คือเราเจอปันหาอยู่ปันหาหนึ่ง เราคิดว่ามันใหญ่สำหรับเรา คือ.. เวลาเราอยู่กับแม่เราจะเสียความรู้สึกตลอดไม่รู้ทำไม พ่อกะน้องเหมือนกัน (แต่บางที)
ไม่รู้สิ เช่น.. ไปตลาดด้วยกันไม่เคยถามเราเลยว่าจะกินอะไรหิวไรมั้ย มีแต่บอกว่าซื้อนั้นนี่โน่นไปฝากน้องดีกว่าคือเราไม่ได้อิจฉาน้องนะ แค่น้อยใจแม่
คือเอาเราไปแค่ถือของหรอ ถือของตามขนาดไม่เห็นหรือไม่สนใจ (เข้าใจว่าเราโตแล้วไปถือของช่วยแม่ถูกแล้วแต่ไม่เข้าจคือไม่ถามเราสักคำเลยหรอ)
คือมันมีหลายเรื่องมากๆๆ พิมแล้วมันไม่พออะ งั้นเอาที่แบบเสียใจจริงๆเลยแล้วกัน คือกับลูกคนอื่นแม่จะดีๆๆๆๆมากกด้วย คือแบบไม่รู้จะอธิบายยังไง คือวันนั้นไปทำงานช่วยแม่กะเพื่อนหลายคนแล้วตอนลับขี่รถสองแถวกลับแล้วมันได้กลับหลายต่อไม่มีเงินสักบาท คือขอแม่แต่ให้40 แล้วเราบอกว่าไม่พอ แต่แม่ก็เเจกๆให้เพื่อนเราคือไม่ไช่ไม่อยากให้แม่เอาให้แต่ดูลูตัวเองด้วยค้าาจะเอาตัวไม่รอดแล้ว คือคนอื่นแม่เค้าก็ต้องให้อยู่แล้วแหล้ะไม่ต้องดีเกินไปก้อได้กับคนอื่นอะ ถามจิงแก่มาใครจะเลี้ยงก็ต้องเปนลูกเรายุแล้วใช่มั้ย ถ้าเราจะทำเหมือนที่แม่ทำบ้างเราจะบาปมั้ยคะ คืออยากให้แม่รู้ว่าเราเสียใจ จิงๆจะเลี้ยงยุแล้วถึงแม่จะให้ยาย ย่า เลี้ยง หรือเห้นเราเปนภาระ ให้เราเกิดมาแล้วไม่สนใจเลย เวลากินข้าวก็ไม่เรียก แต่เปนเราที่ทำกับข้าวให้ ทำงานบ้านทุกอย่าง แต่ไม่เคยสนใจใยดีไม่เคยคิดจะพุดดีกะเราสักครั้งมีแต่อารมเสียใส่ ขอตังไปซื้อมากินเองซื้อขนมใส่กระเพราะก็ไม่อยากให้ก้ไม่อยากขอหรอแต่ยังไม่มีปันยาหาเงินเอง บางคนอาจจะว่าไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูก แม่เราก็รักนะ รักแต่น้อง เราควรทำไงดี เราคิดผิดไหมขอคำปรึกษาหน่อยคะ ขอเปนแบบคำสอนไม่แรงนะคะ เพราะถ้าไม่เจอกะตัวจิงๆไม่เข้าใจหรอกปันหานี้
อยากได้คำปรึกษา ความคิดเห็น
ไม่รู้สิ เช่น.. ไปตลาดด้วยกันไม่เคยถามเราเลยว่าจะกินอะไรหิวไรมั้ย มีแต่บอกว่าซื้อนั้นนี่โน่นไปฝากน้องดีกว่าคือเราไม่ได้อิจฉาน้องนะ แค่น้อยใจแม่
คือเอาเราไปแค่ถือของหรอ ถือของตามขนาดไม่เห็นหรือไม่สนใจ (เข้าใจว่าเราโตแล้วไปถือของช่วยแม่ถูกแล้วแต่ไม่เข้าจคือไม่ถามเราสักคำเลยหรอ)
คือมันมีหลายเรื่องมากๆๆ พิมแล้วมันไม่พออะ งั้นเอาที่แบบเสียใจจริงๆเลยแล้วกัน คือกับลูกคนอื่นแม่จะดีๆๆๆๆมากกด้วย คือแบบไม่รู้จะอธิบายยังไง คือวันนั้นไปทำงานช่วยแม่กะเพื่อนหลายคนแล้วตอนลับขี่รถสองแถวกลับแล้วมันได้กลับหลายต่อไม่มีเงินสักบาท คือขอแม่แต่ให้40 แล้วเราบอกว่าไม่พอ แต่แม่ก็เเจกๆให้เพื่อนเราคือไม่ไช่ไม่อยากให้แม่เอาให้แต่ดูลูตัวเองด้วยค้าาจะเอาตัวไม่รอดแล้ว คือคนอื่นแม่เค้าก็ต้องให้อยู่แล้วแหล้ะไม่ต้องดีเกินไปก้อได้กับคนอื่นอะ ถามจิงแก่มาใครจะเลี้ยงก็ต้องเปนลูกเรายุแล้วใช่มั้ย ถ้าเราจะทำเหมือนที่แม่ทำบ้างเราจะบาปมั้ยคะ คืออยากให้แม่รู้ว่าเราเสียใจ จิงๆจะเลี้ยงยุแล้วถึงแม่จะให้ยาย ย่า เลี้ยง หรือเห้นเราเปนภาระ ให้เราเกิดมาแล้วไม่สนใจเลย เวลากินข้าวก็ไม่เรียก แต่เปนเราที่ทำกับข้าวให้ ทำงานบ้านทุกอย่าง แต่ไม่เคยสนใจใยดีไม่เคยคิดจะพุดดีกะเราสักครั้งมีแต่อารมเสียใส่ ขอตังไปซื้อมากินเองซื้อขนมใส่กระเพราะก็ไม่อยากให้ก้ไม่อยากขอหรอแต่ยังไม่มีปันยาหาเงินเอง บางคนอาจจะว่าไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูก แม่เราก็รักนะ รักแต่น้อง เราควรทำไงดี เราคิดผิดไหมขอคำปรึกษาหน่อยคะ ขอเปนแบบคำสอนไม่แรงนะคะ เพราะถ้าไม่เจอกะตัวจิงๆไม่เข้าใจหรอกปันหานี้