแล้ว
เราก็ยื่นมือถือให้เค้าดูแล้วบอกว่าเราคือ ชัชวาลสุดหล่อคนกำลังเขียนกระท็ เค้าก้ทำหน้างง
แล้วก็ทำหน้านึกขึ้นได้กุ "สั่งอาหารไว้ " "ล่อเอาสะนานเลยน้ะ คุณน้าคงคิดในใจ" 5555555555555
หลังจากนั้นก็ปั่นไปทางบ้านเก่าเหมือนเดิม แถวๆ port melbourne ไปก็เห็นพี่ๆคนไทยสามคน เช็ดจักรยานคุยกันเสียงดัง
เช็ดจักรยานกันอยู่หน้าร้าน ราคาหน้าจะหลายแสนอยู่ เพราะแมร่งดูใหญ่ดูแพงมาก และอุปกรณ์การแต่งตัวดูเป็นนักปั่น
เราก็ชำเรืองมองจักรยานสักแปปแล้วเราก็จอดจักรยานแล้วเดินเข้าไปรับอาหาร ก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรมาก ขณะที่จัดของเสร็จ ก็มีแจ้งเตือนก็ไม่ได้สนใจ
แล้วก็ไปตามทางของแอพ uber หลังจากนั้นก็ค่อนข้างสบายใจเลยแหละทางบ้านยิ้มกริ่ม โทรศํพสั่นแจ้งเตือน ก็ไม่ได้สนใจอะไร ปั่นไปต่อเหมือนอยู่บ้านปล่อยมือสบายใจ ผ่านน่า urban ตะโกนเรียกเพื่อนมีความสุข ปั่นๆ ไปจนถึงถนนที่หมาย clarke st ต่อไปคือต้องหาเลข 45 ด้วยความที่ไม่ชินกับผังเมืองเมลเบิ้ลก็เลยเริ่มทำให้เราวิตกฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ปั่นๆไปเจอฝรั่งผู้ชายหล่อมากเราเลยไปขอความช่วยเหลือดูแต่งตัวเนียบมาก เฟิสอิมแรกเราก็คิดว่าเราจะหยีๆเราหน่อยแต่ไม่เลยเฟรนลี่ตัวหอมมากๆหล่ออีก เราก็ถามเค้าก็บอกให้เราตรงไป คือเค้าก็ไม่รู้แต่เค้าก็คงมีงานและเตมที่แล้ว
หลังจากนั้นก็ปั่นไปเรื่อยๆ แต่ในใจคิดว่าไม่ใช่แล้ว เลยหันไปมองเจ้คนนึงยืนสูบบุหรี่น่าบ้านเลยไปขอความช่วยเหลืออีก
มองเข้าไปในบ้านอิ้อหือรถสปอตเตมเลยพี่น้องเหมือนโกดังมาก แต่แค่เป็นเกสเฮ้าใหญ่ๆหน่อยเจ้เลยให้ปั่นกลับไปทางที่พี่สุดหล่อบอกมา
สรุปคืออีเลข 45 clarke นี่อยู่หน้าซอย มันเป็นคนโดหรูๆหน่อยชื่อว่า platinum ในใจก็คิดว่า
ละ เป็นคอนโด ใครจะกดลิฟให้กรู
เพราะรู้ว่าติดต่อคนสั่งไม่ได้ตั้งแต่ครั้งเมื่อกี้ เลยยืนทำสมาธิสองนาที เรียกสติ ฮึบๆ ๆ มองดูโทรศัพ
แบตเหลือ 3 % สติเตลิดสิคับ
เลยรีบเข้า battery เปิด save โหมด หลังจากนี้คือทำให้วันนี้ได้มีอะไรมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังถือว่าเป็นซิคเนเจอร์ทีเดียว
เราก็เลยยืนที่หน้าประตูทางเข้า แล้วก็พยายามติดต่อเค้า ติดต่อ hotline แต่ก็น้ะ ภาษายังไม่แข็ง call centre ก็ rap เป็นไฟเลย
