ก่อนอื่นต้องสวัสดีคนที่เผลอหลงเข้ามานะคะ
ตามหัวข้อที่กล่าวมาเลยค่ะ ก่อนอื่นเราจะเล่าอาการคร่าวๆก่อนนะคะ(อาจมีคำหยาบนิดๆ ขออภัยด้วยนะคะ)
คนในครอบครัวไม่ใช่พ่อแม่เราค่ะ แต่เป็นคยที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็กเลยค่ะ เลยเชื่อว่าเค้ารักเราเหมือนลูกจริงๆ แต่ตอนเด็กๆเราไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่พอเราโตขึ้นมา ทำให้เราเริ่มเข้าใจมาบ้าง แต่ก็ยังไม่เข้าใจการกระทำบางอย่างอยู่ค่ะ คือเมื่อตอนเด็กๆเนี่ยเราทำอะไรผิดนิดเดียวโดนหนักมากเช่น เค้าจะจิกหัวเราโขกกำแพงแล้วตบหน้า แถมยังพ่นคำหยาบออกมา พอเราร้องไห้เค้าก็ตบซ้ำแล้วบอกให้เราหยุดร้อง พูดประมาณว่า'หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้นะ' ยอมรับว่าตอนนั้นกลัวมากค่ะ ตอนนั้นเราอยู่แค่ประถมเอง แต่ก็พยายามเข้าใจเค้านะคะ เค้าเป็นคนที่อารมณ์แปรปรวนนิดนึงบางวันก็อารมณ์ดี แต่วันไหนอารมณ์เสียนี่บ้านแทบจะระเบิดจนคนข้างบ้านเค้าได้ยินหมดเลยค่ะ
และมีเหตุการณ์อยู่ครั้งนึงที่เรากลัวมากค่ะ คือตอนนั้นเราจำไม่ได้ว่าเราทำผิดอะไร แต่ตอนนั้นเค้าโมโหมากเค้าหยิบมีดมาแล้วเข้ามากระชากคอเสื้อเราแล้วพูดว่า 'กูจะฆ่า' ตอนนั้นเรากลัวสุดๆค่ะแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แต่ยกมือไหว้แล้วพูดคำว่าขอโทษเท่านั้น โชคดีที่เค้าไม่ทำอะไร
ยังมีเหตุการณ์อื่นๆอีกเมื่อตอนเรายังเด็กค่ะ เช่น ให้คาบรองเท้า ถุงเท้าบ้าง นี่คือเหตุการณ์ที่เราสามรถเล่าได้เท่านี้ค่ะ และยังมีบางช่วงที่เราคิดจะฆ่าตัวตาย และฆ่าคนด้วย แต่ก็มีบางอย่างทำให้เปลี่ยนความคิดค่ะ
จนมากระทั่งช่วงนี้เราอยู่ ม.ปลาย เค้ามีอาหารดีขึ้นตั้งแต่เราอยู่ ม.3 แต่ก็มีบางวันที่หัวร้อนด้วยเรื่องเล็กนิดเดียว เช่นตอนนี้ที่เป็นอยู่คือ เค้ามีอาการหัวร้อนง่ายมาก เราพูดอะไรไปนิดเดียวโดนด่า ว่า ควายมั่ง ไร้สาระมั่งปัญญาอ่อนมั่ง แถมพูดอีกว่า'ถ้าพูดกับคนในบ้านแล้วไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุย' จนตอนนี้เค้าก็ไม่คุยกับเราค่ะ ยอมรับว่าเสียใจมากพอเราจะอธิบายเค้าก็หาว่าเถียง ทุกวันนี้ได้แต่ท่องคำว่าอดทนค่ะ แต่บางทีเราก็รองรับอารมณ์ไม่ไหวจนคิดว่าตัวเองจะเป็นบ้าเองรึเปล่า คนในบ้านก็เครียดแทนแต่ก็ช่วยอะไรเราไม่ได้มาก เพราะเค้าเป็นคนหาเงินในบ้าน
นี่เป็นส่วนนึงที่เราสามรถเล่าได้ค่ะ เลยอยากถามว่าเค้าเป็นอาการทางจิตรึเปล่า แล้วมันเข้าข่ายโรคอะไร มีทางแก้ยังไงบ้าง
ปล.เรื่องสวดมนต์ทำสมาธิเค้าทำมาตั้งแต่เราเด็กๆแล้วค่ะแต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ปล2.ขอบคุณทุกคนจริงๆนะคะที่ให้ความช่วยเหลือเรา
