สวัสดีค่ะ เราอายุ22ปี ขอเล่าถึงสาเหตุการว่างงานของเรานะคะ
บ้านเราอยู่ต่างอำเภอในจังหวัดทางภาคใต้ เราเป็นลูกคนเดียว บ้านเราฐานะพอมีกินมีใช้ พ่อกับแม่ไม่มีหนี้สิน เราเข้าไปเรียนในตัวเมืองโดยอาศัยอยู่หอพัก หลังจากฝึกงานเสร็จเรามีสิทธิ์ได้ทำงานต่อที่นั่นเลย แต่พ่อกับแม่ของเราไม่ให้ทำ เนื่องจากให้กลับมารองานที่บ้าน แม่อยากให้กลับมาอยู่บ้าน เราก็ปฏิเสธกับฝ่ายบุคคลของที่นั่นแล้วเก็บของกลับบ้าน
อำเภอบ้านเราเป็นอำเภอเล็กๆ มีแค่3ตำบล ตำแหน่งงานว่างก็เลยน้อย เรากลับบ้านมาช่วงสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ โดยมีผู้ใหญ่ที่ทำงานในโรงพยาบาลประจำอำเภอบอกกับแม่เราว่ามีตำแหน่งว่างอยู่1ตำแหน่งต้นเดือนเมษายนจะเปิดรับสมัคร แต่ต้องใช้เส้นสายหรือใช้เงินในการเข้าทำงาน พ่อกับแม่เราก็ยอมรับในส่วนนั้น หลังจากนั้นเราก็รอเดือนมีนาผ่านไปต้นเดือนเมษาเราก็เตรียมตัวว่าเขาจะเรียกวันไหน จนเวลาผ่านไปหลังสงกรานแม่เราก็ไปสอบถามจากผู้ใหญ่ท่านนั้นเขาบอกว่า ผ.อ.ลาคลอด6เดือนทำให้การเปิดรับสมัครติดขัดให้รอต้นเดือนพฤษภาคม วันนี้ทุกอย่างก็ยังคงเงียบ เรารู้สึกว่าเหมือนเรารออย่างลมๆแล้งๆ เราอยากมีงานทำ มีเงินเดือนใช้ ทุกวันนี้เรามีรายได้วันล่ะ100บาทจากการช่วยแม่ขายของ และสั่งขนมทางเน็ตมาแบ่งใส่ถุงขายเล็กๆน้อยๆ กินอยู่กับพ่อแม่ แต่ค่าใช้จ่ายส่วนตัวเราต้องจ่ายเองเช่นค่าขนมกินเล่น ค่าโทรศัพท์ ค่าเครื่องสำอางเล็กๆน้อยๆ หากเราจะซื้อเสื้อซัก1ตัว แม่ต้องเป็นคนเลือกให้เนื่องจากซื้อด้วยเงินของแม่ ถ้าเราอยากได้อะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันแม่จะพูดว่าให้มุงทำงานหาตังเองได้แล้วค่อยซื้อ
เรายื่นข้อเสนอกับที่บ้านตั้งแต่ช่วงสงกรานว่าเราขอรองานที่บ้านถึงสิ้นเดือนนะ ถ้ายังไม่ได้เราขอไปสมัครงานที่อื่นถ้าเกิดที่แถวบ้านเปิดรับสมัครเรายินดีลาออกและกลับมาทำงานที่บ้าน พ่อกับแม่ก็ยินยอม จนถึงวันนี้วันที่3 ข่าวคราวยังเงียบเราจึงโทรไปสอบถามงานที่อื่น อยู่ในจังหวัดเดียวกันแต่คนล่ะอำเภอ แต่เมื่อเราขอคำแนะนำจากแม่ เขาก็จะตอบเรามาว่าไม่รู้เรื่อง ของมุงคิดเอาเอง ซึ่งเราก็พอจะฟังออกว่าเขาไม่พอใจ
เราขอคำแนะนำจากผู้ใหญ่ในพันทิปหน่อยค่ะว่าเราควรทำยังไงดี ควรอยู่ช่วยแม่ขายของที่บ้านจนกว่าจะได้งานที่บ้าน หรือไปทำงานที่อื่นก่อนแล้วค่อยลาออกหลังจากได้งานที่บ้าน