มีคนที่เข้าคอนโดว์ไปเราก็เลยไปขอความช่วยเหลือจากไอ่อ้วน reception มันก็ดูเป็นคนดีน้ะคับ เราก็ถามเค้าว่าช่วยเราหน่อยได้ไหม
เช็คคนชื่อนี่ให้หน่อย can you help me listen this มันก็ไม่สนใจ เราก็บอกว่า แบตเราจะหมดแล้ว ทำหน้าตาเฉย
เราก็เลยเดินออกมาข้างนอกคืน ยืนสักพักก็เจอผู้ชายคนนีง ก็บอกให้เค้าช่วยอีกเค้าก็บอกจะของลองแต่สุดท้ายก็ไม่ได้เหมือนเคย
เราเลยรอจังหวะเดินกลับเข้าไปเพราะว่าแบตก็ใกล้จะหมดเต็มที เราก็เดินเข้าไปหาไอ่อ้วนถามว่ามีที่ชาติแบตไหม
มันก็ไม่ตอบ เราก็พยายามขอความข่วยเหลือมันก็ไม่สนใจเราสักนิด คุย line กับใครก็ไม่รู้ โครตเสียใจเลยมนุษย์โลก 555555
หลังจากนั้นก็เตรียมตัวจะรับนี้ก้อนโตในกระเป๋าก็ไปยืนข้างนอกรอ ไม่นานผมก็ได้กลิ่นน้ำหอมที่หอมมาก แล้วก็ค่อยเดินจากไป
แต่เดียวก่อน !!! ผมไม่ช้าที่จะอยากเห็นหน้าเจ้าของกลิ่นน้ำหอมกลิ่นนี้ ในใจก็ไม่กล้าน้ะคับเพราะดูเค้าสวยมากแล้วก็เหมือนจะไปทำงาน
ถ้าไปทำงานไม่ทันก็ขอโทษด้วยน้ะ "I LOVE YoU " ผมก็ขอความช่วยเหลือเค้าด้วยการขึ้นต้นประโยคว่า excuse me can you help me
เค้าก็หันมาทำหน้าเหมือนว่าเค้าหรอ ทำหน้างงๆ เราก็เดินเข้าไปเอาโทรศัพให้เค้าดูแล้วบอกเค้าว่าเราติดต่อคนที่สั่งอาหารไม่ได้
ช่วยเราหน่อยได้ไหม #ตอนนี้เหลือแบต 2 เปอร์เซน เค้าก็บอกลองกดที่ contrac ไปเดียวเค้าจะช่วยฟังให้ เราก็กดไปฟังไปเค้าก็กดวางเอง
แล้วถามเราว่ามีเบอร์ hotlineไหม เราก็บอกว่ามี เราก็ค้นๆแล้วก้โทรให้เค้าแล้วเค้าก็ช่วยเราฟัง ฟังไปมองหน้าเราไป #จะเขิลน้ะถ้าผมจะไม่เป็นหนี้
เค้าก็ฟังๆ สรุป hotline กดสอง ครั้งแรกที่ไปหน้าบ้านคนสั่งคนแรกกดหนึ่งฟังไม่รู้เรื่องแล้วรีบวาง แต่ตอนนี้ฟังกับเค้า เราก็เกิดพลังงานพิเศษ
ฟังรู้เรื่องซะงั้น กดสอง เค้าก็คุยโทร บอกว่าเราไม่สามารถติดต่อคนที่สั่งอาหารได้ partner เราก็ถามว่าเราชื่อไร ขอเบอร์เราไป เราก็ไมได้มองตาเค้า
เพราะสนใจแต่โทรศัพแล้วคุยกับ partner เงยหน้าขึ้นมาอีกทีนางหยิบสายไอโฟนออกมาครีๆ ออก พร้อมที่มืออีกข้างนึงถือ power bank ไว้อยู่แล้ว
แล้วเราแมร่งมองตาเค้าเลยเว้ย คิดในใจ สวยก็สวย หอมก็หอม 5555 จิตใจขนาดนี้ ทำไมเพอร์เฟคจังว้ะ หลังจากนั้นไอ่อ้วน ก็เดินๆ มาวนดู
เชิดสิคับ แล้วก็เดินเข้ามาช่วย แล้วนางก็กดห้องที่ลิปให้ คุยกับเจ้าของห้องให้ เจ้าของห้องก็กดลิปให้เรา แล้วหันมาย้ำกับเราว่า ยูต้องไปส่งห้อง
3605 น้ะ เราก็ขอทวนอีกทีเพราะความดีเลยจริงๆ แมร่ง ยกโลกให้เลย ขี้มาก็จะกิน 555555555 #ขอยืมพี่โอ๊ตหน่อยน้ะคับ
เราก็เดินเข้าไปแล้วก็ไปกดลิฟขึ้นชั้น 36 ตอนนี้แบตเหลือหนึ่งเปอร์เซน ยังไม่จบครับเพราะผมต้อง กด confrim drop up อาหาร
รอริบอีก 3นาที สิ่งที่ผมทำตอนนั้นคือ รีบครี่แอพพิเคชั่นไอโฟนขึ้นออกทุกโปรแกรม หรี่ไฟจนหน้าจอมืด หลังจากนั้นลิฟก็มาถึง
แล้วคนก็ขึ้นมากันเต็มลิฟชั้นของผมคือ 36 คือชั้นคนสุดท้าย ซวยไปอีก ออกจากลิฟเราก็ไปหาห้องที่นางเคยย้ำกับเราไว้ 555
ไปเคาะแล้วก็ถามเค้าว่าใช่ เราก็เตรียมอาหารให้เค้าหลังจากนั้นก็รีบเดินด้วยความดีใจ แต่ลืมไปว่าในลิฟจะไม่มีสัญญาณคิดได้คือตอนที่ก้าวขาเข้าไป
ในลิฟมีผู้ชายอยู่คนเดียว เราก็โอบโทรศัพท์แล้วภาวนาขอให้แบตหมดจูบแล้วจูบอีก เค้าก็สะกิดเราว่าเป็นไงมั้ง เราก็บอกไปว่า this's is my frist time
I can't contrac them and felling be sad เค้าก็บอกว่า อย่างงี้แหละครั้งแรกเดียวมันก็ผ่านไป 5555555 ถึงชั้นล่างเราก็เดินออกมาก่อนพร้อมทักทาย
กล่าวคำลา แล้วก็ยิ้มให้ด้วยความจริงใจ หลังจากนั้น ก็เดินไปเจอไอ่อ้วนมันก็ทำหน้าเสีย รออะไรคับ intro ขึ้น
https://youtu.be/R_eLHmDy6-Q
หลังจากเดินออกมา คนที่ถามเราเค้าก็ส่งอาหารเหมือนกันแต่คนละค่าย deliveryloo ก็บอกลากันตามภาษาเพื่อนร่วมอาชีพ แล้วเราก็รวบรวมสมาธิปั่นจักรยานกับบ้านและรวบรวมความรู้สึกนึกคิดความจริงๆใจทุกตัวหนังสือให้ส่งต่อการทำงานครั้งแรกในการปั่น UBER #ขอบคุณครับผม
#ไอ่จืด>3 #พี่โม #partnerที่ขอโทษกับเรื่องทั้งหมด #ชายหนุ่มผู้เป็นตัวเอกในตอนจบ #คนอ้วนในคราบคนใจร้าย #ขอบคุณทุกคนๆที่เข้ามาอ่าน
#นี่คือการเขียนครั้งที่สอง #ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วย #ทุกคำเตือนคือบทเรียนเพื่อนฝึกเขียนในครั้งตต่อๆไปคับ #ขอบคุณจากใจ #jezzy
มาแชร์ประสบการณ์ปั่น UBER ครั้งแรกที่ Melbourne
เป็นคืนที่นอนไม่หลับ กำลังค้นหาความฝัน มีสติคิดได้ว่าความฝันของเรานั้นสำเร็จไปหมดแล้ว
นี่คือการฝันครั้งใหม่ ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เราเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง แต่สิ่งที่ดีที่สุดคือมีคนที่ดี
และเป็นคนที่ให้คำปรึกษาชั้นยอดคอยให้คำปรึกษาเราตลอด ฮั่นแนร่ อยากรู้สิว่าใคร !!
