สวัสดี เพื่อนๆทุกคนค่ะ
เรามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง มันเป็นความสุขเล็กๆของกระเทยตัวอ้วน ที่ทำงานอ๊อฟฟิตกลางเมืองใหญ่
เริ่มเลยนะ
เราเป็นกระเทยตัวอ้วน ที่ไม่เคยมีแฟนมาเลย 27 ปี วันๆเราก็ทำงาน กลับบ้านนอน กินเหล้ากับเพื่อนบ้าง เที่ยวบ้าง ชีวิตวนๆไปเรื่อยๆ เราทำงานฝ่ายการตลาดของบริษัทนึงย่านสีลม เราเข้ามาร่วมงานกับที่นี่ได้ 8 เดือนแล้วแหละ โดยอ๊อฟฟิตของเราอยู่ชั้น 21 ก็เป็นเพราะเราอยู่ฝ่ายการตลาดแหละมั้ง ทำให้ในแผนกของเรามีแต่ ผู่หญิง และ ตุ๊ส เป็นหลัก ซึ่งมี ทั้งแผนกมีผู้ชาย อยู่ 2 คนถ้วน บรรยากาสในที่ทำงานเลยไม่มีอะไรที่น่ารื่นรม 555 มีแต่เรื่องของการเม้าท์มอยเรื่อยเปื่อยไปวันๆ แต่ที่ดีต่อใจมากๆคือ ตรงข้ามแผนกของเราเป็นบริษัท GS (555 ใบ้ๆ อักษรย่อ) ซึ่งบริษัทนี้ก็เป็นบริษัทในเครือเดียวกับที่เราทำงานอยู่นี่แหละ เข้าประเด็นนะ คือเราอ่ะ ชอบ ผู้ชาย คนนึงที่ทำงานที่บริษัทนี้ เค้าน่ารักมากกกกกก ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ตกหลุมรักเลย (แรดเนอะ) เค้าเป็น ผู้ชาย ตาตี่ๆ มากๆ คิ้วเข้ม ไม่สูงมากนะ เค้าเป็นคนแต่งตัวดูดี (ก็ชอบอ่ะเนอะ เลยดีไปหมด) เราก็มีเจอกันบ้างเป็นบางเวลา เช่น ตอนเช้าที่รอลิฟขึ้นตึก หรือตอนเข้าห้องน้ำ เพราะเราทำงานชั้นเดียวกัน ซึ่งถ้าเขามองซักนิด จะรู้ว่าทุกครั้งที่เราเจอเค้า เราจะมองเค้าแบบเสียจริตทุกครั้ง อิอิ ก็ชอบอ่ะ โครตจะ เสปกเลย
จนมาถึงเมื่อวาน เราลงรถไฟฟ้าใต้ดิน และกำลังเดินออก ระหว่างรอสแกนบัตรเพื่อออกจากสถานี ก็เหลือบตาไปมอง เอ๊ะ คนแถวข้างๆ หน้าคุ้นๆจัง เหมือนเค้าคนน้นเลย แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง จะบังเอิญอะไรขนาดนั้น แต่มันคุ้นมากเลยขยับเข้าไปใกล้อีกนิดสิ๊ ระหว่างที่เรากำลังมองอย่าพิจารณา เค้าคนนั้นก็หันหน้ากลับมา ขุ่นพระ ใช้เค้าจริงๆด้วย เราหลบสายตาแทบไม่ทัน แต่ก็แอบดีใจมากๆ ที่ได้เจอ และได้ยืนใกล้เค้าขนาดนั้น รู้สึกหัวใจพองโตมากๆ (คือยอมรับ ว่าเพ้อเจ้อมาก 555) ก็แอบคิดว่า วันนี้ดีจังเลย ได้เจอเค้าด้วย มีความสุขล่ะ อ่ะ ถึงเวลาต้องหยุดความฟินที่ได้เจอคนที่เราแอบชอบมาเป็นการตั้งสติ เพราะเป็นที่รู้กัน ว่าเวลาแสกนบัตรออกจาก MRT ต้องลุ้นและจังหวะต้องดีมาก เพราะวันดีคืนดี ก็แสกนไม่ได้ มีความป่วงมากพอสมควร หลายคนน่าจะเคยประสบพบเจอในปัญหานี้ และก็เป็นอย่างที่คิด บัตรแสกนออกไม่ได้ เซ็ง พยายามแสกนก็ไม่ได้ พี รปภ จึงให้ลองเปลี่ยนช่อง ก็ยังแสกนไม่ได้ ช่างรักษามาตรฐานได้เท่าเทียมกันจริงๆ จึงเหลือบไปเห็นช่องข้างๆ อุ๊ยตายล่ะ แสกนไม่ได้เหมือนกัน 555 เราไม่ได้พลาดคนเดียว มีเพื่อนร่วมชะตากรรม เลยตัดสินใจออกจากแถว แล้วเดินไปที่ดู้พนักงาน เพื่อให้ตรวจสอบบัตร และก็เห็นว่าคนที่ช่องข้างๆเดินตามมาด้วย แต่เอ๊ะ รู้สึกคุ้นๆจัง เลยหันกลับไปมอง ขุ่นพระ หัวใจสูบฉีดเลือดอย่างแรงอีกครั้ง มันสั่นรัวจนเผลอมีรอยยิ้มเปื้อนบนแก้ม อีกครั้ง เพราะเค้าคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน เค้าคือ ผู้ชายคนนั้น คนที่เราแอบบชอบ ตายๆ นี่บังเอิญอะไรขนาดนี้ แต่ประมาณ1 นาที ก็ต้องดีดตัวเองออกจากผวังสีชมพู และทำหน้าสู่โหมดปกติ พร้อมยื่นบัตรให้พนังงาน คุณพนักงานก็เอาบัตรไปจัดการให้ ถ้าการได้เจอเค้าคือความสุข การต้องมาวอแวเรื่องบัตรรถไฟ คงเป็นความเซ็งของวันนั้น
นี่เป็นเรื่องราวในเช้าวันที่ 2 พค 60 อันแสนสุขของเราเลยอยากเล่าให้เพื่อนๆฟัง แล้วก็คิดว่าที่จริงแล้ว เราหาความสุขได้ง่ายๆ จากสิ่งรอบๆตัว และนี่เป็นการแอบรักคนคนนึงอีกครั้งของเรา ทุกวันนี้ก็ยังหวังว่าจะได้เจอเค้าแค่วันละครั้งก็ยังดี แค่ได้ชอบมันก็ดีมากแล้ว ไม่ได้คิดว่าเค้าจะต้องมาชอบเรากลับ หรือเค้าจะมาสนใจ เพราะเราห่างไกลกับเหลือเกิน
บันทึกเรื่องดีๆไว้ในมุมๆนึง
ถ้าผิดพลาดยังไง ขออภัยด้วยนะค่ะ
เพราะบังเอิญ หรือโลกกลม หรือ พรหมลิขิต
เรามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง มันเป็นความสุขเล็กๆของกระเทยตัวอ้วน ที่ทำงานอ๊อฟฟิตกลางเมืองใหญ่
เริ่มเลยนะ
เราเป็นกระเทยตัวอ้วน ที่ไม่เคยมีแฟนมาเลย 27 ปี วันๆเราก็ทำงาน กลับบ้านนอน กินเหล้ากับเพื่อนบ้าง เที่ยวบ้าง ชีวิตวนๆไปเรื่อยๆ เราทำงานฝ่ายการตลาดของบริษัทนึงย่านสีลม เราเข้ามาร่วมงานกับที่นี่ได้ 8 เดือนแล้วแหละ โดยอ๊อฟฟิตของเราอยู่ชั้น 21 ก็เป็นเพราะเราอยู่ฝ่ายการตลาดแหละมั้ง ทำให้ในแผนกของเรามีแต่ ผู่หญิง และ ตุ๊ส เป็นหลัก ซึ่งมี ทั้งแผนกมีผู้ชาย อยู่ 2 คนถ้วน บรรยากาสในที่ทำงานเลยไม่มีอะไรที่น่ารื่นรม 555 มีแต่เรื่องของการเม้าท์มอยเรื่อยเปื่อยไปวันๆ แต่ที่ดีต่อใจมากๆคือ ตรงข้ามแผนกของเราเป็นบริษัท GS (555 ใบ้ๆ อักษรย่อ) ซึ่งบริษัทนี้ก็เป็นบริษัทในเครือเดียวกับที่เราทำงานอยู่นี่แหละ เข้าประเด็นนะ คือเราอ่ะ ชอบ ผู้ชาย คนนึงที่ทำงานที่บริษัทนี้ เค้าน่ารักมากกกกกก ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ตกหลุมรักเลย (แรดเนอะ) เค้าเป็น ผู้ชาย ตาตี่ๆ มากๆ คิ้วเข้ม ไม่สูงมากนะ เค้าเป็นคนแต่งตัวดูดี (ก็ชอบอ่ะเนอะ เลยดีไปหมด) เราก็มีเจอกันบ้างเป็นบางเวลา เช่น ตอนเช้าที่รอลิฟขึ้นตึก หรือตอนเข้าห้องน้ำ เพราะเราทำงานชั้นเดียวกัน ซึ่งถ้าเขามองซักนิด จะรู้ว่าทุกครั้งที่เราเจอเค้า เราจะมองเค้าแบบเสียจริตทุกครั้ง อิอิ ก็ชอบอ่ะ โครตจะ เสปกเลย
