เรามีเรื่องแย่ๆอยากระบายเราท้อมาก

เราอายุแค่17แต่ชีวิตเรามันแย่มากเราไม่เคยมีความสุขได้จริงๆเลยเราเหนื่อยกับการแกล้งมีความสุขหลายๆคนอาจคิดว่าเราปกติไม่มีเรื่องเครียดเพื่อนบางคนตอนนี้ก็คิดว่าเราร่าเริงเกินไปบ้ามากดูแฮปปี้กับชีวิต แต่ใครจะรู้ว่าเราเจอเรื่องแย่ๆเกินกว่าเด็กอายุ17อย่างเราจะรับได้ บางคนอาจคิดว่ามันเป็นเพียงปัญหาเล็กๆแต่คนเรามันรับความรู้สึกแย่ๆได้ไม่เท่ากัน คือเรื่องมีอยู่ว่า ตั้งแต่เล็กเรามักโดนทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียว เรามักตะต้องนั่งอยู่ที่บ้านแบบเหงามากเพราะพึ่อยู่ประถมเอง เรามันไม่มีมือถือเพราะเมื่อก่อนเด็กๆยังไม่น่ามีใช้กัน เราต้องเล่นของเล่นท่พ่อแม่ซื้อให้ ถึงมันจะมากและแพงหรือดีแค่ไหนจริงๆเราไม่อยากได้เลย เราแค่ต้องการคนเล่นด้วย เราเลิกเรียนมาอยู่คนเดียวตลอดจนแม่มีน้องเราดีใจจะมีเพื่อนเล่นแต่เวลาผ่านไปน้องโตขึ้นมาน้องทั้งด่าทั้งทำร้ายจิตใจเราสารพัด น้องชอบใส่ร้ายเราเสมอน้องมันแกล้งเราและขโมยของๆเราไป น้องใส่ร้ายเราหลายอย่างจนญาติๆไม่ชอบเราเราไม่มีโอกาสได้อธิบายอะไรเลยไม่มีใครฟังเรา ปัญหาที่บ้านมีไม่พอยังมีที่โรงเรียนอีก ตั้งแต่อนุบาลเลยอนุบาลเราเป็นเด็กหน้าตาหน้ารักแก้มยุ้ยๆเพื่อนๆมักอิจฉาเวลาผู้ใหญ่ชม เรามักถูกเลือกเวลามีงานกีฬาสีให้เต้นให้ออกงานรำตามที่ต่างๆแต่เพิ่อนมักไม่ชอบเราเพืทอนจะสั่งให้คนอื่ยเลิกคบเราบางคนก็หยิกเราทำร้ายเราแต่ไม่มีใครรู้เลยเราไม่ฟ้องครูไม่ฟ้องใครเลย จนมาวันนึงแม่ย้ายไปทำงานที่ตจว. ปีนึงเจอกันอาทิตย์นึง เราเสียใจมาก แต่พอโตมาเราก็เริ่มชิน เราอยู่กัพ่อกับน้อง เราก็โดนน้เอาเปรียบตลอด พ่อก็เคยไล่เราออกจากบ้าน พ่อไม่สนใจชีวิตเราเลยค่ะมีหน้าที่แค่ให้เงินเราไม่ได้คุยกับพ่อเลยถ้าไม่มีอัไรจำเป็น ส่วนมากเราจะสนิทกับแม่เพราะแม่เราดูแลเอาใจใส่สนใจเรา มีแค่แม่ที่สนใจเรา แต่เราก็รักพ่อด้วยนะคะแค่น้อยใจที่เค้าไม่สนใจเราเลย เค้าสนใจแค่งานของเค้าบางทีก็ซื้อขนมมาไว้ให้แต่จะพูดจะอัไรกับเค้าเค้าไม่พูดด้วยเลยค่ะ เราที่รร.ประถมก็ไม่มีเพื่อนมักโดนเพื่อนนินทาบ่อยมากเราอยู่ชมรมรำเราเป็นเด็กนาฏศิลป์เรามักโดนแขวะ ว่าเอาเวลาเรียนไปทำเป็นสวย คิดว่าสวยมากหรอ สงสัยอยากเด่น เราจำได้กีคำพูดแบบนั้น เราก็พยายามไม่สนใจ เบลามีเรียนอะไรเรามักไม่มีงานกลุ่มเลย เราโดนเทตลอด จนมัธยมตอนม.1เพื่อนก็ไล่เราออกจมกกลุ่มเพื่อนในห้องไม่ชอบหน้าเราาหลายคนมาก มีตอนเรียนพิเศษก็มีเพื่อนแยกโต๊ะไปนั่งกันเอง ปล่อยเราอยู่คนเดียว ม.2เราก็มีคนมาจีบแต่โดนเท ม.3ก็มีเข้ามาจีบเยอะอยู่ค่ะทั้งที่เราไม่ใช่คนสวยอะไร เราเคยโดนเข้าใจผิดว่าคบซ้อนจนโดนคนเกลียดเยอะมากทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นแบบนั้น ม.4ก็โดนคบกับเพื่อนเป็นแฟน แม่เพื่อนทักมาให้เลิกคบกันเราก็เลยเลิกคบแต่โกหกว่าเราไม่จริงจังเลยบอกเลิกแต่จริงๆเราจริงจังกับทุกคนนะถ้าเราได้คบเพราะเรารู้ดีว่าการโดนหักหลังมาแย่ขนาดไหน แต่ก็โดนเพื่อนแฟนเก่าเกลียดแถมเขเาใจผิดว่าเรายังรักแฟนเก่าอยู่ละเลยกลับไป เราเป็นคนขี้ลืมนะแต่เราดันจำเรื่องแย่ๆได้เพราะมันฝังเขาไปในใจเราเลย