ผมว่าทุกคนควรหาคนที่เป็นที่ปรึกษาของชีวิตอาจจะเป็นเรื่อง การเงิน การท่องเที่ยว การปฏิบัติธรรม
แต่สำหรับผม ผมโชคดีทีผมชอบใช้ชีวิตแล้วพี่คนนี้เปรียบเสมือนไอดอลผมในความเป็นจริงเลย
แต่ก็นั้นแหละน้ะ !! ใครๆก็ต้องอยากมีลอยเท้าเป็นของตัวเอง งั้นเอาเป็นว่าเราเดินตามทางๆเล็กนี้ไปก่อนแล้วก็เข้าเรื่องกันเลย
7/5/2560 Live in melbourne
วันนี้เป็นวั่นที่ผมปั่นอูเบอร์ครั้งแรก ถือสะว่าเป็นงานแรกในเมลเบิ้ลเลยก็ได้
คือจริงๆผมจะได้งานตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วแต่ด้วยความสัพเพ่าและภาษายังไม่แตกฉาน
ก็เลยไม่รู้ว่าเค้านัดไปรับกระเป๋าตั้งแต่อาทิตย์แล้ว บรรยากาศสำนักงานเมลเบิ้ลในเมลเบิ้ลค่อนข้างโอเคร
ดูร่มรื่นเย็นสบาย มีฮีตเตอร์ไปในตัว แน่นอนสำนักงานขนาดใหญ่แบบนี้ยังไงก็ต้องมีอยู่แล้ว
ในสำนักงานก็จะมี บริการน้ำดื่ม แล้วก็จะมีไอ่เจ้าเครื่องๆนึง ที่สามารถ เลือกได้ว่าเราจะดิ่มอะไร
กาแฟ,คาปู,ช็อคโกแลต,แบรคชอคโกแลต และอื่นๆ ส่วนตัวผมไม่ค่อยชอบดื่มกาแฟ เพราะกลัวหน้าแก่ (โอ้ยหน้ามืงแก่อยู่แล้ว) 5555
ผมเลยเลือกบริการช็อคโกแลตไปหนึ่งที่พร้อมไปนั่งรอสิบนาที เวลาผ่านไป "ชะชะวาล ชะชะวาล " "I'm here " คิดในใจกุชื่อชัชวาลเว้ย
หลังจากนั้นก็แนะนำบริการต่างๆ การใช้แอพ ค่ากระเป๋า uber 30 ดอลล่า หักรวมไปในบัญชี ของผมเลย เอาหล่ะนีคือเวลาแห่งการเริ่มต้น frist job
หลังจากนั้นผมก็เปิดออนไลน์แล้วก็ปันๆ เล่นแถวๆนั้น ชมนกชมไม้ เปลี่ยนเส้นทาง โดยการไปทางบ้านเก่าของผมตอนมาอยู่เมลเบิ้ลครั้งแรก
ปั่นๆ ไปสักพักก็มีออเดอร์เข้า อยู่แถวๆบ้านใหม่เรา ห่างกันเป็นฝาก ปั่นข้างฝากไป ฝนก็ลงเม็ดมาพอดี ปั่นจนไปถึงหน้าร้าน เราก็จอดจักรยาน
แล้วรีบเข้าไปเพราะมีความรู้สึกว่ามาช้าแล้วเจ้าของร้านเลยขอเวลาหนึ่งนาทีเราเลยโอเครๆ จัดๆ กระเป๋าไป แล้วเราก็รับอาหาร ก็ปั่นๆไป
google map แมร่งมัง ปั่นวนแถวๆนั้นอยู่5นาที จนตั้งสติได้เราเลยไปตามเส้นทาง ปั่นไปก็ไม่ได้คิดอะไร จนเห็นว่าเราต้องขึ้นhigh way ก็เริ่มหวั่นๆ
แต่ไหว เพราะเราพอมีสกิลในการปั่นขึ้นเขาแถวบ้านอยู๋ก็เลยไม่หน้ามีปัญหา แต่ปัญหาคือหลังจากนี้เพราะว่ากฎจารจรที่นี่ต่างจากเมืองไทยมาก
แต่ก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่ก็พอเข้าใจได้ แต่อย่าลืมนะคับนี่คือการส่งครั้งแรกของผม ปัญหาคือไม่รู้ว่าบ้านหลังไหน แล้วผมทำยังไงหรอคับ
ผมก็รีบจอดรถแล้วหยิบโทรศํพท์ของผมดูลายละเอียดของผู้สั่งอาหารขึ้นมา มีบริการโทรหา หรือว่าเราจะเลือก msg ก็ได้
