ควรจะทำยังไงให้ตัวเองอยากมีชีวิตยืนอยู่บนโลกใบนี้ค่ะ

สวัสดีค่ะ ต้องขออภัยหากมีการใช้คำผิดๆถูกๆนะคะ นี่เป็นกระทู้แรกของเราค่ะ เริ่มเรื่องเลยนะคะ ตอนเราอยู่ ม.6 เรียนอยู่สายศิลป์ภาษาจีนค่ะ พอได้บ้างแต่ไม่ได้เก่งอะไรมากเรียนๆไปก็รู้สึกชอบดีก็เลยบอกพ่อกับแม่ว่าอยากไปเรียนต่อประเทศจีน ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรก็ให้เราไปแต่เราลองไปเรียนซัมเมอดูก่อน พอเราไปถึงจีนวันแรกเราร้องไห้เลยค่ะแบบเราอยู่ไม่ได้ไม่ชอบที่นี่ตอนแรกเราคิดว่าเป็นเพราะเราปรับตัวไม่ได้รีเปล่า แต่พออยู่ไปเราร้องไห้ติดกันเป็นเวลา 1 อาทิตย์ค่ะ ไปเรียนก็ไม่มีความสุขเรียนแลัวรู้สึกไม่อยากเรียน เราอดทนเรียนที่นั้นเป็นเวลา1เดือน พอเราบินกลับมาไทยทำให้รู้ว่าเราจะไม่ไปอีกแลัวไม่ว่าจะอะไรก็ตาม เราคุยกับพ่อกับแม่ค่ะ เขาก็พูดว่าทิ้งอนาคตตัวเอง ทำอะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง เราก็ไม่เถียงอะไรนะคะได้แต่นั่งเงียบๆเรารู้สึกแย่มากๆที่ทำให้เขาเสียใจแต่เราไม่อยากกลับไปแลัวจริงๆ ตอนนี้เราก็โดนแขวะแซะทุกอย่างไม่ใช่แค่พ่อแม่ตัวเองแต่เป็นญาติๆด้วยค่ะ เราโดนพูดแขวะแบบนี้ตั้งแต่เราบินกลับมาวันแรกจนถึงทุกวันนี้เรารู้สึกไม่ดีทำอะไรก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร เราจะเข้า ม.กรุงเทพ แต่ปัญหาก็คือ เราไม่รู้เลยว่าเราชอบอะไร พยายามคิดทุกอย่างแต่เราก็ไม่รู้ว่าเราชอบอะไร เรากลัวว่าถ้าเราเลือกเรียนแลัวคิดผิดจะโดนต่อว่าอีก ตอนนี้เราไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้แลัวค่ะรู้ว่าตัวเองเป็นตัวถ่วงพ่อแม่ทำอะไรก็ไม่ดีเรียนก็ไม่เก่ง เราพยายามตั้งใจเรียนมากๆเลยนะค่ะแต่เกรดเฉลี่ยเราได้แค่ 2.93 พยายามที่สุดแลัวแต่เราได้แค่นี้จริงๆ เราไม่รู้ต้องพยายามอีกแค่ไหน เราได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมได้แค่นี้ทั้งๆที่เราตั้งใจสุดๆแลัวแต่ก่อนเราเป็นคนร่าเริงมากเลยค่ะแต่เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่อยากทำอะไรไม่อยากไปไหนอยากคนเดียว อาหารก็ไม่อยากกิน เรากลัวค่ะกลัวว่าทำอะไรแลัวเขาจะผิดหวังอีก เรากลัวเขาอายค่ะที่มีลูกแบบเรา