แม่ไม่ยอมให้ไปทำงานที่อื่นควรพูดกับแม่ยังไงดีคะ
บ้านเราอยู่ต่างอำเภอในจังหวัดทางภาคใต้ เราเป็นลูกคนเดียว บ้านเราฐานะพอมีกินมีใช้ พ่อกับแม่ไม่มีหนี้สิน เราเข้าไปเรียนในตัวเมืองโดยอาศัยอยู่หอพัก หลังจากฝึกงานเสร็จเรามีสิทธิ์ได้ทำงานต่อที่นั่นเลย แต่พ่อกับแม่ของเราไม่ให้ทำ เนื่องจากให้กลับมารองานที่บ้าน แม่อยากให้กลับมาอยู่บ้าน เราก็ปฏิเสธกับฝ่ายบุคคลของที่นั่นแล้วเก็บของกลับบ้าน
อำเภอบ้านเราเป็นอำเภอเล็กๆ มีแค่3ตำบล ตำแหน่งงานว่างก็เลยน้อย เรากลับบ้านมาช่วงสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ โดยมีผู้ใหญ่ที่ทำงานในโรงพยาบาลประจำอำเภอบอกกับแม่เราว่ามีตำแหน่งว่างอยู่1ตำแหน่งต้นเดือนเมษายนจะเปิดรับสมัคร แต่ต้องใช้เส้นสายหรือใช้เงินในการเข้าทำงาน พ่อกับแม่เราก็ยอมรับในส่วนนั้น หลังจากนั้นเราก็รอเดือนมีนาผ่านไปต้นเดือนเมษาเราก็เตรียมตัวว่าเขาจะเรียกวันไหน จนเวลาผ่านไปหลังสงกรานแม่เราก็ไปสอบถามจากผู้ใหญ่ท่านนั้นเขาบอกว่า ผ.อ.ลาคลอด6เดือนทำให้การเปิดรับสมัครติดขัดให้รอต้นเดือนพฤษภาคม วันนี้ทุกอย่างก็ยังคงเงียบ เรารู้สึกว่าเหมือนเรารออย่างลมๆแล้งๆ เราอยากมีงานทำ มีเงินเดือนใช้ ทุกวันนี้เรามีรายได้วันล่ะ100บาทจากการช่วยแม่ขายของ และสั่งขนมทางเน็ตมาแบ่งใส่ถุงขายเล็กๆน้อยๆ กินอยู่กับพ่อแม่ แต่ค่าใช้จ่ายส่วนตัวเราต้องจ่ายเองเช่นค่าขนมกินเล่น ค่าโทรศัพท์ ค่าเครื่องสำอางเล็กๆน้อยๆ หากเราจะซื้อเสื้อซัก1ตัว แม่ต้องเป็นคนเลือกให้เนื่องจากซื้อด้วยเงินของแม่ ถ้าเราอยากได้อะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันแม่จะพูดว่าให้มุงทำงานหาตังเองได้แล้วค่อยซื้อ
เรายื่นข้อเสนอกับที่บ้านตั้งแต่ช่วงสงกรานว่าเราขอรองานที่บ้านถึงสิ้นเดือนนะ ถ้ายังไม่ได้เราขอไปสมัครงานที่อื่นถ้าเกิดที่แถวบ้านเปิดรับสมัครเรายินดีลาออกและกลับมาทำงานที่บ้าน พ่อกับแม่ก็ยินยอม จนถึงวันนี้วันที่3 ข่าวคราวยังเงียบเราจึงโทรไปสอบถามงานที่อื่น อยู่ในจังหวัดเดียวกันแต่คนล่ะอำเภอ แต่เมื่อเราขอคำแนะนำจากแม่ เขาก็จะตอบเรามาว่าไม่รู้เรื่อง ของมุงคิดเอาเอง ซึ่งเราก็พอจะฟังออกว่าเขาไม่พอใจ
เราขอคำแนะนำจากผู้ใหญ่ในพันทิปหน่อยค่ะว่าเราควรทำยังไงดี ควรอยู่ช่วยแม่ขายของที่บ้านจนกว่าจะได้งานที่บ้าน หรือไปทำงานที่อื่นก่อนแล้วค่อยลาออกหลังจากได้งานที่บ้าน