ความระแวง

ไม่ใช่นักเขียนดังนั้นเรื่องราวที่ถ่ายทอดออกมาอาจอ่านกันแล้วงงๆ.
เรื่องของเรื่องเกิดขึ้นโดยความสับสนในใจและความระแวงเป็นทุนเดิม.
อยู่กับแฟนมา5-6 ปีในแต่ล่ะวันเขาก็กลับบ้านตรงเวลา.ในเรื่องคือ.เมื่อก่อนเขาเจ้าชู้มาก.ขนาดไปเที่ยวด้วยกันเห็นผู้หญิงสวยยังไม่ไว้หน้าเรา.เข้าไปทักทายและนั่งคุยกับผู้หญิงเหล่านั้นปล่อยให้เรานั่งกับเพื่อนๆไปโดยไม่สนใจ.จนจะกลับถึงกลับถึงกลับมานั่งโต๊ะและกลับด้วยกัน.(ตัวเราไม่ใช่คนชอบเที่ยวแต่เขาชอบ)ทะเลาะกันบ่อยมากในช่วงแรกจนขอเลิกกันก็มี.แต่สุดท้ายก็อยู่ด้วยกันมาจะหกปี. มาเมื่อสองปีที่แล้วเขาป่วยนอน.รพ.สามคืนหมอบอกว่าภาวะเม็ดเลือดแดงแตกตัว.(ตอนแรกบอกตรงเรานึกว่าเป็นเอดส์)หลังจากออกจาก รพ.เขาเปลี่ยนไปเยอะมาก.จากที่เคยเป็นคนรักสนุกเขาเปลี่ยนไป เป็นคนเงียบขรึมถามคำตอบคำ.วันหยุดปกติจะหาทางออกนอกบ้านแต่ตอนนี้ไม่ไปไหนอยู่แต่กับบ้าน.เปลี่ยนไปจนเรากลัวเขาจะเป็นโรคซึมเซาถึงขนาดไปหาหมอเราไปด้วยเพื่อไปถามเองว่าทำไมเปลี่ยนไป.ขอทำนัดหมอเกี่ยวกับประสาทเลยก็มี.แต่สุดท้ายเขาไปไม่บอกว่าเสียเวลาทำงาน.เขาเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคนจนเรารู้สึกไม่สบายใจ.ว่าเขาเป็นอะไรกันแน่.ถามหมอทุกเรื่องเกี่ยวกับโรคร้ายแรงที่คิดว่าเขาน่าจะเป็นแต่หมอบอกตรวจแล้วไม่มี.เขาเปลี่ยนไปปีนี้จะเข้าปีที่สองแล้ว.เลยอยากจะถามว่า คนที่เคยรักสนุกชอบเที่ยวกลางคืนมันสามารถเปลี่ยนแปลงเป็นคนที่อยู่แต่ในบ้านไม่ไปไหน.พูดน้อยลง.ได้ด้วยเหรอ?  คือถ้าจะถามกลับมาว่าแล้วไม่ชอบเหรอแบบนี้.คือ.ชอบน่ะแต่ว่ามันมีความเป็นกังวลใจห่วงมากกว่า.คือมันเปลี่ยนไปเยอะมากๆ