เรื่องมันเกิดกับเรานานแล้ว เราแค่อยากเล่าประสบการณ์ที่เกิดขึ้นในวันหนึ่งมี่เราจดจำไปตลอดชีวิต อยากให้มันเป็นประโยชน์กับใครได้บ้าง โดยเฉพาะผู้ปกครอง
เมื่อ 10 กว่าปีก่อน เราเป็นเพียงเด็กนักเรียนหญิงทั่วไปไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่มีแฟน อยู่กับเพื่อนสาว และเรายังบริสุทธิ์
เราก็ไม่รู้หรอกว่า เพราะ ด้วยวัย หรือสังคม หรืออะไร แต่ไม่ว่าเพราะอะไรเราก็มีผู้ชายเข้ามาในแบบที่ต้องการxxxอยู่เรื่อยๆ ซึ่งทุกครั้งเราหนีรอด เราจึงรู้สึกได้ว่าชีวิตเด็กสาวสมัยนี้ช่างเสี่ยงเหลือเกิน เราพยายามเก็บความบริสุทธิ์นี้ไว้ เพื่อใครสักคนที่เรารัก เราก็แค่หวังว่า ครั้งแรกมันต้องดี ต้องเต็มไปด้วยความรัก ให้มันคุ้มค่ากับครั้งแรกที่มันมีครั้งเดียวในชีวิต.....จนกระทั่งครั้งนี้ เราหนีไม่รอด
เค้าคนนั้นเป็นรุ่นพี่ เพลย์บอยคนนึงในโรงเรียน เราเป็นเด็กเก็บตัว เรียบร้อย เรียนดี แต่ยากจน ชีวิตเรามีแค่ไปโรงเรียน เลิกเรียนไปทำงาน กลับบ้านทำการบ้าน และก็นอน จนกระทั่งโรงเรียนได้ขอให้เราช่วยงานโรงเรียนเพื่อตอบแทนทุนการศึกษาที่เราได้ในทุกปี เราจึงตกลงเข้าชมรม และเราก็ได้เจอเค้า ผู้ชายที่ทุกคนต่างพูดกันหนาหูมากว่าคนนี้แหละตัวพ่อของโรงเรียนเลย ซึ่งเราเองก็รู้สึกได้ว่าเค้าน่ากลัวและพยายามจะไม่เข้าใกล้ (เรารู้สึกได้ว่าเค้ามองเราแปลกๆตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน) แต่เพื่อนสนิทเรากลับตกหลุมรักพี่เค้าซะได้ เค้าดูอบอุ่น พึ่งพาได้ และหน้าตาดี มีเงิน เพื่อนเราจึงพยายามเข้าหาพี่เค้าเพื่อจีบ ซึ่งเราก็ต้องเป็นคนที่ไปกับเพื่อนตลอดๆ เราทำได้แค่ยืนห่างๆ ไม่พูดไม่จาอะไร มันเป็นแบบนี้อยู่หลายเดือน จนกระทั่งวันนั้นมาถึง
วันนั้นมันดำเนินไปอย่างปกติ ทุกวันหลังเลิกเรียนเราจะนั่งทานข้าวเที่ยงที่โรงเรียน (เราเลิกเรียนเที่ยง) กับเพื่อนอีก 4 คน พี่เค้าก็เดินเข้ามา บอกให้เราพาไปห้องชมรมเพื่อหยิบของให้อาจารย์แปปเดียว เราก็ตามไปแต่โดยดี เพราะ คิดว่าไปแปปเดียว และปกติห้องชมรมจะมีคนอยู่คงไม่มีอะไร เรานำทางพี่เค้าไปยังห้องชมรมซึ่งอยู่ด้านบนของห้องปกครอง แต่พอไปถึงกลับไม่เจอสิ่งที่พี่เค้าหาเราเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินออกจากห้องเพื่อกลับไปที่โต๊ะ ระหว่างทางที่จะเดินไปบันไดพี่เค้าคว้าแขนไว้ทัน แล้วดึงเราไปยังอีกห้องใกล้ๆกันนั้น มันเป็นห้องเรียนเสริมสวยที่ร้าง ไม่มีคนใช้ แต่มีเตียงสระผมวางอยู่ เค้าผลักเราเข้าไปในห้องนั้นและลงมือข่มขืนเราพยายามดิ้นแต่ก็สู้แรงผู้ชายตัวใหญ่อย่างเค้าไม่ได้จริงๆ ในตอนนั้นเรางงไปซะหมด ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก ไม่เคยและไม่รู้ด้วยว่าการมีเซ็กซ์เป็นยังไง ในตอนนั้นคิดว่าจะโวยวายดีมั้ยห้องปกครองก็อยู่ด้านล่างนี้เอง แต่ฝ่ายปกครองของเราดูแลนักเรียนเป็นอย่างดีเค้าต้องเชิญผู้ปกครองเรามาคุยแน่ๆและถ้าพ่อรู้ พ่อจะต้องโทษที่แม่ดูแลเราไม่ดี (ช่วงนั้นเราวัยรุ่น พ่อและแม่ก็กำลังมีปัญหากันอยู่) ส่วนแม่ก็อาจไม่เชื่อว่าเราถูกทำร้าย เพราะ เมื่อปีก่อนแม่เพิ่งเข้าใจผิดว่าเพื่อนเราเป็นแฟน คิดว่าเราเกเร ซึ่งเรายังไม่ได้เคลียร์กับแม่เลย และถ้าเรื่องถึงตำรวจเรื่องของเราจะต้องทำให้พ่อแม่อับอายมากแน่ๆ ลูกสาวที่ไม่เคยทำอะไรให้พ่อแม่ผิดหวัง และเป็นที่ชื่นชมของคนรอบข้าง ประสบความสำเร็จทุกเรื่องและเป็นตัวอย่างของทุกคนเสมอ เราปล่อยให้พ่อแม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ ในที่สุดเราก็ต้องยอมอยู่นิ่งๆ หลับตา ไม่กล้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง มันจุกไปหมด น้ำตามันค่อยๆไหลในแบบที่เค้าไม่รู้ เค้ายังคงไม่สนใจรู้เพียงแค่เราสงบ ยังคงทำต่อไปอย่างนั้นจนเค้าพอใจ จากนั้นเค้าก็พาเรากลับไปส่งที่โต๊ะอาหาร ที่เพื่อนๆนั่งรอเรากลับบ้านอยู่อย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเค้าก็แยกตัวกลับไป ก่อนกลับเค้าได้ทิ้งท้ายกับเราว่าให้โทรหาเค้าในวันพรุ่งนี้
เรากลับมานั่งในกลุ่มอย่างปกติ แต่ตอนนี้มันมีทั้งความเจ็บกาย เจ็บใจ ชาไปทั้งความรู้สึก สมอง คิดอะไรไม่ออก อยากร้องไห้ดังๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ได้แต่บอกเพื่อนๆว่า กลับบ้านกันเถอะ
เรากลับบ้านพร้อมเพื่อน แต่ตลอดทางเหมือนคนไม่มีสติ ไม่พูดไม่จา จนแยกกับเพื่อนเรานั่งอยู่บนรถลำพังน้ำตามันเอ่อ เหมือนจะไหลตลอดเวลา ในหัวมันว่างคิดอะไรไม่ออก จนจะถึงบ้าน ก็คิดได้ว่าเค้าอาจหายไปเราต้องดูแลตัวเอง เราไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน ตอนไปซื้อมันก็ไม่รู้อะไรสักอย่าง ทั้งสั่น ทั้งอาย ทั้งกลัวคนรู้จักมาเจอ อยากมีที่ปรึกษาแต่ก็ไม่กล้าบอกใคร จนวันวิปโยคนั้นผ่านไปแต่เรื่องร้ายๆมันไม่จบลงแค่นั้น