ผมก็ กด click ปุ่ม contrac บน I-P 7 คุณลุงก็ขอดูรายละเอียดในโทรศัพท์ ผมก็ยื่นให้คุณลุงดูคุณลุงก็บอกว่าบ้านเลขที่ 272 rost st
ผมก็เลยถามคุณลุงว่าผมจะรู้ได้ไงครับ คุณลุงเลยชี้ให้ดูไปที่บ้านหลังหนึ่ง โอ้โหพระเจ้า !!! บ้านเลขที่ตัวโครตใหญ่ เรียงกันไปเลยคับ
แต่ละหลัง ในความคิดผมว่าเท่มากน้ะคับ แค่คุณเปิดตาคุณก็จะมองเห็น แต่ถ้าปิดตาจะไม่เห็นแน่นอน
เพราะตัวใหญ๋มากจริงๆ ถ้าเป็นโรงงานๆน้ะคับ มันเล่นเพ้นตัวใหญ๋เท่าฝาผนังเลยก็มี 555555555555
หลังจากนั้นผมก็ขอบคุณ คุณลุงแล้วรีบไปหาบ้านลูกค้ารายนี่ และแล้ว ผมก็เจอบ้านเค้า
ผมก็ตะโกน HI I'm Uber did you order food ไมมีเสียงตอบรับจากข้างใน
ผมเลยจอดจักรยานแล้วเดินเข้าประตูรั่วเล็กๆผ่านไปยืนอยู่หน้าประตูบ้าน คือเรื่องนี้ผมมีความรู้จากการดูหนังต่างชาติบ่อย
กริ่งที่บ้านเค้าจะเป็นเหมือนห่วงเหล็กแล้วก็ให้เราเคาะ ผมก็ดีใจเกินเหตุส่งครั้งแรก เคาะไปสามที บ้านสะเทือน
หลังจากนนั้นก็ได้เสียงตอบรับจากเจ้าของบ้านๆ ฮ่งๆ ๆ หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงเปิดประตูแล้วก็เดิน มีคนมาเปิดประตูแล้ว
เราก็ยื่นมือถือให้เค้าดูแล้วบอกว่าเราคือ ชัชวาลสุดหล่อคนกำลังเขียนกระท็ เค้าก้ทำหน้างง
แล้วก็ทำหน้านึกขึ้นได้กุ "สั่งอาหารไว้ " "ล่อเอาสะนานเลยน้ะ คุณน้าคงคิดในใจ" 5555555555555
หลังจากนั้นก็ปั่นไปทางบ้านเก่าเหมือนเดิม แถวๆ port melbourne ไปก็เห็นพี่ๆคนไทยสามคน เช็ดจักรยานคุยกันเสียงดัง
เช็ดจักรยานกันอยู่หน้าร้าน ราคาหน้าจะหลายแสนอยู่ เพราะแมร่งดูใหญ่ดูแพงมาก และอุปกรณ์การแต่งตัวดูเป็นนักปั่น
เราก็ชำเรืองมองจักรยานสักแปปแล้วเราก็จอดจักรยานแล้วเดินเข้าไปรับอาหาร ก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรมาก ขณะที่จัดของเสร็จ ก็มีแจ้งเตือนก็ไม่ได้สนใจ
แล้วก็ไปตามทางของแอพ uber หลังจากนั้นก็ค่อนข้างสบายใจเลยแหละทางบ้านยิ้มกริ่ม โทรศํพสั่นแจ้งเตือน ก็ไม่ได้สนใจอะไร ปั่นไปต่อเหมือนอยู่บ้านปล่อยมือสบายใจ ผ่านน่า urban ตะโกนเรียกเพื่อนมีความสุข ปั่นๆ ไปจนถึงถนนที่หมาย clarke st ต่อไปคือต้องหาเลข 45 ด้วยความที่ไม่ชินกับผังเมืองเมลเบิ้ลก็เลยเริ่มทำให้เราวิตกฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ปั่นๆไปเจอฝรั่งผู้ชายหล่อมากเราเลยไปขอความช่วยเหลือดูแต่งตัวเนียบมาก เฟิสอิมแรกเราก็คิดว่าเราจะหยีๆเราหน่อยแต่ไม่เลยเฟรนลี่ตัวหอมมากๆหล่ออีก เราก็ถามเค้าก็บอกให้เราตรงไป คือเค้าก็ไม่รู้แต่เค้าก็คงมีงานและเตมที่แล้ว
