เหตุเกิดที่ตัวผมแล้วทำให้รู้ว่าคนที่รักเราสำคัญแค่ไหน

ผมก็ขอแนะนำตัวผมเองนะครับ ก็เป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยจะสนใจอะไรหรอกในชีวิตพ่อกับแม่ก็เลิกกันในวัยเด็ก ผมอยู่กับยายแต่พ่อก็ส่งตังมาให้ใช้ตอนนี้อายุผมก็19จะ20ปีแล้ว เรียนมาตลอดก็มีแฟนตามประสาวัยรุ่นแต่ก็เลิกกันไปจนวันหนึ่งได้พบกับเธอคนที่รักเรามากผมก็รักเธอเช่นกันแต่พอนานวันนานเวลาผมก็รักเธอน้อยลงแต่ก็ยังรักเธอนะ พอดีผมได้ไปเรียนที่ต่างจังหวัดก็ได้แยกทางกันไปแฟนผมก็กลับบ้านเขาแต่เราก็คุยfbกันตลอดพอมาวันหนึ่งผมได้กลับบ้านก็นัดกับเพื่อนๆดื่มกันไปนู้นนี้นั้นด้วยกันแต่ก่อนหน้านี้แฟนผมท้องได้8เดือน ผมก็รู้ตัวนะครับว่าแฟนผมท้องแต่ช่วงนั้นผมคิดแต่เพื่อนๆวันที่จะไปก็โกหกแฟนว่าไปวันเกิดน้องที่บ้านกินที่บ้านนะผมกับเพื่อนๆก็ได้ไปดื่มกันก็พอเมาๆผมก็ได้หญิงมาคนหนึ่งเราก็นอนด้วยกันพออีกวันก็แยกย้ายกันไปผมก็ได้ขึ้นไปที่บ้านแฟนไปดูลูกดูแลแล้วพอมาวันหนึ่งผมกังวลว่าผมกลัวจะติดโรคร้ายมากผมก็เครียดเลยที่นี้คิดวนๆซ้ำๆแต่เรื่องโรคร้ายด้วยความกลัวไม่รู้จะหาทางออกยังไงดีก็เลยถามแฟนไปตรงๆ พอพูดเข้าๆแฟนก็เริ่มสัยสงถามเราจนเราเครียดพูดไม่เป็นคำในที่สุดผมก้บอกกับแฟนไปเรื่องคืนวันนั้นเขาร้องไห้ตัวผมก็เช่นกันแต่เขาก็บอกนะว่าไม่โกรธแต่เค้าไม่เหมือนเดิมแล้วแก้วที่แก้วไปแล้วคงกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้เขาบอกกับผมจะมาเที่ยวหาลูกก็มาได้เขายังรักผมมากแต่ที่ผมทำไปมันเกินคำบรรยายจริงๆผมก็โทษตัวเองได้หล่ยอาทิตย์ทำให้ผมรู้ว่าคนที่รักเราสำคัญแค่ไหนผมผ่านมาแล้วกับประสบการณ์ที่แย่ผมก็อยากจะเล่าประสบการณ์ชีวิตให้เพื่อนๆได้ฟัง อยากจะเตือนหลายๆคนที่คิดนอกใจแฟน เป็นเหมอนผมมันไม่ได้อะไรเลยแล้วจะเสียใจภายหลัง ทุกวันนี้จากวันนั้นผมยังไม่หยุดคิดเลยว่าทำให้เธอเสียใจได้ยังไง แต่ผมก้ยังรับผิดชอบเรื่องลูก อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่คงไม่มีวันที่จะเป็นไปได้ ผมยังรักเธอคนนั้นเสมอนะยิ่งตอนนี้ผมรักเธอกับลูกยิ่งกว่าอะไร แต่มันก็สายไปสำหรับผม  พิมย์ผิดหรือพูดจาไม่สุภาพก็ต้องขออภัยในที่นี้ด้วยนะครับ