สงสัยว่าคนในครอบครัวจะมีปัญหาทางจิตค่ะTT
ตามหัวข้อที่กล่าวมาเลยค่ะ ก่อนอื่นเราจะเล่าอาการคร่าวๆก่อนนะคะ(อาจมีคำหยาบนิดๆ ขออภัยด้วยนะคะ)
คนในครอบครัวไม่ใช่พ่อแม่เราค่ะ แต่เป็นคยที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็กเลยค่ะ เลยเชื่อว่าเค้ารักเราเหมือนลูกจริงๆ แต่ตอนเด็กๆเราไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่พอเราโตขึ้นมา ทำให้เราเริ่มเข้าใจมาบ้าง แต่ก็ยังไม่เข้าใจการกระทำบางอย่างอยู่ค่ะ คือเมื่อตอนเด็กๆเนี่ยเราทำอะไรผิดนิดเดียวโดนหนักมากเช่น เค้าจะจิกหัวเราโขกกำแพงแล้วตบหน้า แถมยังพ่นคำหยาบออกมา พอเราร้องไห้เค้าก็ตบซ้ำแล้วบอกให้เราหยุดร้อง พูดประมาณว่า'หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้นะ' ยอมรับว่าตอนนั้นกลัวมากค่ะ ตอนนั้นเราอยู่แค่ประถมเอง แต่ก็พยายามเข้าใจเค้านะคะ เค้าเป็นคนที่อารมณ์แปรปรวนนิดนึงบางวันก็อารมณ์ดี แต่วันไหนอารมณ์เสียนี่บ้านแทบจะระเบิดจนคนข้างบ้านเค้าได้ยินหมดเลยค่ะ
และมีเหตุการณ์อยู่ครั้งนึงที่เรากลัวมากค่ะ คือตอนนั้นเราจำไม่ได้ว่าเราทำผิดอะไร แต่ตอนนั้นเค้าโมโหมากเค้าหยิบมีดมาแล้วเข้ามากระชากคอเสื้อเราแล้วพูดว่า 'กูจะฆ่า' ตอนนั้นเรากลัวสุดๆค่ะแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แต่ยกมือไหว้แล้วพูดคำว่าขอโทษเท่านั้น โชคดีที่เค้าไม่ทำอะไร
ยังมีเหตุการณ์อื่นๆอีกเมื่อตอนเรายังเด็กค่ะ เช่น ให้คาบรองเท้า ถุงเท้าบ้าง นี่คือเหตุการณ์ที่เราสามรถเล่าได้เท่านี้ค่ะ และยังมีบางช่วงที่เราคิดจะฆ่าตัวตาย และฆ่าคนด้วย แต่ก็มีบางอย่างทำให้เปลี่ยนความคิดค่ะ
จนมากระทั่งช่วงนี้เราอยู่ ม.ปลาย เค้ามีอาหารดีขึ้นตั้งแต่เราอยู่ ม.3 แต่ก็มีบางวันที่หัวร้อนด้วยเรื่องเล็กนิดเดียว เช่นตอนนี้ที่เป็นอยู่คือ เค้ามีอาการหัวร้อนง่ายมาก เราพูดอะไรไปนิดเดียวโดนด่า ว่า ควายมั่ง ไร้สาระมั่งปัญญาอ่อนมั่ง แถมพูดอีกว่า'ถ้าพูดกับคนในบ้านแล้วไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุย' จนตอนนี้เค้าก็ไม่คุยกับเราค่ะ ยอมรับว่าเสียใจมากพอเราจะอธิบายเค้าก็หาว่าเถียง ทุกวันนี้ได้แต่ท่องคำว่าอดทนค่ะ แต่บางทีเราก็รองรับอารมณ์ไม่ไหวจนคิดว่าตัวเองจะเป็นบ้าเองรึเปล่า คนในบ้านก็เครียดแทนแต่ก็ช่วยอะไรเราไม่ได้มาก เพราะเค้าเป็นคนหาเงินในบ้าน
นี่เป็นส่วนนึงที่เราสามรถเล่าได้ค่ะ เลยอยากถามว่าเค้าเป็นอาการทางจิตรึเปล่า แล้วมันเข้าข่ายโรคอะไร มีทางแก้ยังไงบ้าง
ปล.เรื่องสวดมนต์ทำสมาธิเค้าทำมาตั้งแต่เราเด็กๆแล้วค่ะแต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ปล2.ขอบคุณทุกคนจริงๆนะคะที่ให้ความช่วยเหลือเรา