จนมาถึงเมื่อวาน เราลงรถไฟฟ้าใต้ดิน และกำลังเดินออก ระหว่างรอสแกนบัตรเพื่อออกจากสถานี ก็เหลือบตาไปมอง เอ๊ะ คนแถวข้างๆ หน้าคุ้นๆจัง เหมือนเค้าคนน้นเลย แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง จะบังเอิญอะไรขนาดนั้น แต่มันคุ้นมากเลยขยับเข้าไปใกล้อีกนิดสิ๊ ระหว่างที่เรากำลังมองอย่าพิจารณา เค้าคนนั้นก็หันหน้ากลับมา ขุ่นพระ ใช้เค้าจริงๆด้วย เราหลบสายตาแทบไม่ทัน แต่ก็แอบดีใจมากๆ ที่ได้เจอ และได้ยืนใกล้เค้าขนาดนั้น รู้สึกหัวใจพองโตมากๆ (คือยอมรับ ว่าเพ้อเจ้อมาก 555) ก็แอบคิดว่า วันนี้ดีจังเลย ได้เจอเค้าด้วย มีความสุขล่ะ อ่ะ ถึงเวลาต้องหยุดความฟินที่ได้เจอคนที่เราแอบชอบมาเป็นการตั้งสติ เพราะเป็นที่รู้กัน ว่าเวลาแสกนบัตรออกจาก MRT ต้องลุ้นและจังหวะต้องดีมาก เพราะวันดีคืนดี ก็แสกนไม่ได้ มีความป่วงมากพอสมควร หลายคนน่าจะเคยประสบพบเจอในปัญหานี้ และก็เป็นอย่างที่คิด บัตรแสกนออกไม่ได้ เซ็ง พยายามแสกนก็ไม่ได้ พี รปภ จึงให้ลองเปลี่ยนช่อง ก็ยังแสกนไม่ได้ ช่างรักษามาตรฐานได้เท่าเทียมกันจริงๆ จึงเหลือบไปเห็นช่องข้างๆ อุ๊ยตายล่ะ แสกนไม่ได้เหมือนกัน 555 เราไม่ได้พลาดคนเดียว มีเพื่อนร่วมชะตากรรม เลยตัดสินใจออกจากแถว แล้วเดินไปที่ดู้พนักงาน เพื่อให้ตรวจสอบบัตร และก็เห็นว่าคนที่ช่องข้างๆเดินตามมาด้วย แต่เอ๊ะ รู้สึกคุ้นๆจัง เลยหันกลับไปมอง ขุ่นพระ หัวใจสูบฉีดเลือดอย่างแรงอีกครั้ง มันสั่นรัวจนเผลอมีรอยยิ้มเปื้อนบนแก้ม อีกครั้ง เพราะเค้าคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน เค้าคือ ผู้ชายคนนั้น คนที่เราแอบบชอบ ตายๆ นี่บังเอิญอะไรขนาดนี้ แต่ประมาณ1 นาที ก็ต้องดีดตัวเองออกจากผวังสีชมพู และทำหน้าสู่โหมดปกติ พร้อมยื่นบัตรให้พนังงาน คุณพนักงานก็เอาบัตรไปจัดการให้ ถ้าการได้เจอเค้าคือความสุข การต้องมาวอแวเรื่องบัตรรถไฟ คงเป็นความเซ็งของวันนั้น
นี่เป็นเรื่องราวในเช้าวันที่ 2 พค 60 อันแสนสุขของเราเลยอยากเล่าให้เพื่อนๆฟัง แล้วก็คิดว่าที่จริงแล้ว เราหาความสุขได้ง่ายๆ จากสิ่งรอบๆตัว และนี่เป็นการแอบรักคนคนนึงอีกครั้งของเรา ทุกวันนี้ก็ยังหวังว่าจะได้เจอเค้าแค่วันละครั้งก็ยังดี แค่ได้ชอบมันก็ดีมากแล้ว ไม่ได้คิดว่าเค้าจะต้องมาชอบเรากลับ หรือเค้าจะมาสนใจ เพราะเราห่างไกลกับเหลือเกิน
บันทึกเรื่องดีๆไว้ในมุมๆนึง
ถ้าผิดพลาดยังไง ขออภัยด้วยนะค่ะ