เราร้องไห้คนเดียวบ่อยตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ อ่อตอนม.3เรามีเพื่อนสองคนที่สนิทกันจริงๆที่เหลือนินทาลับหลังเราตลอด แต่เราก็แอบรู้ว่าสองคนนี้นินทาบ่อยเราแต่เราไม่อยากเสียพวกเค้าไปเพราะอะไรก็ไม่รู้ทั้งที่คนอื่นเราก็ปลีกตัวออกมาได้ พอม.4เรากลายเป็นคนมีเพื่อน เราไม่เข้าใจว่าทำไมแต่ก็ใช่ว่าจะดีกับเราทั้งหมด เรามักโดนเกลียดได้ตลอดเวลา เราเป็นหลีดเราก็โดนใส่ร้ายจากรุ่นน้องว่าเราด่าเพื่อนทั้งที่เราไม่ได้พูดนินทาด่าเพื่อนเลยเราไม่เข้าใจทำไมเราเจอแต่อะไรแย่ๆ เรากลายเป็นคนปากกับใจไม่ตรงกันเวลามีคนเข้ามาถามว่าโอเคมั้ยเราก็บอกโอเค แต่เรารู้ภายยนอกดูหวังดีก็จริงแต่ก๋็เอาเราไปพูดแย่ๆเราเลยไม่อยากพูดไรให้ฟัง เราอาจจะเป็นโรคซึมเศร้าก็ได้ แต่เราพยายามร่าเริงตลอดเรารู้ตัวเองดีว่าเราไม่ไหวแต่เราฝืนมาตลอด เราร้องไห้จนไม่รู้ว่าเราจะเข้มแข็งและชินกับมันได้เมื่อไหร่ ตอนนี้เรามีเพื่อนที่สนิทจริงๆแค่สี่คนค่ะคือแฟนเก่าเรา เพื่อนเราที่เคยรู้จักกันตอนประถม และก็เพื่อนสองคนที่สนิทกันมา แต่เราก็เล่าทุกเรื่องให้พวกเขาไม่ได้ เรามักเจอแต่ผช.ที่ไม่จริงจังมาจีบส่วนน้อยมากกกที่จะเข้ามาดีด้วยจริงๆ คบหวังเซ็กส์ยังมีเลยพอไม่ให้ทำก็บอกเลิก เราแค่อยากมีความสุขแบบคนอื่นแบบที่เด็กควรมีกัน เราทำงานพิเศษตอนปิดเทอมและจะทำต่อตอนขึ้นม.5ด้วยเราอยากมีเงินใช้เองแบบไม่ขอเงินพ่อเผื่ออพ่อจะมีเวลาคุยกับเราเล่นกับเราเหมือนพ่อลูกคนอื่นนี่คืออีกเหตุผลนึงที่เราไม่ได้บอกใคร เราทำงานมาเลิกก็ห้าทุ่มถึงบ้านมาน้องย้ายมานอนด้วยทั้งด่าทั้งถับเราทังทร่เตียงกว้างเหมือนตั้งใจจะแกล้งเรา เราทนมาหลายวันจนวันนี้เราทะเลาะกับน้องเพราะเราทนไม่ไหวแลัวกับการโดนตะคอกโดนด่าขึ้นกูและแทนเราด้วยสัตว์ต่างๆ เรามักโดนขโมยของจากน้องบ่อยมากเราทนไม่ได้จริงๆนี่ทนมาตลอดหลายปีไม่เคยได้มีความสุขเลยถ้าเลือกได้อยากมีชีวิตที่สุขและยิ้มได้จากใจจริงไม่ใช่แกล้งยิ้มแกล้งร่าเริง เมื่อวานพาน้องไปซื้อมือถือใหม่น้องบอกต้องใช้เรียนสมัยนี้เค้าเปลี่ยนระบบเรียน ทั้งที่เราไม่เห็นต้องใช้เลย มือถือเรากากๆถูกๆใช้มาเป็นปีๆ น้องก็พูดดีๆด้วยพอซื้อเสร็จกลับบ้านมาก็ทำตัวแบบเดิมใส่เรา วันน้ี้เราเสียความรู้สึกจนทนไม่ไหว เราคิดจะฆ่าตัวตายแต่เราทำไม่ได้เรายังอยากเจอหน้าแม่อยู่ เราทำได้แค่ร้องไห้คนเดียว เราควรทำยังไงให้เรามีความสุขบ้าง บางทีเราก็คิดยะเราทำงานได้เงินแล้วเรายเายไปอยู่ห้องเช่าคนเดียวดีไหมจะได้ไม่ต้องเจอปัญหาที่บ้ายอย่น้อยก็ตัดได้ไปเรื่อง เราท้อมากจริงๆ เราทั้งเรียนหนักทั้ทำงานไปด้วย แต่น้องอยู้บ้านสบายๆ ทั้งที่เราทำงานพิเศษตั้งแต่เด็ก ตอนเราเด็กกว่าน้องเราก็เอาบ๊วยไปขายตามที่ต่างๆเราไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเป็นพี่มันลำบากได้ขนาดนี้ เรียนเราก็สมองไม่ดีความจำก็แย่ รักก็มีแต่คนไม่จริงใจ เพื่อนก็เท เงินก็ไม่พอใช้ให้น้องใช้อีก โดนด่าทอต่างๆไม่มีความสุขเอาซะเลย เมื่อก่อนยังมีคิดเรื่องแฟน เดี๋ยวนี้เฉยชามากต้องการแค่ความสุขที่สรเางจากตัวเแล้วอ่ะแต่ไม่รู้จะทำยังไง