พึ่งเคยตั้งกระทู้แบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนนี้จขกท.มาอยู่ในจุดที่ว่าจะเดินต่อไปยังไงดี ทำยังไงไม่ให้เกิดปัญหาแบบนี้ซ้ำๆ
ขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ
ตอนนี้เราอายุ 23 ย่าง 24 ถือว่าเป็นวัยที่ต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมาย ต้องพัฒนาตัวเอง พึ่งเริ่มทำงาน มีภาระต้องเลี้ยงดูครอบครัว
และพี่สาวที่พิการอีกคนหนึ่ง ฉะนั้นตัวเองเหมือนเป็นเสาหลักของครอบครัวก็ว่าได้ ตอนนี้เราพึ่งคบกับแฟนคนนี้ได้ประมาณห้าเดือน
พี่เขาอายุห่างกับเรามากพอสมควร ซึ่งเป็นพี่ที่ทำงานอยู่ด้วยกัน ตอนนี้เรากำลังจะย้ายที่ทำงานใหม่แต่ก็ยังอยู่ในเขต กทม.
ยังสามารถไปหากันได้ปกติ ...

ปัญหาที่เราทะลาะกันบ่อยๆเลยก็คือ เขาไม่ต้องการให้เราไปทำงานต่างจังหวัด อยากอยู่ใกล้ๆกัน
เขาเป็นแฟนที่ดีมากคนนึง คอยเอาใจทุกอย่าง ดูแลดีมาก กินข้าวด้วยกันเกือบทุกมื้อ โทรปลุกทุกเช้า ไปรับไปส่ง พาไปซื้อของ
เหมือนแฟนคนอื่นๆทั่วๆไป เขาเคยพูดถึงเรื่องแต่งงานด้วย แต่สำหรับเรามันเร็วเกินไป รู้สึกว่าตัวเองต้องใช้ชีวิตอีกเยอะ ต้องเจออะไรอีกเยอะ
เขาก็โอเคไม่เป็นไรรอได้ (นี่คบกันแค่ห้าเดือนนะ) พอคบไปเรื่อยๆบางทีเรารู้สึกมันเสียความเป็นตัวเองไป
ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เราเองควรจะมีแฟนหรือป่าว เพราะหลายครั้งทำให้เขารู้สึกเสียใจ ปัญหาไม่ใช่การนอกใจอะไรทั้งนั้น
แต่เป็นเพราะเรามีความคิดเป็นของตัวเองมากเกินไป คือเราจะไม่ค่อยเชื่ออะไรง่ายๆ ทุกอย่างต้องเป็นเหตุเป็นผล ยกตัวอย่างนะคะ
เช่น เราจะได้งานใหม่โดยผ่านบริษัทจัดหางานเราก็ไปสัมภาษณ์ผ่าน ทุกอย่างโอเค เราเลยตัดสินใจที่จะทำที่นี่ แต่ทุกอย่างก็เล่าให้เขาฟังหมด
ตั้งแต่บริษัทเรียกสัมภาษณ์ เดินทาง ทุกอย่าง แต่พอเราบอกว่าตัดสินใจไปแล้วนะว่าจะทำ เขากลับงอลว่าทำไมไม่ปรึกษาเขาก่อน
บริษัทจัดหางานไว้ใจได้แค่ไหน เขามีเพื่อนที่เคยทำเกี่ยวกับบริษัทจัดหางานมาก่อนเขารู้ว่ามันเป็นยังไง
อ่าววว คืองอลหนักมากทำไมรีบตัดสินใจ เราก็งงคืออะไร เข้าใจนะว่ามันคือความหวังดี ไม่อยากให้โดนหลอก
แต่ขอเหตุผลที่ดีกว่านี้หน่อยได้ไหมหรือข้อมูลอะไรก็ได้มาหักล้างกับข้อมูลที่เรามี อีกอย่างทัศนคติการทำงานของเราก็ต่างกันมากๆ
