คือเราเป็นลูกผู้หญิงคนเดียวของบ้าน เป็นคนกลาง(ก็เจ็บที่มันต้องวางตัวต้องข่มหัวใจที่เต้นรัว แฮ่!!) คือแม่เราชอบว่าเราว่าเป็นคน ขี้เกียจ ไม่ช่วยทำงานบ้าน แต่เอาเข้าจริงๆในบรรดาพี่น้องเราเราทำเยอะสุด(หรือเพราะเราเป็นผู้หญิงต้องทำงานบ้านงี้หรอ) เราเป็นคนขี้แยสุดๆ มีปัญหาก็ร้องไห้ก่อนเลย เครียดด้วยจนทำให้เราเป็นโรคกระเพาะ (อย่าเครียดกันนะจ๊ะ😘) มีครั้งนึงแม่เราว่าเราตามเคย(เพราะเราเป็นลูกที่ทำตัวไม่ค่อยดีด้วยแหละ) แม่เราก็พูดๆนั้นนี่ไปเราก็นั่งเงียบแล้วแม่เราตบหน้าตัวเองหลายครั้งมากและแรงมากและก็ด่าตัวเองประมาณว่า ทำไมชีวิตกูเป็นอย่างงี้มีลูกก็ทำตัวไม่ดี ประมาณนั้น  (ก็หลายครั้งที่แม่ทำอย่างงี้แต่เราก็ยังไม่โอเคอยู่ดี ) หลังจากที่เราเห็นแม่เราทำงี้เราก็เดินหนีไปร้องไห้ เพราะเราไม่ชอบร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น หลังจากนั้นเราก็ไม่ชอบคุยกะพ่อกะแม่ชอบคุยแต่กะเพื่อน ไม่ก็อยู่กับโทรศัพท์ ที่ไม่อยากคุยกะแม่กะพ่อเพราะเดี๋ยวก็ทะเลาะกันอีกแม่ก็จะตีตัวเองให้เราดูอีกเราไม่ชอบอะ ส่วนพ่อพ่อเราเคยตีแม่ด้วยตอนเด็กๆเราก็น่าจะประมาณป.2ได้ตอนนั้นเราร้องไห้ห้ามไม่ให้พ่อตีแม่ แล้วตอนนั้นเราก็ว่าพ่อเราด้วยว่าทำไมทำงี้ เราจากที่ตอนเด็กสนิทกับพ่อมากแต่ตอนนี้บอกเลยว่าเราไม่ชอบคุยกะพ่อเวลาพ่อว่าเราพ่อจะไม่กล้าตีเราเลยได้แต่ขึ้นเสียงใส่ ขึ้นเสียงใส่พ่อกลับเช่นกัน (ตัวอย่างที่ไม่ดีนะจ๊ะ😅) แม่เราบอกว่าพ่อเป็นคนที่รักลูกสาวมาก แม่เราเคยบอกตอนเด็กว่าตอนแรกที่แม่เราท้องหมอบอกว่าน่าจะเป็นผู้หญิงพ่อเรานี่แบบดีใจมากแต่สุดท้ายก็ไม่ใช่แต่ไม่ใช่ว่าพ่อเราไม่ใยดีลูกผู้ชายนะ ใส่ใจสุดๆแหละ เราไม่แน่ใจว่าที่เล่ามาทั้งหมดมันเกิดจากอะไรแต่ที่แน่ๆเกิดจากเราเองแหละ เฮ้อ..เครียดโว้ย!!