รัก แบบนี้ ก็มีนะครัชชชชช

ุเอาละครับ เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้ไปฝึกงานในจังหวัดหนึ่งทางภาคตะวันออก แล้วมีอยู่ว่า เรื่องนี้ ขอบอกเลย อาจจะดูน้ำเน่า แต่ มันก้อ Base on ความจริงนะครับ คือมีผม และพี่คนนึง ครั้งแรกที่เห็นกัน เห้ย สะดุดตาเรามาก ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวท้าวเข้าไปในนั่น แต่ไม่ใช่สะดุดในที่ดีนะ 555 สะดุดเท้าเรามาก คือแบบ ไม่ถูกชะตาไรงี้ จนมาวันหนึ่ง เราได้ทำงานตรงกัน คือเวลามาบรรจบกัน เขาก็เดินผ่านไปมาๆบ่อยขึ้น จนมีวันหนึ่งเขาเข้ามาหาเราหน้าตาขรึมๆ ว่า เฮ้ยย ดูงานตรงนี้ๆดีๆนะ มันจะผิด  ไอ้เราก็นึกคิดว่า เห้ยยย นี้มันก้อดีละ จนผ่านไป1เดือน เราก็มองเห็นออร่าในตัววิ้งๆออกมา รึว่า เราจะอ่อนไหวเนี่ย!! 555+  หผ่านไปเดือนต่อมา เราก็ได้คุยกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนด้วยกัน2 3 ครั้ง แต่ ไม่ใช่แฟนกันนะ เรามีบางอย่างคล้ายๆกัน แต่ไม่ใช่เรื่องโชคชะตาเป็นแน่แท้ ผ่านไป เรื่องแบบนี้ก้อไม่ถูกเผย จนเดือนสุดท้าย ที่ผมต้องอยู่ที่นั่น คือผมใจมันหวิวๆ คิดถึง ห่วงหาพี่เขามาก จนวันสุดท้ายมาถึง ผมไม่พยายามพูดอะไรมาก ไม่พูดเลย คือ เจอกัน ผมจะหลบมุม ผมกลัว ถ้าหากความสัมพันเราไปมากกว่านี้ เรื่องระยะทางคงมีผลแน่ๆ ผมเลยคิดว่า จะปล่อยให้พี่เค้าไปหาคนที่เหมาะสมกับเค้า พอหลังจากวันนั ก้อได้มีSms แปลกๆเข้ามา ว่า จะไม่ลาพี่จริงๆหรอ ผมนี้ถึงน้ำตาร่วง ผมสำคัญมาก ถึงขั้นที่เขาไปตามหาเบอร์มือถือจากคนทำงานเก่า #คือวันวาเลนไทน์ก็มีกุหลาบขาวมาให้   เอาละ ต่อ แล้วพี่เขา ก้อตามอยู่อย่างนั้น จนถึงตอนนี้ ผมอยากบอกพี่เขามาก ว่า พี่ครับ ผมก็อยากเป็นมสกกว่านั้น แต่เวลาของเรามันช้าไป ซึ่งความเป็นจริฃแล้ว ถ้าออกมาแล้ว จากที่นั้น คงไม่ได้ติดต่อกัน ไม่มีทางจะเจอกันได้แน่นอน คือแบบ ต่างคนต่างคนละที่ เฮ้อ ผมได้แต่ถอนหายใจ แล้วยอมรับ และทำใจว่ามันคือประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามา ถือว่าเป็นสิ่งดีๆ