หวัดดีครับ สรุปเลยน่ะครับ ผมชอบเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชายเเท้ มา 3 ปีเเล้ว (จริงๆมันมีเรื่องราวมากมาย เเต่ผมจะมาเขียนอาทิตย์หน้าครับ) ผมเป็นคนขยันเรียน เเต่เรียนไม่ค่อยเก่ง ตัวเล็ก นิสัยคล้ายๆบุ๊ค ใยชีรี่ย์รักออกเดิน เพื่อนผมเนี่ยมันเรียนเก่งมาก เเต่เล่นเกมส์บ่อย มีนิสัยกวนตีนคนอื่นไปทั่ว รวมถึงผม ผมโดนมันเเกล้งบ่อย เนื่องจากตัวเล็ก มีนิสัยมันค่อยเอาคืน ยกเว้นเวลาโกรธมาก มันมากอด มันนอนตักผม มาเอาหัวพิงไหล่ผม จนผมเริ่มชอบมัน ผมเป็นคนที่เเคร์คนอื่น เป็นห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองอีก ผมเก็บความรู้สึกนี้ไว้ 3 ปี จนวันสุดท้ายของ ม.6 ผมก่อไม่ได้บอกมันไป ผมกลัวเสียมันมากๆ ผมไม่ได้เจอมันอีกเลย จนกระทั่ง ด้วยอะไรไม่รู้ รร.เค้า ขอให้รุ่นพี่ที่จบไปมาช่วยกิจกรรม รร.ในอาทิยต์หน้า ผมเห็นมันลงชื่อไป ผมจึงตัดสินใจไปด้วย ช่วงนี้ผมเริ่มทักมันไป ผมไม่ได้คุยกับมันนานมากอ่ะ ผมทักมันไปตลอดฝ่ายเดียว เเบบทำไรอยู่ อยู่ไหน เป็นไงบ้าง อย่ากลับบ้านดึกล่ะ (ขนาดไม่ได้เจอกันยังเป็นห่วงมันอีก) มันก่อตอบผมตามปกติ จนวันนี้ตอนเที่ยง ผมถ่ายรูปทานอาหารไปในเเชท มันก่ออ่านเเต่มันไม่ตอบ ผมรอๆมาเรื่อย ว่าเมื่อไรจะตอบ ผมเห็นมันออนเฟส ตอบเม้นโพสเพื่อนปกติ ผมรู้สึกนอยด์ เครียด ผมทำไรไม่ถูก ผมคิดว่า มันคงรำคาญผมเเล้วใช่ไหม ผมคงโดนเกลียดเเล้วใช่ไหม (ผมว่ามันก่อรู้อยู่ว่าผมชอบมัน) ตอนนี้ผมตัดสินใจเเล้ว ผมมีสองทาง ทางที่หนึ่งถ้าผมมีโอกาส สถานการณ์ได้ ผมจะบอกชอบมัน ในใจกลัวเสียเพื่อนมาก ทางที่สองคือผมคงต้องเก็บรักนี้ไว้ในกล่องหัวใจ ล็อกกุญเเจ เเล้วนำกุญเเจทิ้งลงทะเลไป ผมรู้ว่ามันอึดอัดใจมากเเค่ไหน ผมจึงอดทนมาถึงทุกวันนี้ ผมยังไม่รู้เลยว่าผมจะทำหน้ายังไง อาทิตย์ มันคงจะเป็นบทสรุป 3 ปีเเล้ว ขอบคุณน่ะครับที่อ่าน