ผมเจอเห็นการแบบนี้เขาไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอ?ความละอายใจไม่มีเลยหรอ?

สวัสดีครับนี้เป็นเหตุการณ์ล่าสุดที่ผมเพิ่งเจอมาเหมือนผมโดนเหวี่ยงกลางอากาศใจหนึ่งผมไม่โกรธเขาน่ะแต่ใจหนึ่งเสียความรู้สึกอยากจะแฉวีรกรรมของผู้หญิงคนนี้ด้วยซ้ำ

ผมเจอผู้หญิงคนนี้ในแอพๆหนึ่งครับสีแดงๆคนๆนี้เรียนมหาลัยแถวๆปทุมครับคือผมเจอครั้งแรกสเปกใช่เลยครับ ช่วงแรกคุยกันผมโอเคมากมันเหมือนเคมีเข้ากันมากครับ ช่วงแรกเราคุยกันเขาบอกผมว่า เขาเลิกกะแฟนมาสักพักเพราะแฟนเขากลับไปคุยคนเก่าตอนนั้นก็โอเคครับผมถือว่ามันผ่านไปละ ตอนนั้นเราคอลหากันทุกวัน ผมไปหาเขา เขามาหาผม สงกรานก็ไปเล่นน้ำด้วยกัน คือผมกับเขาอยู่คนละที่ครับ แต่อย่างว่านิสัยผมนิ่งๆชอบจับผิดแต่ไม่พูด ช่วงหนึ่งผมไปหาที่คอนโดครั้งแรกสิ่งที่ผมเห็นในห้องคือมีรุปถ่ายเขากับแฟนสิ่งของที่แฟนเขาชื้อให้ผมตอนนั้นมีความรู้สึกว่าละอายใจมากเหมือนผมมาทับที่ของใคร แต่เขาก็เอาทุกอย่างที่แฟนเขาชื้อมาให้ทิ้งต่อหน้าผมน่ะเพื่อให้ผมสบายใจ มีจังหวะหนึ่งที่เขาอยู่กับผมในวันนั้นผมไปสังเกตเห็นเขายังติดต่อกับแฟนอยู่ ผมบอกเขาครับ ถ้ายังไม่แน่นอนกลับไปหาเขาเถอะ อย่ามาทำอะไรแบบนี้ มันผิด เพราะตอนนั้นผมคิดว่าไม่ใช่ละผมไม่อยากมาเป็นชู้ใคร เพราะก่อนหน้าคนนี้ผมก็เคยเจอมาลักษณะแบบนี้มาแล้ว ในวันนั้นผมตัดสินใจกลับมาที่พักผมทันทีครับ จังหวะที่ผมจะออกจากห้องเขา เขามากอดขาผมอ้อนวอนร้องไห้ ถึงขนาดโทรไปหาแฟนแล้วพูดว่า ต่อไปอย่ามาคุยกันอีกเลิกกันไปอย่ามายุ่งกันอีก แต่ตอนนั้นผมไม่โอเคละผมเลยตัดสินใจกลับที่พักผมดีกว่า แล้วผู้หญิงคนนี้ถึงขั้นนั่งรถไปหาบ้านของแฟนเพื่อที่จะไปบอกเลิกตรงๆแล้วกลับมาคบกับผมเพื่อให้ผมสบายใจ แต่จริงๆแล้วจังหวะที่ผมกลับ เขานั่งรถไปหาแฟนไปง้อครับแต่มาบอกผมว่าไปบอกเลิกแฟนมาแล้ว ผมเลยยอมเชื่อครับแต่รอบนี้ผมเริ่มไม่ไว้ใจครับ แล้วผมก็จับติดครับ คือผู้หญิงคนนี้ก็ยังติดต่อกับแฟนอยู่ดีถึงขั้นเอาเฟสแฟนเขามาบล๊อกเฟสหลักผม แต่ผมเอาเฟสปลอมที่ผมสร้างขึ้นส่องไปดูที่สถานะแฟนเขาที่บล๊อกผมกลับกลายเป็นตั้งคบกันอยู่ครับ ผมก็คิดครับว่าทำไมผู้หญิงไม่บอกผมตรงๆละทำไมผู้ชายตั้งสถาน่ะคบแต่ผู้หญิงยังอยู่กับผมอยุ่เลย ตอนนั้นพอผมเจอผมตัดสินใจจะออกมาจากชีวิตเขาครับแต่ตอนนั้นเขาบอกผมว่าจะมาหาผม ผมเลยกะว่าถ้าเขามาหาผม ผมจะเอาสิ่งที่ผมเจอถามเพื่อที่จะได้ฟังจากปากเขาเองและผมจะเลิกเอง

แต่วันนี้ไม่รุ้ดลจิตดลใจอะไรให้ผมอยากไปหาเขาครับผมตัดสินใจไปหา ผมก็ไปหาที่คอนโดผมทำกับข้าวให้ทาน ยังถามไถ่ทุกสุขอยู่เลย เพราะตอนนั้นผมคิดว่ามื้อนี้คงเป็นมื้อสุดท้ายที่ได้กินเพราะผมจะเดินออกมาจากชีวิตเขา หลังจากนั้นผมขอตัวเขาไปล่างคอนโด แต่พอผมขึ้นจะเข้าห้อง ผมได้ยินเสียงผู้ชายอยู่ในห้องผู้หญิงคนนั้นตกลงแฟนเขามาหาครับ ตอนนั้นผมคิดว่าซิบหายซวยละ ผัวมันมาหา แต่คือแฟนเขาคือซุ้มมาหาครับ ผมเลยตัดสินใจลงมาล่างคอนโดก่อนตอนนั้นผมความรุ้สึกไม่เสียใจน่ะแต่เสียความร็สึกที่เขาไม่บอกความจริงผมว่ายังคบกันอยู่ เขาบอกผมว่าเลิกกันแล้วเป็นพี่น้องกัน แล้วผู้หญิงคนนั้นโทรมาหาผมบอกว่าให้ผมกลับที่พักไปก่อน แต่ปัญหาคือ กระเป๋าผ้าผม ของใช้ส่วนตัว รองเท้าผมอยู๋ในห้อง เชื่อไหมครับ ผู้หญิงเอาลงมาให้ผมแล้วบอกผมว่าต่อไป อย่ามายุ่งกันอีก ตอนนั้นผมยิ้มด้วยความฝืนความรู้สึกมา จังหวะนั้นผมยอมรับว่า ไม่เสียใจน่ะ แต่เจ็บใจ อยากจะแฉสิ่งที่ผู้หญิงทำกับผมให้ผู้ชายเห็น สร้างความร้าวฉานเพราะผมมีหลักฐานทั้งหมด ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่ละอายใจบ้างเลยหรอ เห็นผมเป็นของเล่นกันหรือยังไง ตอนนั้นผมรีบใส่รองเท้า แล้วรีบสะพายเป๋าขึ้นแท็กชี่กลับ สภาพในตอนนั้นผม เวทนาตัวเองมาก เหมือนว่ากุเป็นช็ที่คอยมาแอบ หนีหรอ ผมเจ็บใจมาก ใจหนึ่งผมคิดไว้ถ้าพรุ่งนี้เมิงไม่มาคุย เรื่องที่ไล่กุเมิงเจอกัน กุจะแฉให้แฟนได้เห็น แต่ใจหนึ่งผมไม่อยากทำเลย ทุกๆท่านมีความคิดเห็นยังไงบ้างครับ ชีวิตผมเจอแต่อะไรแบบนี้ เวลาผมรักใครผมก็จริงจังและให้ความสำคัญตลอด บางทีก็เข็ดไปเลยครับ