เทอกับเขาแล้วรักของเรา (ใจแรกใจ ใช้ไม่ได้กับใครบางคน)

เรื่องมีอยู่ว่า..ผมคบกับแฟนคนนี้มาตอนเข้ามหาลัยปี1 ช่วงเทอม3 ก่อนหน้าที่เราสองคนจะมาคบกัน เขาเคยคบกับรุ่นพี่คนนึง เขาคบกันได้เกือบปีแล้วเขาก็เลิกกัน ซึ่งทำให้ผมได้มาเจอกันกับแฟนผมคนนี้ ซึ่งตอนนั้นเป็นช่วงที่เขากำลังอกหักผมเรยคอยดูแลเอาใจใส่เขาอยู่ตลอด จนทำให้เราสองคนตกลงเป็นแฟนกันเมื่อตอนปีใหม่(31ธันวาคม2014) ตอนนั้นความรักของเราเริ่มจะสดใส ไปไหนมาไหนด้วยกันมาตลอด รักข้าวใหม่ปลามัน ก็เป็นแบบนี้แหระครับ เมื่อเวลาผ่านมา1ปี ความรักของเราทั้งสองคนเริ่มมีปัญหา แฟนผมเค้าเริ่มไม่ค่อยมีความสุขเหมือนแต่ก่อน ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เราสองคนเริ่มมีการทะเลาะกันบ่อยครั้ง จนทำให้ผมสงสัยว่าเขาเป็นอะไรทำไมถึงดูเปลี่ยนไป จนวันนึง ผมเล่นโทรศัพท์เขา จนทำให้ผมรู้อะไรบางอย่าง นั้นคือ แฟนเก่าเขามาขอคืนดี ซื่งในบทสนทนานั้น อ่านคร่าวๆได้ใจความว่า เขาเคยสัญญากันไว้ว่าถ้าเลิกกันไปหนึ่งปีแล้วต่างฝ่ายต่างไม่มีแฟนเขาจะกลับไปคบกันอีกครั้ง ผมอ่านไปน้ำตาก็ไหลไป ตอนนั้นคิดมาก จนไม่รู้จะไปปรึกษาใคร ได้แต่คิดในใจเรามันก็แค่ทางผ่านเหรอว่ะ หลังจากนั้นไม่กี่วันผมได้ตัดสินใจพูดกับเขาตรงๆว่า แฟนเก่ามาขอคืนดีเหรอ เขาก็รู้สึกตกใจ พอสักพักเขาก็พูดขึ้นมาว่า "เราเคยสัญญากันไว้ว่าหลังจากเลิกกันแล้ว ถ้าต่างคนต่างไม่มีคนใหม่เราจะกลับมารักกันเหมือนเดิม" ผมก็ถามเขาว่ายังรักเขาอยู่มั้ย แฟนผมก็ตอบว่า "ยังรักเขาอยู่ ยังลืมเขาไม่ได้" เมื่อแฟนผมพูดเสร็จ น้ำตามผมไหลเรยครับ ได้แต่คิดในใจว่าอกหักอีกแล้วกู และตอนนั้นแฟนผมก็บอกว่า "แต่จะไม่กลับไปอีกแล้ว จะรักแต่ผมคนเดียว เรื่องของเขากับแฟนเก่ามันจบกันไปนานแล้ว" เมื่อผมได้ยินอีกครั้งมันทำให้ผมยิ้มได้ แล้วก็คิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ล่ะ เป็นผู้หญิงที่ผมจะคบแบบจริงจังจะรักเขาคนเดียว คิดถึงอนาคตของเราสองคน หลังจากนั้นเราก็ใช้ชีวิตกันมาปกติ เที่ยวด้วยกันบ่อย ช่วยกันเรียนมาตลอด จนผมตัดสินใจพาเขาไปพบพ่อกับแม่ที่บ้านของผม ในตอนนั้นผมจริงจังกับความรักมาก มีทะเลาะกันบ้าง ตั้งแต่นั้นมาจนจบปี2 เตรียมตัวที่จะขึ้นปี3 เราเริ่มทะเลาะกันหนักขึ้น ทะเลาะกันแทบจะทุกวัน จนเราสองคนเริ่มชินชากับการทะเลาะ สามวันดีสี่วันร้าย จนมาถึงปี3เทอม3 เราทะเลาะกันหนักมากจนทำให้เราต้องแยกกันอยู่ บางวันไม่เจอกันด้วยซ้ำ (เมื่อวันที่ 25เมษายน2017) แฟนผมเขาโทรมาบอกเลิก ด้วยเหตุผลที่ว่า "ยังคิดถึงแฟนเก่า ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้" หลังจากได้ยินผมร้องไห้หนักมาก คิดไปว่าเราคบกันมาจะ3ปีแล้วน่ะ ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาตั้งเยอะ  แล้วเขาก็บอกว่า เวลาเราสองคนทะเลาะกันก็มีพี่เขานั้นแหระที่คอยให้กำลังใจอยู่ตลอด ผมก็คิดได้ว่าเวลาเรามีความสุขด้วยกันเทอเคยคิดบ้างมั้ย เวลาเราสองคนทุกข์ด้วยกันเขาทุกข์กับเราด้วยหรือป่าว ตอนเราสองคนไม่มีเงินสักบาทกินข้าวเขามาอยู่กับเราด้วยหรือป่าว กับไอ้แค่คำไม่กี่คำ ที่เขาพูด ที่เขาพิมพ์ คอยเป็นห่วงดูแลเทอ มันทำให้เทอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยเหรอ ตอนเทอไม่สบายเขาแค่พูดว่าเป็นห่วงดูแลตัวเองด้วยน่ะ แล้วเวลาเทอไม่สบายใครกันที่คอยอยู่ข้างๆกันมาตลอด ไอ้ประโยคที่ว่า การกระทำสำคัญกว่าคำพูด มันคงใช้ไม่ได้กับเทอสิน่ะ  หลังจากนั้นผมก็ได้แต่นึกเสียใจกับสิ่งที่เราได้ร่วมทุข์ร่วมสุขกันมา ถึงแม้เวลาแค่3ปีที่เราผ่านอะไรด้วยกันมามากมาย จนผมรู้สึกเคว้งคว้างมากๆ ไม่รู้จะพูดให้ใครเข้าใจในความรู้สึกในช่วงเวลานั้น ผมเรยตัดสินใจโทรไปหาพ่อกับแม่ เมื่อท่านได้ยินเสียงร้องไห้ของผมท่านก็ตกใจ ด้วยความเป็นห่วงลูก แล้วท่านก็ถามว่าผมเป็นไรถึงร้องไห้ เป็นอะไรไหนลองบอกพ่อกับแม่มาสิ ผมเรยบอกว่าผมกับแฟนทะเลาะกันแล้วเขาก็บอกเลิก น้ำตาคลอเรยครับ พ่อก็พูดว่าใช่คนที่พามาบ้านเรามั้ย ผมก็บอกว่าใช่ พ่อกับแม่ก็พูดบอกผมว่าถ้าเขาไม่รักเราเขาทิ้งเราไปก็ดีแล้ว เขาคงหมดรักเราแล้ว ผมก็ได้แต่พูดว่า..นี่เราคบกันมาจะสามปีแล้วน่ะพ่อ พ่อก็พูดต่อว่า..เวลามันไม่ได้ช่วยอะไรมากหลอก ถ้าเขาต้องการที่จะมีคนใหม่ ก็ปลอยเขาไป เราป็นลูกผู้ชาย เราต้องเข้มแข็ง ต้องยอมรับในการตัดสินใจของเขา หน้าที่ของลูกตอนนี้คือตั้งใจเรียน อีกแค่ปีเดียวเอง ก็จะจบแล้ว ถ้าเรียนจบแล้ว บวชให้พ่อแม่เรียบร้อยแล้ว มีงานทำช่วงเวลานั้นแหระลูกจะเจอผู้หญิงอีกมากมาย มีความมั่นคงในชีวิต อีกอย่าเรื่องที่ผ่านมานั้นแหระมันคือภูมิต้านทานของลูก มันเป็นบทเรียนครั้งสำคัญที่ไม่มีใครที่จะสามารถเรียนแทนกันได้ รักครั้งต่อไปลูกก็จะคิดได้ว่าควรทำอย่างไร ตอนนี้ก็คอยดูเขาอยู่ห่างๆ แต่อย่าไปก้าวก่ายในชีวิตของเขา พอได้คุยกับท่านเสร็จผมก็เริ่มยิ้มได้และนึกถึงคำที่พ่อกับแม่พูดถึงเสมอ เรื่องนี้ อาจจะไม่ได้มีความรักที่สวยหรู แต่อยากให้รู้ว่า.. คนที่เราควรจะรักและอยู่กับเราต่อไปในอนาคตนั้นคือ "ครอบครัว" ของเรา คนที่จะอยู่เคียงข้างเราในวันที่เราท้อ และไม่เคยที่จะทอดทิ้งเราไปแม้แต่สักครั้งเดียว และสุดท้ายอยากจะบอกทุกคนว่า "ใจแลกใจ ใช้ไม่ได้กับคนบางคน"