วันต่อมา...เราโทรไปหาพี่คนนั้นอย่างที่เค้าต้องการ เค้าให้เราไปหาและก็ทำอย่างเดิม เราไม่กล้าที่จะปฏิเสธเพราะไม่รู้ว่าเค้ามีอะไรมากกว่านั้นรึเปล่า ได้แต่ตามใจเค้า เพราะ กลัวเค้าจะไม่พอใจ กลัวว่าเค้าอาจเอาเรื่องนี้ไปพูด กลัวเค้ามีคลิปแอบถ่าย กลัวเค้าพาเพื่อนมาทำร้ายเรา เราต้องทนเป็นเครื่องบำบัดอารมณ์ของเค้าอยู่อย่างนั้น เราต้องทนเห็นเค้ามานั่งคุยนั่งเล่นกับเพื่อนเราเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซ้ำร้ายเค้าก็มาจีบเพื่อนเราต่อหน้าต่อตาเราอีกด้วย ในสายตาเพื่อนเราพี่เค้าน่ารัก นิสัยดี เราตัดสินใจบอกเพื่อนเรื่องนี้ เพราะ ไม่อยากให้เพื่อนเจอแบบเรา กลับไม่มีใครเชื่อเราสักคน
เราทนแบบนี้อยู่ปีเศษ พี่เค้าก็คงเบื่อเรา เค้าเลยปล่อยเรา เค้าทำให้เราไม่อยากมีอะไรกับใครอีกทั้งสิ้น เชื่อเสมอว่าเราไม่ดีพอที่จะให้ใครมารัก และทุกครั้งที่เรานึกถึงเรื่องนี้ เราก็น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนตัวเอง เป็นตัวของตัวเองอย่างที่สุด เรากลายเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครอย่างมาก และมีความคิดติดอยู่ในหัวเสมอว่าผู้ชายไว้ใจไม่ได้
ก่อนเล่าเรื่องนี้ เราคิดนานมาก แต่ก็อยากให้คนเป็นพ่อแม่ได้รู้ไว้ว่าควรดูแลลูกยังไง ทุกวินาทีเค้าอันตรายแค่ไหน ไม่อยากให้ใครต้องเจอแบบเรา ตอนนี้ผ่านมาแล้วสิบกว่าปี ตอนมีแฟนเราก็ไม่กล้าบอกแฟน เรากลัวเราถูกรังเกียจ แต่มันก็อึดอัดมาก คนไม่เจอกับตัวก็คงไม่เข้าใจ โลกนี้มีอะไรเลวร้ายกว่าที่คิดเยอะ อยู่ที่คุณจะก้าวผ่านมันไปได้ยังไง อยากเป็นกำลังใจให้คนต้องเจอเรื่องร้ายๆแบบเรานะคะ
วันหนึ่งในห้องเรียนร้าง....ฉันสูญเสีย
เมื่อ 10 กว่าปีก่อน เราเป็นเพียงเด็กนักเรียนหญิงทั่วไปไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่มีแฟน อยู่กับเพื่อนสาว และเรายังบริสุทธิ์
เราก็ไม่รู้หรอกว่า เพราะ ด้วยวัย หรือสังคม หรืออะไร แต่ไม่ว่าเพราะอะไรเราก็มีผู้ชายเข้ามาในแบบที่ต้องการxxxอยู่เรื่อยๆ ซึ่งทุกครั้งเราหนีรอด เราจึงรู้สึกได้ว่าชีวิตเด็กสาวสมัยนี้ช่างเสี่ยงเหลือเกิน เราพยายามเก็บความบริสุทธิ์นี้ไว้ เพื่อใครสักคนที่เรารัก เราก็แค่หวังว่า ครั้งแรกมันต้องดี ต้องเต็มไปด้วยความรัก ให้มันคุ้มค่ากับครั้งแรกที่มันมีครั้งเดียวในชีวิต.....จนกระทั่งครั้งนี้ เราหนีไม่รอด
เค้าคนนั้นเป็นรุ่นพี่ เพลย์บอยคนนึงในโรงเรียน เราเป็นเด็กเก็บตัว เรียบร้อย เรียนดี แต่ยากจน ชีวิตเรามีแค่ไปโรงเรียน เลิกเรียนไปทำงาน กลับบ้านทำการบ้าน และก็นอน จนกระทั่งโรงเรียนได้ขอให้เราช่วยงานโรงเรียนเพื่อตอบแทนทุนการศึกษาที่เราได้ในทุกปี เราจึงตกลงเข้าชมรม และเราก็ได้เจอเค้า ผู้ชายที่ทุกคนต่างพูดกันหนาหูมากว่าคนนี้แหละตัวพ่อของโรงเรียนเลย ซึ่งเราเองก็รู้สึกได้ว่าเค้าน่ากลัวและพยายามจะไม่เข้าใกล้ (เรารู้สึกได้ว่าเค้ามองเราแปลกๆตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน) แต่เพื่อนสนิทเรากลับตกหลุมรักพี่เค้าซะได้ เค้าดูอบอุ่น พึ่งพาได้ และหน้าตาดี มีเงิน เพื่อนเราจึงพยายามเข้าหาพี่เค้าเพื่อจีบ ซึ่งเราก็ต้องเป็นคนที่ไปกับเพื่อนตลอดๆ เราทำได้แค่ยืนห่างๆ ไม่พูดไม่จาอะไร มันเป็นแบบนี้อยู่หลายเดือน จนกระทั่งวันนั้นมาถึง
วันนั้นมันดำเนินไปอย่างปกติ ทุกวันหลังเลิกเรียนเราจะนั่งทานข้าวเที่ยงที่โรงเรียน (เราเลิกเรียนเที่ยง) กับเพื่อนอีก 4 คน พี่เค้าก็เดินเข้ามา บอกให้เราพาไปห้องชมรมเพื่อหยิบของให้อาจารย์แปปเดียว เราก็ตามไปแต่โดยดี เพราะ คิดว่าไปแปปเดียว และปกติห้องชมรมจะมีคนอยู่คงไม่มีอะไร เรานำทางพี่เค้าไปยังห้องชมรมซึ่งอยู่ด้านบนของห้องปกครอง แต่พอไปถึงกลับไม่เจอสิ่งที่พี่เค้าหาเราเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินออกจากห้องเพื่อกลับไปที่โต๊ะ ระหว่างทางที่จะเดินไปบันไดพี่เค้าคว้าแขนไว้ทัน แล้วดึงเราไปยังอีกห้องใกล้ๆกันนั้น มันเป็นห้องเรียนเสริมสวยที่ร้าง ไม่มีคนใช้ แต่มีเตียงสระผมวางอยู่ เค้าผลักเราเข้าไปในห้องนั้นและลงมือข่มขืนเราพยายามดิ้นแต่ก็สู้แรงผู้ชายตัวใหญ่อย่างเค้าไม่ได้จริงๆ ในตอนนั้นเรางงไปซะหมด ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก ไม่เคยและไม่รู้ด้วยว่าการมีเซ็กซ์เป็นยังไง ในตอนนั้นคิดว่าจะโวยวายดีมั้ยห้องปกครองก็อยู่ด้านล่างนี้เอง แต่ฝ่ายปกครองของเราดูแลนักเรียนเป็นอย่างดีเค้าต้องเชิญผู้ปกครองเรามาคุยแน่ๆและถ้าพ่อรู้ พ่อจะต้องโทษที่แม่ดูแลเราไม่ดี (ช่วงนั้นเราวัยรุ่น พ่อและแม่ก็กำลังมีปัญหากันอยู่) ส่วนแม่ก็อาจไม่เชื่อว่าเราถูกทำร้าย เพราะ เมื่อปีก่อนแม่เพิ่งเข้าใจผิดว่าเพื่อนเราเป็นแฟน คิดว่าเราเกเร ซึ่งเรายังไม่ได้เคลียร์กับแม่เลย และถ้าเรื่องถึงตำรวจเรื่องของเราจะต้องทำให้พ่อแม่อับอายมากแน่ๆ ลูกสาวที่ไม่เคยทำอะไรให้พ่อแม่ผิดหวัง และเป็นที่ชื่นชมของคนรอบข้าง ประสบความสำเร็จทุกเรื่องและเป็นตัวอย่างของทุกคนเสมอ เราปล่อยให้พ่อแม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ ในที่สุดเราก็ต้องยอมอยู่นิ่งๆ หลับตา ไม่กล้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง มันจุกไปหมด น้ำตามันค่อยๆไหลในแบบที่เค้าไม่รู้ เค้ายังคงไม่สนใจรู้เพียงแค่เราสงบ ยังคงทำต่อไปอย่างนั้นจนเค้าพอใจ จากนั้นเค้าก็พาเรากลับไปส่งที่โต๊ะอาหาร ที่เพื่อนๆนั่งรอเรากลับบ้านอยู่อย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเค้าก็แยกตัวกลับไป ก่อนกลับเค้าได้ทิ้งท้ายกับเราว่าให้โทรหาเค้าในวันพรุ่งนี้