หลังจากนั้นก็ปั่นไปเรื่อยๆ แต่ในใจคิดว่าไม่ใช่แล้ว เลยหันไปมองเจ้คนนึงยืนสูบบุหรี่น่าบ้านเลยไปขอความช่วยเหลืออีก
มองเข้าไปในบ้านอิ้อหือรถสปอตเตมเลยพี่น้องเหมือนโกดังมาก แต่แค่เป็นเกสเฮ้าใหญ่ๆหน่อยเจ้เลยให้ปั่นกลับไปทางที่พี่สุดหล่อบอกมา
สรุปคืออีเลข 45 clarke นี่อยู่หน้าซอย มันเป็นคนโดหรูๆหน่อยชื่อว่า platinum ในใจก็คิดว่า
เพราะรู้ว่าติดต่อคนสั่งไม่ได้ตั้งแต่ครั้งเมื่อกี้ เลยยืนทำสมาธิสองนาที เรียกสติ ฮึบๆ ๆ มองดูโทรศัพ
เลยรีบเข้า battery เปิด save โหมด หลังจากนี้คือทำให้วันนี้ได้มีอะไรมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังถือว่าเป็นซิคเนเจอร์ทีเดียว
เราก็เลยยืนที่หน้าประตูทางเข้า แล้วก็พยายามติดต่อเค้า ติดต่อ hotline แต่ก็น้ะ ภาษายังไม่แข็ง call centre ก็ rap เป็นไฟเลย
มีคนที่เข้าคอนโดว์ไปเราก็เลยไปขอความช่วยเหลือจากไอ่อ้วน reception มันก็ดูเป็นคนดีน้ะคับ เราก็ถามเค้าว่าช่วยเราหน่อยได้ไหม
เช็คคนชื่อนี่ให้หน่อย can you help me listen this มันก็ไม่สนใจ เราก็บอกว่า แบตเราจะหมดแล้ว ทำหน้าตาเฉย
เราก็เลยเดินออกมาข้างนอกคืน ยืนสักพักก็เจอผู้ชายคนนีง ก็บอกให้เค้าช่วยอีกเค้าก็บอกจะของลองแต่สุดท้ายก็ไม่ได้เหมือนเคย
เราเลยรอจังหวะเดินกลับเข้าไปเพราะว่าแบตก็ใกล้จะหมดเต็มที เราก็เดินเข้าไปหาไอ่อ้วนถามว่ามีที่ชาติแบตไหม
มันก็ไม่ตอบ เราก็พยายามขอความข่วยเหลือมันก็ไม่สนใจเราสักนิด คุย line กับใครก็ไม่รู้ โครตเสียใจเลยมนุษย์โลก 555555
หลังจากนั้นก็เตรียมตัวจะรับนี้ก้อนโตในกระเป๋าก็ไปยืนข้างนอกรอ ไม่นานผมก็ได้กลิ่นน้ำหอมที่หอมมาก แล้วก็ค่อยเดินจากไป
แต่เดียวก่อน !!! ผมไม่ช้าที่จะอยากเห็นหน้าเจ้าของกลิ่นน้ำหอมกลิ่นนี้ ในใจก็ไม่กล้าน้ะคับเพราะดูเค้าสวยมากแล้วก็เหมือนจะไปทำงาน
ถ้าไปทำงานไม่ทันก็ขอโทษด้วยน้ะ "I LOVE YoU " ผมก็ขอความช่วยเหลือเค้าด้วยการขึ้นต้นประโยคว่า excuse me can you help me
เค้าก็หันมาทำหน้าเหมือนว่าเค้าหรอ ทำหน้างงๆ เราก็เดินเข้าไปเอาโทรศัพให้เค้าดูแล้วบอกเค้าว่าเราติดต่อคนที่สั่งอาหารไม่ได้
ช่วยเราหน่อยได้ไหม #ตอนนี้เหลือแบต 2 เปอร์เซน เค้าก็บอกลองกดที่ contrac ไปเดียวเค้าจะช่วยฟังให้ เราก็กดไปฟังไปเค้าก็กดวางเอง
แล้วถามเราว่ามีเบอร์ hotlineไหม เราก็บอกว่ามี เราก็ค้นๆแล้วก้โทรให้เค้าแล้วเค้าก็ช่วยเราฟัง ฟังไปมองหน้าเราไป #จะเขิลน้ะถ้าผมจะไม่เป็นหนี้
เค้าก็ฟังๆ สรุป hotline กดสอง ครั้งแรกที่ไปหน้าบ้านคนสั่งคนแรกกดหนึ่งฟังไม่รู้เรื่องแล้วรีบวาง แต่ตอนนี้ฟังกับเค้า เราก็เกิดพลังงานพิเศษ
