ถ้าคนที่คุณรัก เขานิสัยไม่เหมือนคุณเลย แต่ทำไมคุณรักเขาคะ?

บริดเจ็ท โจนส์ เบบี้ พูดไว้ว่า "บางครั้งคุณรักคนๆหนึ่ง เพราะเหตุผลเดียวคือ..เขาไม่เหมือนคุณ บางครั้งคุณรักเขาเพราะ..รู้สึกว่าเขาเป็นเหมือนบ้าน"
ตอนแรกเราไม่เข้าใจ ว่ามันจะรู้สึกแบบนั้นได้อย่างไร? จนมีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นกับเราเมื่อ 7 เดือนที่แล้ว

ในวันนั้น.. วันที่เราได้นั่งเล่นเกมข้างๆกัน เป็นช่วงที่เรามีปัญหากับรุ่นน้องของเขา ระหว่างพักสายตาจากการเล่นเกม เราเลยเอาปัญหาที่เกิดขึ้นไปปรึกษาเขา
ปัญญาคือ เรารู้สึกอึดอัดใจในการเทคแคร์อย่างบ้าคลั่งจากรุ่นน้องของเขาโดยที่เราไม่ต้องการ(เราเป็นคนที่ดูแลตัวเองได้ และชินกับการดูแลตัวเองมาโดยตลอด)

เขาตั้งใจฟังสิ่งที่เราพูดมากๆ และเรายังคงจำแววตาที่เขามองมาที่เราแล้วพูดว่า
เขา : การที่มีคนคอยดูแลและทำให้เราได้ทุกอย่าง มันไม่ดีเหรอ?
เรา : มันก็ดี แต่ทำได้แบบนั้นตลอดรึปล่าว?
เขา : บางคนก็ทำได้น่ะ แต่อาจจะไม่ได้ตลอด
เรา : แล้วไม่รู้สึกเหนื่อยเหรอ
เขา : (ตอบมาว่าอะไร เราจำไม่ได้แล้ว)
บรรยากาศในวันนั้นน้ำเสียงและสายตาที่เขามองเราในตอนนั้นมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเขินอายอะไรเลย แต่มันกลับทำให้เรารู้สึกอบอุ่นปลอดภัยมากจริงๆ

เขามีความเป็นตัวเองสูงมาก จริงจังกับทุกเรื่องในชีวิตก็ว่าได้ ทัศนคติมองโลกเป็นสีขาว-ดำ(ไม่ขาดก็เกินไปเลย) เขาไม่เคยไว้ใจใคร ส่วนเราเป็นคนใช้ชีวิตง่ายๆ เป็นคนกลางๆ ไม่ใช่คนที่เด่นหรือดีอะไร มองโลกเป็นสีเทาๆไม่ค่อยจะยุ่งอะไรใคร(ง่ายๆคืออะไรที่ไม่ได้มีผลกับชีวิตเรา ไม่ว่ามันจะดีหรือร้ายเราก็ไม่ได้สนใจอะไร) เราทำความรู้จักกันโดยทั้งคู่ยังคงความเป็นตัวตนของเราอยู่ มีหลายครั้งที่คำพูดของใครสักคนมันไม่ค่อยเข้าหูอีกฝ่ายสักเท่าไหร่ ต้องทะเลาะกันทุกที

..เรารู้จักเขา จากวันแรกที่เรามองเขาแค่เพื่อนเล่นเกมคนนึง ตาหมอนี่!!! ไม่เหมือนทุกคนเราที่เคยเจอเลย เราแตกต่างกันเหมือนแม่เหล็กคนละขั้ว

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ เราแค่อยากรู้ว่าเพื่อนๆ เคยเจอความรักแบบนี้บ้างไหม? คนที่เรารักมีนิสัยแตกต่างกับเราเหลือเกิน แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นที่ได้รับจากเขากลับอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

(ปล. จขกท.ชอบความรักที่เป็นไปอย่างเรียบง่าย แต่จขกท.ก็ไม่ได้สมหวังในความรักนะคะ ยังคงรักเขา แม้เราอาจจะไม่ได้คู่กัน^__^)
(จขกท.ไม่ใช่วัยรุ่น นี่ก็เกือบจะ30แล้วค่ะ แต่ยังคงรักที่จะเล่นเกมบ้างตามโอกาส)