ผมว่าทุกคนต้องเคยครับ ที่สักครั้งนึงในชีวิตต้องเคยเดินสวน เดินผ่าน กับคนแปลกหน้าที่ทำให้หัวใจเราหวั่นไหวได้ตั้งแต่แรกพบ เราจะรู้สึกว่าชอบคนๆนั้น และอยากเจออีก แต่แล้วเวลาก็ผ่านไป จนเรารู้สึกว่าคงไม่ได้เจอเค้าอีกแล้ว เราอาจจะจำเค้าได้แค่ระยะสั้นๆ ไม่กี่วัน ไม่กี่เดือน รึอาจปี จนเราลืมในที่สุด !!!แต่ที่ผมตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะอยากถามว่ามันแปลกมั้ยครับ ที่ผมเคยเจอผู้หญิงคนนึง ตอนนั้นผมได้มีโอกาสได้เข้าร่วมงานประจำปีของจังหวัดบุรีรัมย์ เพราะเพื่อนของผมมันลากผมไปเป็นเพื่อนมันเพื่อไปทำงาน ช่วงนั้นผมว่างเลยถือโอกาสไปเที่ยวด้วย
"ณ เวลาที่น่าเบื่อที่ผมนั่งรอเพื่อนในงาน เพราะมันต้องไปถ่ายงาน ผมนั่งยุหลังกลุ่มผู้หญิงกลุ่มนึง ซึ่งคุยกันเสียงดังแต่ผมก็ไม่ได้ถือสาอะไร และด้วยความที่ผมเป็นคนที่ยุนิ่งไม่ค่อยได้ 555 ผมก็แกว่งขาเล่นและซักพักเท้าผมก็ไปเตะขาเก้าอี้คนข้างหน้าเล่นแล้ว 555 """แล้วในตอนนั้นผู้หญิงที่นั่งข้างหน้าผมก็หันมาแล้วก้ทำหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน แล้วถามว่าสนุกมั้ยคะคุณ ในตอนนั้นเวลาเหมือนช้าลง เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่สวยมากแต่น่ารักมากสำหรับสายตาที่อบอุ่น หน้ารูปไข่ รอยยิ้มของเธอน่ารักมากครับ """"
หลังจากผมหลุดจากภวังรู้ตัวอีกทีเธอก็ลุกขึ้นและเปลี่ยนมานั่งเก้าอี้ข้างผมและบอกว่า """"อยากเตะก็เตะเลยนะ เก้าอี้ตัวนั้นน่ะ เดี่ยวจะเปนกำลังใจให้ ตอนนั้นผมเขินมากเลยครับ ผมทำอะไรไม่ถูก พูดไม่ออก แล้วเธอก็พูดว่า ไปแล้วนะบ๊ายๆคนแปลกหน้า เจอกันใหม่นะคนชอบเตะเก้าอี้ แล้วเธอก็เดินไปกับเพื่อนของเธอ """ ผมจำรายละเอียดได้ทุกอย่างทั้งๆที่ผ่านมา 12 ปีแล้ว ผมบอกได้เลยว่าผมรู้สึกรักเธอ
แปลกมั้ยคับที่คนๆนึงจะอยู่ในความทรงจำเราได้นานขนาดนี้ ทำให้เรารู้สึกดีขนาดนี้ ทั้งๆที่ไมรู้จักกันเลย เจอกันไม่ถึง 10 นาที หลังจากตอนนั้นผมไปบุรีรัมย์บ่อยมากครับ ทุกครั้งที่ไปผมจะลุ้นตลอดว่าจะเจอเธอคนนั้นอีกหรือไม่..ยังลุ้นต่อไปครับ #กระทู้เรียกผิดตรงไหนขออภัยด้วยครับ
รักแรกพบ เจอกันครั้งแรกและครั้งสุดท้าย
"ณ เวลาที่น่าเบื่อที่ผมนั่งรอเพื่อนในงาน เพราะมันต้องไปถ่ายงาน ผมนั่งยุหลังกลุ่มผู้หญิงกลุ่มนึง ซึ่งคุยกันเสียงดังแต่ผมก็ไม่ได้ถือสาอะไร และด้วยความที่ผมเป็นคนที่ยุนิ่งไม่ค่อยได้ 555 ผมก็แกว่งขาเล่นและซักพักเท้าผมก็ไปเตะขาเก้าอี้คนข้างหน้าเล่นแล้ว 555 """แล้วในตอนนั้นผู้หญิงที่นั่งข้างหน้าผมก็หันมาแล้วก้ทำหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน แล้วถามว่าสนุกมั้ยคะคุณ ในตอนนั้นเวลาเหมือนช้าลง เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่สวยมากแต่น่ารักมากสำหรับสายตาที่อบอุ่น หน้ารูปไข่ รอยยิ้มของเธอน่ารักมากครับ """"
หลังจากผมหลุดจากภวังรู้ตัวอีกทีเธอก็ลุกขึ้นและเปลี่ยนมานั่งเก้าอี้ข้างผมและบอกว่า """"อยากเตะก็เตะเลยนะ เก้าอี้ตัวนั้นน่ะ เดี่ยวจะเปนกำลังใจให้ ตอนนั้นผมเขินมากเลยครับ ผมทำอะไรไม่ถูก พูดไม่ออก แล้วเธอก็พูดว่า ไปแล้วนะบ๊ายๆคนแปลกหน้า เจอกันใหม่นะคนชอบเตะเก้าอี้ แล้วเธอก็เดินไปกับเพื่อนของเธอ """ ผมจำรายละเอียดได้ทุกอย่างทั้งๆที่ผ่านมา 12 ปีแล้ว ผมบอกได้เลยว่าผมรู้สึกรักเธอ
แปลกมั้ยคับที่คนๆนึงจะอยู่ในความทรงจำเราได้นานขนาดนี้ ทำให้เรารู้สึกดีขนาดนี้ ทั้งๆที่ไมรู้จักกันเลย เจอกันไม่ถึง 10 นาที หลังจากตอนนั้นผมไปบุรีรัมย์บ่อยมากครับ ทุกครั้งที่ไปผมจะลุ้นตลอดว่าจะเจอเธอคนนั้นอีกหรือไม่..ยังลุ้นต่อไปครับ #กระทู้เรียกผิดตรงไหนขออภัยด้วยครับ