ฟังรู้เรื่องซะงั้น กดสอง เค้าก็คุยโทร บอกว่าเราไม่สามารถติดต่อคนที่สั่งอาหารได้ partner เราก็ถามว่าเราชื่อไร ขอเบอร์เราไป เราก็ไมได้มองตาเค้า
เพราะสนใจแต่โทรศัพแล้วคุยกับ partner เงยหน้าขึ้นมาอีกทีนางหยิบสายไอโฟนออกมาครีๆ ออก พร้อมที่มืออีกข้างนึงถือ power bank ไว้อยู่แล้ว
แล้วเราแมร่งมองตาเค้าเลยเว้ย คิดในใจ สวยก็สวย หอมก็หอม 5555 จิตใจขนาดนี้ ทำไมเพอร์เฟคจังว้ะ หลังจากนั้นไอ่อ้วน ก็เดินๆ มาวนดู
เชิดสิคับ แล้วก็เดินเข้ามาช่วย แล้วนางก็กดห้องที่ลิปให้ คุยกับเจ้าของห้องให้ เจ้าของห้องก็กดลิปให้เรา แล้วหันมาย้ำกับเราว่า ยูต้องไปส่งห้อง
3605 น้ะ เราก็ขอทวนอีกทีเพราะความดีเลยจริงๆ แมร่ง ยกโลกให้เลย ขี้มาก็จะกิน 555555555 #ขอยืมพี่โอ๊ตหน่อยน้ะคับ
เราก็เดินเข้าไปแล้วก็ไปกดลิฟขึ้นชั้น 36 ตอนนี้แบตเหลือหนึ่งเปอร์เซน ยังไม่จบครับเพราะผมต้อง กด confrim drop up อาหาร
รอริบอีก 3นาที สิ่งที่ผมทำตอนนั้นคือ รีบครี่แอพพิเคชั่นไอโฟนขึ้นออกทุกโปรแกรม หรี่ไฟจนหน้าจอมืด หลังจากนั้นลิฟก็มาถึง
แล้วคนก็ขึ้นมากันเต็มลิฟชั้นของผมคือ 36 คือชั้นคนสุดท้าย ซวยไปอีก ออกจากลิฟเราก็ไปหาห้องที่นางเคยย้ำกับเราไว้ 555
ไปเคาะแล้วก็ถามเค้าว่าใช่ เราก็เตรียมอาหารให้เค้าหลังจากนั้นก็รีบเดินด้วยความดีใจ แต่ลืมไปว่าในลิฟจะไม่มีสัญญาณคิดได้คือตอนที่ก้าวขาเข้าไป
ในลิฟมีผู้ชายอยู่คนเดียว เราก็โอบโทรศัพท์แล้วภาวนาขอให้แบตหมดจูบแล้วจูบอีก เค้าก็สะกิดเราว่าเป็นไงมั้ง เราก็บอกไปว่า this's is my frist time
I can't contrac them and felling be sad เค้าก็บอกว่า อย่างงี้แหละครั้งแรกเดียวมันก็ผ่านไป 5555555 ถึงชั้นล่างเราก็เดินออกมาก่อนพร้อมทักทาย
กล่าวคำลา แล้วก็ยิ้มให้ด้วยความจริงใจ หลังจากนั้น ก็เดินไปเจอไอ่อ้วนมันก็ทำหน้าเสีย รออะไรคับ intro ขึ้น https://youtu.be/R_eLHmDy6-Q
หลังจากเดินออกมา คนที่ถามเราเค้าก็ส่งอาหารเหมือนกันแต่คนละค่าย deliveryloo ก็บอกลากันตามภาษาเพื่อนร่วมอาชีพ แล้วเราก็รวบรวมสมาธิปั่นจักรยานกับบ้านและรวบรวมความรู้สึกนึกคิดความจริงๆใจทุกตัวหนังสือให้ส่งต่อการทำงานครั้งแรกในการปั่น UBER #ขอบคุณครับผม
#ไอ่จืด>3 #พี่โม #partnerที่ขอโทษกับเรื่องทั้งหมด #ชายหนุ่มผู้เป็นตัวเอกในตอนจบ #คนอ้วนในคราบคนใจร้าย #ขอบคุณทุกคนๆที่เข้ามาอ่าน
#นี่คือการเขียนครั้งที่สอง #ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วย #ทุกคำเตือนคือบทเรียนเพื่อนฝึกเขียนในครั้งตต่อๆไปคับ #ขอบคุณจากใจ #jezzy