คิดยังไงกับคำดูถูก?

ด้วยความที่ตอนเด็กเป็นเด็กที่ชอบฟังเพลงมากๆเลยอยากเป็นนักดนตรีเพราะพ่อเล่นกีต้าร์เก่งเลยชอบอยากเป็นเหมือนพ่อ เเต่เราเล่นเครื่องดนตรีไม่เป็นหรอกนะ พอขึ้นป.2 ย่าก็ถามว่าอยากเป็นอะไรเราก็ตอบอย่างมั่นใจเลยอยากเป็นนักดนตรี เขาทำหน้าไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่เเละเราก็กลัวว่าเขาจะไม่รักเรารึป่าว เขาบอกว่าทำไมไม่เป็นหมอล่ะ? เเล้วอาเราก็พูดขึ้น คนอย่างมันจะเป็นได้เหรอ พ่อเเม่ก็เลิกกัน พ่อก็เกเร เเม่ก็ติดเพื่อน เป็นพูดที่จำฝังใจตลอด12ปีที่ผ่านมา วันนั้นที่เขาพูดเรารู้สึกโมโหมาก เราเลยยืนขึ้นเเล้วบอกต่อหน้าทุกคนเลย เปลี่ยนใจเเล้วจะเป็นหมอ พูดเเค่นั้นเเล้วเราก็เดินเข้าบ้านเลย ตกเย็นพ่อก็ถามเราว่าเมื่อเช้าไปพูดอะไร เราก็เล่าให้พ่อฟัง พ่อเราเป็นคนตรงๆ พ่อเราเลยพูดว่าอยากเป็นหมอหรือเเค่อยากลบคำที่เขาดูถูก เราก็ตอบตามความเป็นจริงว่าเราไม่ชอบที่เขาพูดอย่างนั้น พ่อเราจ้องตาเราน่ากลัวมาก ถ้าอย่างนั้นอย่าเป็นเลย อยากเป็นนักดนตรีก็เป็นสิ ช่างหัวมันเป็นคนลิขิตชีวิตเรารึไง เราตัดสินใจทำอะไรไปเเล้วมาเสียใจทีหลังคือเราตัดสินใจผิด ก็เเค่นั้น เราเลยอยากรู้ว่าทุกคนคิดยังไงกับการดูถูก...
ปล.พ่อเเม่มีเราตอนเรียน ตอนอายุ23
ปปล.พ่อเราบอกว่ากูมีสิ่งที่เสียใจอยู่อย่างเดียว คือกูไม่ได้ไปงานศพทวดทวด (พ่อเราเป็นคนที่สนิทกับทวดทวดมากเเต่พ่อไม่ได้ไปงานศพของท่านเพราะพ่อบอกว่าช่วงนั้นพ่อออกไปทำงานหลายจังหวัดเพราะเบื่อที่บ้าน เลยไม่ได้ไปงาน)  พ่อเราเป็นคนอินดี้...