เช่น เขาคิดว่าการทำงานอยู่ที่เดิมมันดี แสดงว่าคนคนนั้นสู้งาน เขาเคยทำงานอยู่บริษัทเดิมอยู่แปดปีกับเงินเดือนเท่าเดิม
ทั้งๆที่อาชีพเขาเลือกได้เยอะมาก แต่เรากลับมองว่าโอกาศมันมีเสมออยู่ที่เราจะมองหามันหรือป่าว ยิ่งเรามีโอกาศย้ายที่ทำงาน
ทำให้เราได้เจอกับคนใหม่ๆเรียนรู้อะไรใหม่ๆ การเติบโตก็ดีกว่า แต่ตอนนี้เราได้งานใหม่เขาก็ยินดีด้วยให้ไปในที่ที่ดีกว่านี้เขาเองก็จะย้าย
เหมือนกัน ปัญหาคือเราไม่ค่อยจะฟังเค้านี่แหละค่ะ ถ้าถามเราเราก็คิดว่าเราค่อนข้างเปิดกว้างสำหรับความคิดเห็น เรารับฟังคิดตาม
แต่คือบางอย่างเราไม่เห็นด้วยก็ต้องมีแย้งมั๊ยคะ แย้งด้วยเหตุและผลนะ และสิ่งได้เจอคือ เฮ้ยยย ทำไมไม่เชื่อกันบ้าง ทำไมไม่ฟังกันบ้าง
ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ และในอีกหลายๆเรื่อง บางทีเราก็โลกส่วนตัวสูงไปหน่อยอันนี้ก็ไม่รู้จะแก้ยังไงเช่น วันหยุดอยากอ่านหนังสืออยู่ร้านกาแฟ
เงียบๆคนเดียว ความสุขคือได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ บางสัปดาห์ต้องไปเรียนภาษาอังกฤษในวันอาทิตย์ แต่เขาก็ขอว่าวันอาทิตย์ให้เวลาเขาหน่อยได้ไหม อยากไปเที่ยวด้วยกันอะไรแบบนี้ อันนี้ถึงขั้นทะเลาะกันเลยค่ะ ไปเรียนต้องให้เขาไปรับเท่านั้น เราจะขี่มอไซด์ไปเองก็ไม่ได้มีงอล ทั้งที่มันรถติดรีบไปเรียนด้วยสุดท้ายก็ต้องเสียตังค์นั่งวิน เพื่อเขาจะได้ไปรับเรา

และที่หนักสุดพึ่งผ่านไปไม่นานขณะที่เรากับเขากำลังไปกินข้าว เขาพูดกับเราว่า อยู่ข้างๆกันแบบนี้ตลอดไปนะ โมเม้นที่อยากให้แฟนให้กำลังใจอะ แต่เรากลับพูดในสิ่งที่ทำร้ายเขาว่า อนาคตมันไม่แน่ไม่นอน (ในใจเราคิดความตายอาจพลากเราก็ได้ หรือไม่สักวันฉันต้องเดินตามความฝันของฉัน แบบ I have a dream เลยอยากให้เผื่อใจไว้ในวันที่จาก แต่ไม่ได้หมายถึงเลิกกันนะ) แค่เราพูดแค่นั้นทำให้โกรธกันไม่พูดไม่จา เขางอลมา เราไม่ง้อ คือเราไม่รู้จะทำยังไงอะ พยายามพูดเดินจับมือ ซบไหล่ ทำอะไรเหมือนเดิม คือพยายามง้อจน เอ้าถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ง้อละนะ ปล่อยนะ เขาก็เครียด เครียดจนนอนไม่หลับ เขาบอกว่าเราคิดถึงแต่ตัวเอง ไม่คิดถึงคนรอบข้างว่าเขาจะคิดยังไง ไม่เข้าใจเขาเลย เฮ้อออออออ ทำไงดี