เรากลับมานั่งในกลุ่มอย่างปกติ แต่ตอนนี้มันมีทั้งความเจ็บกาย เจ็บใจ ชาไปทั้งความรู้สึก สมอง คิดอะไรไม่ออก อยากร้องไห้ดังๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ได้แต่บอกเพื่อนๆว่า กลับบ้านกันเถอะ
เรากลับบ้านพร้อมเพื่อน แต่ตลอดทางเหมือนคนไม่มีสติ ไม่พูดไม่จา จนแยกกับเพื่อนเรานั่งอยู่บนรถลำพังน้ำตามันเอ่อ เหมือนจะไหลตลอดเวลา ในหัวมันว่างคิดอะไรไม่ออก จนจะถึงบ้าน ก็คิดได้ว่าเค้าอาจหายไปเราต้องดูแลตัวเอง เราไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน ตอนไปซื้อมันก็ไม่รู้อะไรสักอย่าง ทั้งสั่น ทั้งอาย ทั้งกลัวคนรู้จักมาเจอ อยากมีที่ปรึกษาแต่ก็ไม่กล้าบอกใคร จนวันวิปโยคนั้นผ่านไปแต่เรื่องร้ายๆมันไม่จบลงแค่นั้น
วันต่อมา...เราโทรไปหาพี่คนนั้นอย่างที่เค้าต้องการ เค้าให้เราไปหาและก็ทำอย่างเดิม เราไม่กล้าที่จะปฏิเสธเพราะไม่รู้ว่าเค้ามีอะไรมากกว่านั้นรึเปล่า ได้แต่ตามใจเค้า เพราะ กลัวเค้าจะไม่พอใจ กลัวว่าเค้าอาจเอาเรื่องนี้ไปพูด กลัวเค้ามีคลิปแอบถ่าย กลัวเค้าพาเพื่อนมาทำร้ายเรา เราต้องทนเป็นเครื่องบำบัดอารมณ์ของเค้าอยู่อย่างนั้น เราต้องทนเห็นเค้ามานั่งคุยนั่งเล่นกับเพื่อนเราเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซ้ำร้ายเค้าก็มาจีบเพื่อนเราต่อหน้าต่อตาเราอีกด้วย ในสายตาเพื่อนเราพี่เค้าน่ารัก นิสัยดี เราตัดสินใจบอกเพื่อนเรื่องนี้ เพราะ ไม่อยากให้เพื่อนเจอแบบเรา กลับไม่มีใครเชื่อเราสักคน
เราทนแบบนี้อยู่ปีเศษ พี่เค้าก็คงเบื่อเรา เค้าเลยปล่อยเรา เค้าทำให้เราไม่อยากมีอะไรกับใครอีกทั้งสิ้น เชื่อเสมอว่าเราไม่ดีพอที่จะให้ใครมารัก และทุกครั้งที่เรานึกถึงเรื่องนี้ เราก็น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนตัวเอง เป็นตัวของตัวเองอย่างที่สุด เรากลายเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครอย่างมาก และมีความคิดติดอยู่ในหัวเสมอว่าผู้ชายไว้ใจไม่ได้
ก่อนเล่าเรื่องนี้ เราคิดนานมาก แต่ก็อยากให้คนเป็นพ่อแม่ได้รู้ไว้ว่าควรดูแลลูกยังไง ทุกวินาทีเค้าอันตรายแค่ไหน ไม่อยากให้ใครต้องเจอแบบเรา ตอนนี้ผ่านมาแล้วสิบกว่าปี ตอนมีแฟนเราก็ไม่กล้าบอกแฟน เรากลัวเราถูกรังเกียจ แต่มันก็อึดอัดมาก คนไม่เจอกับตัวก็คงไม่เข้าใจ โลกนี้มีอะไรเลวร้ายกว่าที่คิดเยอะ อยู่ที่คุณจะก้าวผ่านมันไปได้ยังไง อยากเป็นกำลังใจให้คนต้องเจอเรื่องร้ายๆแบบเรานะคะ