สวัสดีครับ ชาวพับทิป ..
ผมเป็นคนครึ่งๆกลางๆ ไม่ว่าจะเรื่องการเรียน ความสามารถ มนุษยสัมพันธ์ รวมแม้กระทั่งเพศ ผมไม่มีอะไรที่เป็น100%เลยครับ เหมือนจะเรียนเก่ง แต่ท้ายสุดก็เอาตัวไม่รอด เหมือนจะเป็นคนมีความสามารถ โดยเฉพาะด้านภาษา แต่ก็ไม่เก่ง ... ที่สำคัญ โดยเฉพาะเรื่อง ความรัก ผมคิดว่าตัวเองเป็นเกย์100% แต่พอคบกับ เกย์ กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ มันเหมือนฝืนๆ คบได้ไม่กี่อาทิตย์ก็เลิก ถามว่ามีความสุขไหม แรกๆก็มีน่ะ แต่พอได้เข้าไปในชีวิตเขาจริงๆ กลับรู้สึกมันไม่ใช่ เหมือนฝืนๆ เหมือนไม่ใช่สิ่บที่ตนเองต้องการ สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินออกมา หากถามว่ายังไม่เจอคนที่ใช่รึเปล่า ก็ไม่น่าจะใช่น่ะครับ เพราะผมลองคบมาแล้ว 4~5 คน มันเป็นความรู้สึกเหมือนกันหมด
ถามว่าหวั่นไหวกับ ผญ มั้ย ก็มีบ้างน่ะคับ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เข้ามา บางคนแค่สบตาก็จะละลายแล้ว แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปจีบน่ะคับ อาจจะเป็นเพราะผมเป็นคนขี้อายด้วยมั้ง แต่ที่ชัดเจนที่สุดก็คือ เหมือนมีกำแพงกั้นไว้ ไม่มีแรงผลักดันให้ตัวเองก้าวข้ามกำแพงนั้น เพื่อเข้าไปในชีวิตเขาได้จริงๆ เป็นวัฐจักรแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่จบไม่สิ้น ... จนผมพลาดคนดีดีเข้ามาในชีวิตตั้งหลายคน ทำให้ผมไม่เคยมีแฟนเกินเดือนซักคน
บางครั้งอยากมีแฟนน่ะ แบบอยู่ด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน แต่พอเริ่มหวั่นไหวกับใครซักคน พอเริ่มตัดสินใจเริ่มคบ ความรุ้สึกแบบฝืนๆก็เข้ามา ทำให้ผมไม่สามานถก้าวกำแพงนี้ไปได้ซักที เคยคิดน่ะ ถ้ายังเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จะอยู่แบบนี้ไปจนแก่เฒ่า แต่ก็แอบกลัวตอนแก่ไม่มีคนดูแล อึดอัดน่ะ กับปัญหาแบบไม่สามารถ ระบายกับใครได้
สับสนตัวเอง
ผมเป็นคนครึ่งๆกลางๆ ไม่ว่าจะเรื่องการเรียน ความสามารถ มนุษยสัมพันธ์ รวมแม้กระทั่งเพศ ผมไม่มีอะไรที่เป็น100%เลยครับ เหมือนจะเรียนเก่ง แต่ท้ายสุดก็เอาตัวไม่รอด เหมือนจะเป็นคนมีความสามารถ โดยเฉพาะด้านภาษา แต่ก็ไม่เก่ง ... ที่สำคัญ โดยเฉพาะเรื่อง ความรัก ผมคิดว่าตัวเองเป็นเกย์100% แต่พอคบกับ เกย์ กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ มันเหมือนฝืนๆ คบได้ไม่กี่อาทิตย์ก็เลิก ถามว่ามีความสุขไหม แรกๆก็มีน่ะ แต่พอได้เข้าไปในชีวิตเขาจริงๆ กลับรู้สึกมันไม่ใช่ เหมือนฝืนๆ เหมือนไม่ใช่สิ่บที่ตนเองต้องการ สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินออกมา หากถามว่ายังไม่เจอคนที่ใช่รึเปล่า ก็ไม่น่าจะใช่น่ะครับ เพราะผมลองคบมาแล้ว 4~5 คน มันเป็นความรู้สึกเหมือนกันหมด
ถามว่าหวั่นไหวกับ ผญ มั้ย ก็มีบ้างน่ะคับ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เข้ามา บางคนแค่สบตาก็จะละลายแล้ว แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปจีบน่ะคับ อาจจะเป็นเพราะผมเป็นคนขี้อายด้วยมั้ง แต่ที่ชัดเจนที่สุดก็คือ เหมือนมีกำแพงกั้นไว้ ไม่มีแรงผลักดันให้ตัวเองก้าวข้ามกำแพงนั้น เพื่อเข้าไปในชีวิตเขาได้จริงๆ เป็นวัฐจักรแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่จบไม่สิ้น ... จนผมพลาดคนดีดีเข้ามาในชีวิตตั้งหลายคน ทำให้ผมไม่เคยมีแฟนเกินเดือนซักคน
บางครั้งอยากมีแฟนน่ะ แบบอยู่ด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน แต่พอเริ่มหวั่นไหวกับใครซักคน พอเริ่มตัดสินใจเริ่มคบ ความรุ้สึกแบบฝืนๆก็เข้ามา ทำให้ผมไม่สามานถก้าวกำแพงนี้ไปได้ซักที เคยคิดน่ะ ถ้ายังเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จะอยู่แบบนี้ไปจนแก่เฒ่า แต่ก็แอบกลัวตอนแก่ไม่มีคนดูแล อึดอัดน่ะ กับปัญหาแบบไม่สามารถ ระบายกับใครได้